Het Ministerie van Justitie en Politie ontving onlangs een presentatie van WWF Guianas over natuurbescherming, illegale visserij en de bescherming van zeeschildpadden. De bijeenkomst werd gepresenteerd als een constructieve stap richting beter milieubeheer. WWF-manager Soraya Wijntuin presenteerde de drie strategische pijlers van de organisatie, Better Production, Enabling Conditions en Biodiversity Conservation. Achter deze keurige beleidsbegrippen schuilt echter een fundamentele vraag, hoe effectief zijn deze strategieën wanneer Suriname al jaren worstelt met gebrekkige handhaving, onvoldoende toezicht en een tekort aan middelen om bestaande wetten uit te voeren? De bescherming van zeeschildpadden werd opnieuw naar voren geschoven als een prioriteit. Dat is begrijpelijk, aangezien deze iconische diersoorten steeds vaker worden bedreigd door stroperij, verstoring van broedgebieden en menselijke activiteiten langs de kust. Maar de realiteit is dat dergelijke problemen al decennialang bekend zijn.
Ondanks talloze projecten, rapporten en bewustwordingscampagnes blijven de bedreigingen bestaan. Nog opvallender was de discussie over illegale visserij. WWF waarschuwde terecht voor de schade die deze praktijken veroorzaken aan de biodiversiteit en de visbestanden. Tegelijkertijd werd gepleit voor een intensievere samenwerking tussen overheidsinstanties, natuurbeschermingsorganisaties en andere stakeholders. Dat klinkt logisch, maar samenwerking is geen nieuw concept. Het probleem is juist dat bestaande instanties vaak langs elkaar heen werken of onvoldoende capaciteit hebben om afspraken daadwerkelijk uit te voeren. Het meest controversiële voorstel tijdens de presentatie was wellicht het idee van een zogenoemd zeepaspoort. Volgens WWF zou dit identificatiedocument kunnen helpen bij het vaststellen van de identiteit van personen die op zee worden aangetroffen zonder geldige legitimatie.
Zonder duidelijke antwoorden dreigt een goedbedoeld voorstel uit te groeien tot een bureaucratische oplossing voor een probleem dat in essentie voortkomt uit gebrekkige grenscontrole en onvoldoende maritiem toezicht. WWF presenteerde daarnaast verschillende beleidsadviezen, waaronder strengere wetgeving, regionale vergelijkende analyses, technologische monitoring en nieuwe handhavingsinitiatieven. Op papier klinkt dit ambitieus. In de praktijk heeft Suriname echter al vaker gezien dat beleidsvoorstellen stranden in rapporten, werkgroepen en conferenties zonder tastbare gevolgen voor overtreders. Ook de reactie van de minister van Justitie en Politie verdient aandacht. Hij sprak zijn waardering uit voor de presentatie en benadrukte het belang van nauwere samenwerking. Dat is een diplomatiek en politiek correct antwoord. Maar de samenleving mag meer verwachten dan waardering alleen.. Maar natuurbescherming wordt niet gerealiseerd door presentaties, beleidsdocumenten en intentieverklaringen alleen. Zolang illegale vissers ongehinderd opereren, stroperij blijft bestaan en de handhaving structureel tekortschiet, dreigt het gevaar dat mooie woorden opnieuw belangrijker worden dan daadwerkelijke actie. De echte uitdaging ligt niet in het bedenken van nieuwe strategieën, maar in het eindelijk uitvoeren van de bestaande.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
