Het is stil in het Jeugddoorgangscentrum Opa Doeli. Geen gebruikelijke rumoer, geen afleiding, alle ogen zijn gericht op één man. Harish Monorath slaat een boek open en begint te lezen. Zijn stem vult de ruimte. Het verhaal van Anansi komt tot leven, slim, veerkrachtig, ongrijpbaar. Maar vandaag is het meer dan een verhaal. Het is een boodschap. In het kader van de nationale voorleesdag stapte de minister uit zijn formele rol en recht de wereld van jongeren binnen die vaak alleen worden gezien door hun fouten. Hier, tussen muren die grenzen stellen, probeerde hij iets anders te doorbreken, hun perspectief. Na het voorlezen bleef het niet bij woorden op papier. De minister keek de jongeren aan en stelde vragen die dieper sneden dan oppervlakkige gesprekken. Wie wil je worden? Welke keuzes maak je morgen?Het gesprek werd persoonlijk, eerlijk en confronterend. Hij benadrukte dat lezen en schrijven geen verplichting zijn, maar sleutels, sleutels tot begrip, tot kansen, tot een toekomst die zij zelf kunnen vormgeven.
Sterk zijn, betekent verantwoordelijkheid nemen. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen. Bij Opa Doeli kreeg het verhaal van Anansi een extra lading. De jongeren luisterden aandachtig terwijl de minister hen eraan herinnerde dat hun situatie tijdelijk is. Dat hun fouten hen niet voor altijd definiëren. Dat ze, net als Anansi, slim en veerkrachtig kunnen zijn en een weg vooruit kunnen vinden. Later, in het Jeugd Correctie Centrum (JCC), werd de sfeer tastbaar anders. Hier spraken jongeren tussen de 14 en 17 jaar open over hun dromen. Politieagent, ondernemer, elektricien, militair en artiest. Ambities die groter waren dan hun huidige omstandigheden. De minister luisterde. Maar hij waarschuwde ook, dromen zonder discipline zijn kwetsbaar. Hij riep hen op hun talenten doelgericht te ontwikkelen en vooral niet terug te vallen in oude patronen. De toekomst wacht niet, Je moet haar zelf grijpen.
Dan kwam een ander verhaal. Geen fabel, maar geschiedenis. Het verhaal van Aboi Koni, een jongen die tijdens de slavernij besloot te vluchten voor zijn vrijheid. Het was een verhaal van moed, pijn en opoffering. De ruimte werd stiller en zwaarder. De minister legde de link zonder omwegen, de kansen van vandaag zijn gebouwd op de offers van gisteren. Wat doe jij daarmee? Alsof woorden alleen niet genoeg waren, kreeg hij een rondleiding langs het tuinproject binnen de inrichting. Daar, tussen aarde en planten, leren jongeren iets wat niet in boeken staat, geduld, samenwerking en verantwoordelijkheid. Kleine stappen, maar met grote betekenis. Aan het einde van de dag liet de minister een boodschap achter die bleef hangen, zelfs toen de stilte terugkeerde. Deze jongeren zijn geen verloren gevallen. Ze zijn verhalen die nog geschreven worden. En misschien, als ze het juiste hoofdstuk kiezen wordt hun toekomst spannender dan welk verhaal dan ook.
Volg de Facebookpagina and Youtube kanaal voor data, nieuws en inspiratie. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
