De eerste week van het jaar legt de staat van het land bloot op plekken waar beleid geen abstractie is, maar direct voelbaar wordt in wachttijden, storingen en verdriet. Op de Spoedeisende Hulp van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo meldt men dat de druk in de afgelopen maand duidelijk is toegenomen, met patiënten die zich vaak in ernstiger toestand aanmelden en daardoor vaker moeten worden opgenomen. Het patroon dat artsen noemen is herkenbaar, mensen komen laat, klachten zijn complexer en de keten moet dan in één keer opschalen, wat laat zien dat vroeg handelen in de zorg soms het verschil maakt tussen behandelen en redden.
In diezelfde week schuift ook het dossier van N.V. Energiebedrijven Suriname weer naar voren, omdat de Unie van Assertieve Vakbonden de president opnieuw schrijft over onrust binnen het bedrijf. De vakorganisatie stelt dat het bestuur de arbeidsvrede onder druk zet door besluiten die het personeel raken zonder gedragen overleg, en dat dit het vertrouwen in de leiding en het beheer van publieke middelen aantast. In de brief wordt bovendien gewezen op een klimaat van intimidatie na ingrepen rond vakbondswerk en op vermoedens van onregelmatigheden, met de oproep aan de hoogste autoriteit om onderzoek en waarborgen te organiseren zodat invloed op feiten en processen wordt uitgesloten.
Verder landinwaarts speelt een ander soort kwetsbaarheid, omdat de verbinding bij Witagron nog altijd als knelpunt wordt gezien sinds een deel van de brug wegviel. Openbare Werken en Ruimtelijke Ordening heeft aannemers geïnformeerd en meerdere bedrijven hebben belangstelling getoond om het herstel uit te voeren, waarbij technische eisen, bereikbaarheid en afstemming met lokale stakeholders nadrukkelijk zijn genoemd. Het project maakt duidelijk dat infrastructuurherstel niet alleen een bouwwerk is, maar ook een sociale afspraak, want het werk moet doorgaan met respect voor gemeenschapsritme en met heldere communicatie over omleidingen en leveringen.
Tegenover deze dossiers van druk en herstel stond een moment van collectieve bezinning, toen de nationale rouwdag werd afgesloten met een oecumenische dienst in de kathedrale basiliek. Bisschop Karel Choennie sprak over het onbegrijpelijke karakter van het kwaad en over de noodzaak om pijn samen te dragen, niet om snelle verklaringen te forceren maar om het verstand tot rust te brengen waar woorden tekortschieten. De oproep tot verbondenheid klonk niet als ceremonie, maar als opdracht, omdat rouw pas kan zakken als mensen elkaar blijven zien, signalen van nood eerder herkennen en gezinnen niet alleen achterblijven zodra de aandacht verschuift.
