Macron onder vuur terwijl Parijs naar adem hapt en partijen op nieuwe stembusgang aandringen. De politieke koorts in Frankrijk loopt verder op nu steeds meer stemmen vragen om een snelle parlementsverkiezing of zelfs een stap opzij van Emmanuel Macron, een druk die nog zwaarder weegt omdat de eurozone-tweede economie in minder dan twee jaar vijf premiers heeft zien vertrekken en het vertrouwen van kiezers en markten zichtbaar slijt.
De 47-jarige president werd deze week alleen langs de Seine gespot, ogenschijnlijk in gedachten verzonken, terwijl in het Hôtel de Matignon de vertrekkende regeringsleider Sébastien Lecornu nog een ronde overleg afwerkte met partijen die elkaars schaduw nauwelijks verdragen. En in het Élysée doordringt de realiteit dat het politieke centrum brozer is dan ooit. Vanuit Macrons eigen kamp klinkt de kritiek harder en openlijker, met oud-premier Édouard Philippe die de druk opvoert door te stellen dat het land pas tot rust komt wanneer de president ruimte maakt voor een nieuwe start. Een signaal dat de fractiediscipline wankelt en de coalitiearchitectuur meer op noodverbanden dan op een stabiele fundering lijkt te rusten.
Op straat vat een vermoeide Parijzenaar de stemming samen met een zucht en een eenvoudige zin dat het een rommeltje is. Deze uitspraak die de afstand blootlegt tussen politieke rituelen en dagelijkse zorgen over koopkracht, veiligheid en de richting van Europa nu dossiers van begroting tot industriebeleid vastlopen in het moeras van wisselende meerderheden. Macron houdt intussen vast aan zijn belofte om zijn tweede termijn uit te dienen tot 2027 en schermt met institutionele continuïteit, maar elke dag zonder duidelijk pad vergroot de kans dat een vroege gang naar de stembus onvermijdelijk wordt, niet uit strategische overwegingen maar omdat bestuurbaarheid geen theorie is. En de nervositeit op het Binnenhof van Parijs vertaalt zich in een land dat snakt naar overzicht, richting en een regering die langer meegaat dan een nieuwsdag.
