De beleidsbesprekingen voor 2027 bij het ministerie van Regionale Ontwikkeling leggen een bekend probleem bloot, een overheid die spreekt over vernieuwing, maar nog altijd worstelt met oude structuren, beperkte middelen en een gebrek aan duidelijke resultaten. Minister Miquella Huur heeft haar directieteam opgeroepen om geen oude beleidsplannen simpelweg opnieuw in te dienen. Die oproep klinkt logisch, maar legt tegelijkertijd de zwakte bloot van een bestuurscultuur waarin herhaling te vaak wordt gepresenteerd als beleid. Een nieuwe begroting mag geen administratieve oefening worden waarbij bestaande plannen worden gekopieerd, voorzien van nieuwe jaartallen en opnieuw van financiële middelen worden voorzien. Juist in een periode waarin de overheid kampt met financiële druk, moeten keuzes worden gemaakt. Niet elk project verdient automatisch voortzetting alleen omdat het in het verleden is opgenomen. Minister Huur legt terecht de nadruk op bezuinigingen en doelgerichte investeringen. Maar echte beleidsvernieuwing betekent meer dan alleen besparen op papier. Het vereist dat het ministerie kritisch kijkt naar de effectiviteit van bestaande programma’s, meetbare resultaten formuleert en durft te stoppen met activiteiten die weinig maatschappelijke impact hebben.
De prioriteiten die voor 2027 zijn genoemd, digitalisering van het personeelsbestand, capaciteitsversterking van Inheemse en tribale gemeenschappen en versterking van het Instituut voor Bestuursambtenaren in Suriname (IBAS), zijn op zichzelf belangrijke aandachtspunten. Toch blijft de vraag of deze doelen daadwerkelijk worden bereikt zolang de interne organisatie van het ministerie zelf onder druk staat. De huisvestingsproblematiek na de verwoesting van het voormalige ministeriegebouw in november 2024 is daarvan een duidelijk voorbeeld. Ambtenaren werken verspreid over verschillende locaties, waardoor communicatie en samenwerking worden bemoeilijkt. Een ministerie dat verantwoordelijk is voor regionale ontwikkeling kan zich geen langdurige organisatorische versnippering veroorloven. Een gebrek aan kantoorruimte mag geen excuus worden voor vertraging, maar het is wel een symptoom van een overheid die moeite heeft om haar eigen basisvoorwaarden op orde te brengen. Ook het financiële tekort blijft een structurele uitdaging. Minder middelen betekent dat het ministerie scherper moet prioriteren.
De vier directoraten, het Directoraat Regionale Ontwikkeling (DRO), het Directoraat Agrarische Ontwikkeling Binnenland (DAOB), het Directoraat Duurzame Ontwikkeling Afro-Surinamers Binnenland (DDOASB) en het Directoraat Duurzame Ontwikkeling Inheemsen (DDOI), zullen moeten aantonen welke programma’s daadwerkelijk bijdragen aan ontwikkeling in het binnenland en welke vooral voortbestaan uit gewoonte. Regionale ontwikkeling vraagt niet om meer plannen, maar om betere uitvoering. Jarenlang zijn er beleidsprogramma’s opgesteld met ambities voor het binnenland, gemeenschappen en duurzame ontwikkeling. De grootste uitdaging blijft echter de vertaalslag van beleid naar zichtbare resultaten voor burgers. De oproep van minister Huur om geen copy-paste beleid te voeren, moet daarom breder worden gezien. Het gaat niet alleen om nieuwe documenten voor 2027, maar om een noodzakelijke verandering in denken binnen de overheid. Een modern ministerie moet niet worden beoordeeld op het aantal projecten dat wordt aangekondigd, maar op de concrete verbeteringen die worden gerealiseerd. De begroting van 2027 biedt daarmee een kans om oude gewoonten te doorbreken. Maar die kans wordt alleen benut als hervorming niet blijft steken in woorden, maar zichtbaar wordt in keuzes, uitvoering en verantwoordelijkheid.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
