In het Sint Vincentius Ziekenhuis (SVZ) borrelt het. Achter de rustige gangen waar patiënten worden verzorgd en medische teams dag en nacht klaarstaan, woedt een groeiende ontevredenheid. Het personeel wacht al maanden op duidelijkheid over de afkoop van de cao van 2023 en die duidelijkheid lijkt steeds verder weg te raken. De spanning is tastbaar, medewerkers voelen zich in de steek gelaten, en het vertrouwen in een goede afloop neemt met de dag af.
Het ziekenhuispersoneel kreeg onlangs een voorstel van de directie, een lumpsum-uitbetaling van SRD 4000. Maar dat bedrag werd door de medewerkers zelf vrijwel direct afgewezen. Het was niet genoeg, niet passend bij de economische realiteit, en vooral, niet genoeg waardering voor het harde werk dat zij hebben geleverd in een extreem zware periode voor de zorgsector. De afwijzing van het bod werd breed gesteund tijdens een goed bezochte algemene ledenvergadering (ALV). Medewerkers spraken zich er duidelijk over uit, het bod is simpelweg niet in verhouding tot de kosten die zij dagelijks moeten dragen. De inflatie heeft gaten geslagen in de koopkracht, en basisbehoeften zijn fors duurder geworden.
Je voelt gewoon dat er niet naar ons werk gekeken wordt. SRD 4000 is binnen een week weg. Hoe kan je daar een jaar achterstallige cao mee afkopen?
De ondervoorzitter van de bond personeel RKZ, Clyde Gill, bevestigt dat het personeel het bod resoluut heeft verworpen. Volgens hem is er maar één optie, opnieuw onderhandelen. De leden hebben duidelijk aangegeven dat zij willen dat we met de directie rond de tafel gaan voor een beter voorstel. Hij benadrukt dat de bond nu officieel het mandaat heeft om stevig te onderhandelen, maar hij waarschuwt ook dat dit tijd kost. Voor veel medewerkers voelt het alsof de cao-discussie al een eeuwigheid voortduurt. De afkoop van de cao 2023 had volgens hen allang geregeld moeten zijn. Maar door omstandigheden in de zorgsector, financiële onzekerheid, en het feit dat SVZ geen gesubsidieerde instelling is, kwamen de onderhandelingen steeds stil te liggen.
De sector bevindt zich al geruime tijd in een precaire situatie. Dat heeft het proces vertraagd. Er was daarom afgesproken dat het om een lumpsum of afkoopsom zou gaan in plaats van een volledige cao-regeling. Die afspraak stond als een huis, maar nu het bod te laag werd bevonden, moet het hele traject opnieuw in gang worden gezet. Het personeel accepteert niets minder dan een realistischer bedrag, of een andere passende regeling. Het Sint Vincentius Ziekenhuis heeft te maken met grote financiële uitdagingen. Omdat het geen gesubsidieerde instelling is, moet het creatief omgaan met de beschikbare middelen. Dat betekent soms dat de directie moet lenen om aan verplichtingen te voldoen.
Clumper benadrukt dat de bond en de directie al concrete stappen hebben gezet.
De berekening van de afkoopsom is bovendien geen eenvoudige klus. Het aantal medewerkers speelt een grote rol. Hoe meer personeel, hoe hoger de totale uitbetaling, en hoe zwaarder de financiële druk op het ziekenhuis. Ze stelt dat het doel is om de regeling voor het einde van het jaar af te ronden, maar veel personeelsleden geloven het pas als ze het zwart op wit zien.
Ondertussen groeit bij het personeel de frustratie. Aan de ene kant tonen ze al jaren loyaliteit aan hun werkplek, zelfs tijdens de zwaarste momenten, zoals de pandemie en de economische crisis. Aan de andere kant voelen ze dat hun inspanningen onvoldoende worden gewaardeerd. Wij draaien dubbele diensten, we doen ons uiterste best. En dan krijgen we zo’n bod? Het voelt alsof we het ziekenhuis overeind houden, maar dat niemand ons overeind houdt. Als de onderhandelingen opnieuw stroef verlopen of op niets uitlopen, ligt er een risico op verdere onrust. Stakingen of acties zijn door geen enkele partij uitgesloten al benadrukt de bond dat dit niet de eerste optie is.
Het personeel wil duidelijkheid en erkenning, vooral een eerlijke afwikkeling van een cao die al te lang op zich laat wachten. Met het jaar dat bijna ten einde loopt en de druk op de zorgsector die blijft toenemen, blijft het onrustig binnen de muren van SVZ.
