In een daad die doet denken aan een risicovolle reddingsoperatie op het laatste moment, heeft de Surinaamse regering opnieuw een ingewikkelde financiële constructie uitgevoerd om het land ademruimte te geven. De tweede herfinanciering van de bekende Oppenheimer-lening is rond, en daarmee heeft Suriname, althans voorlopig een wankel maar kostbaar stukje stabiliteit teruggewonnen. Wie dacht dat de herfinanciering vooral een elegante oplossing was, vergist zich. De operatie is vooral een manier om tijd te kopen. Vanaf januari 2026 zouden de rentebetalingen en aflossingen in volle kracht op Suriname afstormen. Maar via een web van nieuwe afspraken, vervangende obligaties en buitenlandse rekeningen blijven deze financiële verplichtingen voorlopig in de wachtkamer.
En dat is precies wat de overheid nodig heeft, tijd. Tijd om urgente programma’s te financieren. Tijd om niet kopje-onder te gaan. Tijd om te wachten op het moment waarop de eerste echte olie-inkomsten, hopelijk vanaf 2028 beginnen binnen te lopen.
Minister van Financiën, Adelien Wijnerman, windt er geen doekjes om. De operatie was groot, complex en kostbaar, maar uiteindelijk wel noodzakelijk. De oude obligatielening van bijna 700 miljoen Amerikaanse dollar, een molensteen die al jaren om de nek van de begroting hing, is volledig afgekocht. Door deze lening nu te vervangen door twee nieuwe obligaties met een langere looptijd en iets lagere rente, krijgt de schatkist eindelijk wat lucht. Maar het geld dat daarmee vrijkomt, een enorme 1,6 miljard dollar is niet bedoeld om de lokale economie op te peppen. Het blijft veilig geparkeerd op een buitenlandse rekening en mag alleen worden gebruikt voor aflossing van andere internationale schulden. Een harde voorwaarde, maar wel een die Suriname behoedt voor nog hogere lasten.
Een belangrijk deel van de operatie zat in het afkopen van een vroegere VRI-regeling, ooit toegezegd door een vorige regering. Die afspraak had als voordeel dat er na 2028 geen extra verhogingen meer zouden volgen, maar er zat een addertje onder het gras, vanaf 1 januari 2026 zou de maandelijkse rente steeds verder oplopen, tot een verbluffende 700 miljoen dollar aan verplichtingen. Ook deze tijdbom is nu onschadelijk gemaakt, al was dat verre van goedkoop. Door de nieuwe constructies loopt één van de leningen nu tot 2030, de andere tot 2035. Voor Wijnerman is dit geen luxe, maar pure noodzaak. Als we dit niet hadden gedaan, zaten we al in november in serieuze problemen. Het zou alleen maar duurder worden. Nu hebben we dat probleem afgekocht. We zijn klaar daarmee. Maar klaar is Suriname nog lang niet. Want hoewel de storm even is gaan liggen, hangt de hoop op olie-inkomsten als een gouden horizon boven het land. De echte test komt vanaf 2028, wanneer blijkt of die inkomsten de financiële druk daadwerkelijk kunnen opvangen. Tot dan heeft Suriname een paar jaar gewonnen, maar de klok tikt door.
