Het ministerie van Openbare Werken en Ruimtelijke Ordening (OWRO) probeert tijdens de huidige regentijd de hardnekkige wateroverlast in Paramaribo en omgeving onder controle te krijgen. Hoewel er sprake is van zichtbare noodinterventies, blijft de vraag hoe diep de structurele problemen in het waterbeheer werkelijk zijn. Minister Stephen Tsang stelt dat het ministerie werkt aan het wegwerken van een grote onderhoudsachterstand in het ontwateringssysteem. Die erkenning is belangrijk, maar roept tegelijk de vraag op hoe het zover heeft kunnen komen dat basale afwatering in meerdere wijken jaarlijks opnieuw vastloopt bij zware regenval. Als directe maatregel zijn twee waterpompen uit buurland Guyana ingezet, met een capaciteit van 1,1 kubieke meter per seconde per stuk. De minister spreekt van een humanitair gebaar, na het zien van beelden van ondergelopen straten. De inzet van buitenlandse noodhulp onderstreept enerzijds de urgentie, maar laat ook zien dat het land op kritieke momenten afhankelijk blijft van ad-hocoplossingen.
De vraag blijft of tijdelijke pompen, hoe effectief ook op korte termijn, voldoende zijn om een structureel falend afwateringssysteem te compenseren. De plaatsing van de pompen in Rahemal en bij Sabaku Village lijkt technisch doordacht, maar benadrukt tegelijk hoe precair het systeem is, op sommige locaties zouden zwaardere installaties zelfs ongeschikt zijn omdat ze droog kunnen draaien. OWRO zet intussen materieel in zoals kolkenzuigers en graafmachines in wijken als Pontbuiten, Goede Verwachting en Houttuin. Ook scholen krijgen prioriteit om zo snel mogelijk weer operationeel te zijn. Toch blijft het patroon terugkerend, elke regentijd leidt tot dezelfde probleemgebieden. Dat roept de vraag op in hoeverre deze interventies verder gaan dan het tijdelijk verlichten van symptomen, zonder dat de onderliggende infrastructuur robuust wordt aangepakt. Het ministerie stelt dat 90% van de kanalen in Paramaribo-Noord inmiddels is aangepakt. Maar zonder duidelijke kwaliteitscontrole en onderhoudscycli blijft onduidelijk hoe duurzaam die ingrepen zijn.
Opvallend is het plan om negentien eerder aangeschafte pompen, die jarenlang ongebruikt lagen, alsnog in te zetten. Door beperkte budgetten kiest OWRO voor een relatief eenvoudige installatie op funderingen, in plaats van volwaardige pompgemalen die miljoenen dollars kosten. Hoewel dit pragmatisch klinkt, wijst het ook op een langdurig probleem in planning en uitvoering binnen het waterbeheer, investeringen die niet worden benut en vervolgens in crisistijd alsnog ad hoc worden ingepast. Het ministerie verwijst naar een Masterplan uit 2024 waarin onder meer waterberging wordt onderzocht, zoals het uitgraven van laaggelegen terreinen tot tijdelijke waterbuffers. Dergelijke ideeën worden vaker genoemd in waterbeheerstrategieën, maar de uitvoering ervan blijkt doorgaans traag en afhankelijk van budgetten en politieke prioriteiten. Ook interne operationele problemen, zoals het te laat bedienen van sluizen en pompen, worden nu expliciet erkend als een belangrijke factor in de overlast. OWRO toont momenteel duidelijke inzet met zichtbare acties in het veld. Toch blijft het beleid vooral reactief, ingrijpen zodra het water al problemen veroorzaakt. Zonder consequente uitvoering van structurele investeringen, beter onderhoud en strakkere operationele discipline dreigt het waterprobleem in Paramaribo een jaarlijks terugkerende crisis te blijven, ongeacht hoeveel noodpompen of tijdelijke oplossingen worden ingezet.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
