Een nachtelijk gesprek in het Kremlin heeft de diplomatie rond Oekraïne weer op scherp gezet, omdat Moskou voor het eerst in dit traject openlijk erkent dat het Amerikaanse voorstellen deels heeft omarmd en deels heeft afgewezen, zonder de deur naar verdere onderhandelingen dicht te gooien. Het Kremlin stelt dat president Vladimir Poetin bereid is om zo vaak als nodig opnieuw met Amerikaanse onderhandelaars aan tafel te gaan, juist omdat het zoeken naar een vergelijk op dit moment vooral een technisch proces is waarin standpunten worden gewogen, bijgeschaafd en getest op haalbaarheid.
De gesprekken, waarbij de Amerikaanse gezant Steve Witkoff en Jared Kushner in Moskou aanwezig waren, zouden lang hebben doorgewerkt en leverden volgens Russische betrokkenen nog geen echte middenweg op, al spreekt het Kremlin wel van een directe uitwisseling waarin het normaal is dat sommige onderdelen passen en andere worden afgewezen. De woordvoering in Moskou zegt bewust geen doorlopend commentaar te willen geven, vanuit de redenering dat publieke druk het onderhandelingswerk eerder verstikt dan versnelt en dat eerst op expertniveau resultaten moeten ontstaan die later een topontmoeting kunnen dragen.
Op de achtergrond speelt een uitgelekt Amerikaans conceptkader dat in Kyiv en Europese hoofdsteden alarmbellen deed afgaan, omdat het volgens critici te veel leunt richting Russische kernwensen, waarna Europese landen met een alternatief kwamen en de Verenigde Staten samen met Oekraïne in Genève sleutelden aan een bijgewerkte, strakker afgebakende aanpak. Precies daarover wrijft Moskou nu zout in de wond, omdat Poetin Europese inmenging neerzet als het opvoeren van eisen die voor Rusland onbespreekbaar zouden zijn en daarmee de ruimte voor een deal verkleinen.
De toon uit Moskou laat zien dat de onderhandelingstafel tegelijk een slagveld van beeldvorming is, waarbij Rusland dankbaarheid uitspreekt voor de Amerikaanse bemiddeling en Europa wegzet als hindermacht, zodat de schuldvraag bij mislukking alvast wordt voorbereid. In zo’n setting wordt een akkoord minder een moment van handtekeningen en meer een keten van kleine, verifieerbare stappen, waarbij de partijen die echt vooruitgang willen boeken vooral winnen door verwachtingen te temperen, ruis te beperken en elk voorstel te toetsen op uitvoerbaarheid en controleerbaarheid, nog voordat het publiekelijk als doorbraak wordt verkocht.
