De discussie in De Nationale Assemblee over de Wet Duurzaam Natuurbeheer kreeg een extra geladen toon toen NDP-parlementariër Rabin Parmessar het woord nam. Zijn boodschap was scherp en confronterend, niet de buitenlanders zijn het grootste probleem. Wij Surinamers zelf tasten ons milieu aan. Volgens Parmessar is het te gemakkelijk om alle schuld te schuiven op buitenlandse bedrijven, investeerders of goudzoekers. De werkelijke bedreiging, zo zegt hij, ligt in het structurele gebrek aan verantwoordelijkheid in eigen land. Eén van zijn grootste zorgen is de aantasting van de mangrovekust. Waar mangrove normaal als natuurlijke “zeewering” fungeert, verdwijnen steeds meer bomen door ontbossing en ondoordacht gebruik van kustgebieden. Het lijkt alsof we de zee uitnodigen om het land binnen te dringen.
Met het verdwijnen van mangrove neemt het risico op overstromingen, kusterosie en schade aan dorpen en infrastructuur drastisch toe. En dat is zo, benadrukt hij grotendeels het resultaat van eigen handelen. Niet alleen de kust staat onder druk. Ook diep in het binnenland zijn de gevolgen zichtbaar. Parmessar verwees naar het inheemse dorp Kawemhakan, aan de Franse grens. Daar heeft ongecontroleerde goudexploitatie diepe sporen nagelaten, vervuilde waterwegen, beschadigde ecosystemen en bedreigingen voor de gezondheid van bewoners.
Hij haalde bovendien een pijnlijk punt aan, de tegenstrijdige verklaringen binnen de regering over het gebruik van giftige stoffen. Een oud-minister zei dat er cyanide was geconstateerd in het stuwmeer. Daarna zei de vicepresident, er is géén cyanide.
Volgens Parmessar ondermijnen zulke tegenstrijdigheden het vertrouwen in het milieubeleid en laten ze zien dat er geen helder, consequent toezicht is. Naast grootschalige milieuproblemen wees Parmessar ook op dagelijkse vervuiling zichtbaar in de straten, sloten en woonwijken. Plastic afval hoopt zich op, verbranding van vuil zorgt voor rookontwikkeling en in delen van Paramaribo-Noord is de luchtkwaliteit volgens hem ronduit zorgwekkend. Deze vervuiling is niet alleen een esthetisch probleem, maar een direct gevaar voor de volksgezondheid, ademhalingsproblemen, vervuild drinkwater en ziekten liggen constant op de loer. De kern van Parmessar’s boodschap is pijnlijk, maar helder. Suriname kan buitenlandse invloeden niet blijven aanwijzen als grootste boosdoener, zolang het eigen gedrag de natuur aantast van kust tot binnenland, van bossen tot woonwijken. Hij riep daarom op tot, consequenter toezicht, eerlijkere communicatie naar de bevolking en vooral, meer eigen verantwoordelijkheid. Want zonder die mentaliteitsverandering, kan geen enkele wet het milieu werkelijk beschermen.
