De voorgestelde wijziging van de Wet Centrum voor Innovatie en Productiviteit (CIP) wordt door de regering gepresenteerd als een belangrijke stap richting een efficiëntere economie en een sterker economisch fundament voor Suriname. Tijdens de behandeling van de wet werden ministers, beleidsmakers en vertegenwoordigers van het bedrijfsleven gehoord. Innovatie stimuleren, productiviteit verhogen en duurzame economische groei realiseren. Maar achter de beleidsmatige taal rijst een fundamentele vraag, wordt hiermee werkelijk een economisch keerpunt ingezet of gaat het opnieuw om een institutionele herschikking zonder tastbare resultaten? Tijdens de vergadering van de Commissie van Rapporteurs (CvR) benadrukten ministers André Misiekaba en Andrew Baasaron samen met organisaties zoals de VES, AKMOS en de VSB het belang van innovatie en productiviteit. Volgens hen moeten moderne technologie, scholing en efficiëntere werkprocessen leiden tot een structurele verbetering van de Surinaamse economie.
Dat klinkt logisch, maar precies die woorden worden al jarenlang herhaald in beleidsnota’s, conferenties en regeringsverklaringen, terwijl de economische realiteit nauwelijks verandert. De kern van de wetswijziging lijkt vooral te draaien om een evenwichtigere samenstelling van het bestuur van het CIP, waarbij het bedrijfsleven meer invloed krijgt. Dat is op zichzelf niet verkeerd. De private sector is immers degene die daadwerkelijk produceert, investeert en banen creëert. Toch roept dit direct vragen op over de effectiviteit van het instituut zelf. Want als het CIP tot nu toe onvoldoende functioneerde, lag dat dan werkelijk aan de bestuursstructuur? Of is het diepere probleem dat Suriname structureel worstelt met beleidsarmoede, politieke inmenging en een gebrek aan uitvoering? Het debat rond innovatie wordt bovendien vaak te abstract gevoerd. Innovatie ontstaat niet simpelweg door een wet aan te passen of een instituut te versterken. Innovatie vereist een stabiel investeringsklimaat, betrouwbare wetgeving, toegang tot financiering, degelijk onderwijs en vertrouwen in de economie.
Ondernemers kampen met hoge kosten, bureaucratie, valutarisico’s en beperkte toegang tot kapitaal. Zonder oplossing van deze fundamentele problemen blijft innovatiebeleid vooral een theoretisch begrip. Opmerkelijk is ook dat tijdens de vergadering opnieuw werd gewezen op de structurele zwaktes van de Surinaamse economie, een grote publieke sector, een kleine formele private sector en een sterke afhankelijkheid van de extractieve industrie. Dat zijn geen nieuwe constateringen. Economen en ondernemers waarschuwen hier al decennialang voor. Toch blijft daadwerkelijke economische diversificatie uit. Daarnaast schuilt er een risico in het idee dat hogere productiviteit automatisch leidt tot brede welvaart. Productiviteit kan stijgen zonder dat werknemers daar direct van profiteren. Zonder duidelijke sociale en economische randvoorwaarden kan efficiënter werken in de praktijk ook betekenen, meer druk op werknemers, minder werkzekerheid en verdere concentratie van economische macht bij een kleine groep bedrijven. De discussie over innovatie mag daarom niet uitsluitend worden gevoerd vanuit economisch rendement, maar moet ook gaan over inclusieve groei en eerlijke verdeling van kansen. Wat vooral ontbreekt in de discussie rond het CIP, is meetbare verantwoordelijkheid.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
