President Jennifer Simons roept studenten op om een opleiding aan een pedagogische instelling te volgen. De regering wil onderwijs tot een van haar belangrijkste beleidsgebieden maken en zegt daarom te willen investeren in de opleiding van kwalitatief goede leerkrachten. Studenten van pedagogische instellingen zullen reeds dit schooljaar ondersteuning krijgen bij onder meer inschrijvingskosten en studiematerialen. Dat klinkt als een nobel en noodzakelijk beleid, Suriname heeft inderdaad behoefte aan goed opgeleide leerkrachten. Maar achter deze mooie woorden schuilt een verschrikkelijke realiteit, de regering lijkt opnieuw vooral naar de toekomst te kijken, terwijl zij de problemen van vandaag onvoldoende aanpakt. Het opleiden van nieuwe leerkrachten is belangrijk, maar het heeft weinig zin om nieuwe mensen het onderwijs in te trekken als de mensen die nu dagelijks voor de klas staan nauwelijks perspectief krijgen. De bestaande leerkrachten zijn geen voetnoot in het onderwijsbeleid. Zij vormen vandaag de ruggengraat van het systeem. Zij staan iedere schooldag voor volle klassen, bereiden lessen voor, corrigeren toetsen, begeleiden leerlingen en dragen verantwoordelijkheid voor de ontwikkeling van een nieuwe generatie.
Toch blijft hun beloning al geruime tijd achter bij de economische werkelijkheid. De kosten van levensonderhoud zijn gestegen, terwijl het salaris van veel leerkrachten onvoldoende meegroeit. Daarmee wordt motivatie niet versterkt, maar juist onder druk gezet. Een regering die werkelijk kwaliteit in het onderwijs wil, zou daarom niet alleen moeten praten over het aantrekken van nieuwe studenten, maar vooral ook over het behouden, waarderen en beter belonen van de leerkrachten die er al zijn. Hier lijkt een fundamentele prioriteitsfout te worden gemaakt. De regering presenteert de financiering van inschrijving en studiematerialen als een belangrijke investering in de toekomst. Dat is op zichzelf verdedigbaar. Maar onderwijsbeleid is meer dan het betalen van een studie inschrijving. Kwalitatief onderwijs begint bij mensen die zich gewaardeerd voelen, financieel enigszins zekerheid hebben en voldoende motivatie behouden om hun werk professioneel te blijven doen. Het risico bestaat dat de regering een mooi beleidsplaatje presenteert zonder de fundamentele problemen onder ogen te zien. Nieuwe studenten aantrekken is relatief eenvoudig.
Een duurzame onderwijssector opbouwen vereist echter veel meer, fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden, concurrerende lonen, professionele ontwikkeling, goede schoolfaciliteiten en een beleid dat ervaren leerkrachten niet het gevoel geeft dat zij worden vergeten zodra nieuwe initiatieven worden aangekondigd. Daar komt bij dat de uitvoering en monitoring van de financiële ondersteuning onder verantwoordelijkheid van het ministerie van Financiën en Planning zullen plaatsvinden, in overleg met het ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur en de pedagogische instituten. Dat klinkt georganiseerd, maar goede uitvoering is niet hetzelfde als goed beleid. De kernvraag blijft of de beschikbare middelen worden ingezet waar ze het grootste effect hebben. Een regering die werkelijk onderwijs als prioriteit beschouwt, moet durven kiezen. Als er geld beschikbaar is om nieuwe studenten financieel te ondersteunen, moet er ook een duidelijke strategie zijn om de positie van de huidige leerkrachten structureel te verbeteren. Anders ontstaat een merkwaardige situatie, Suriname leidt nieuwe leerkrachten op voor een beroep waarvan de bestaande beroepsgroep zich financieel en professioneel onvoldoende gewaardeerd kan voelen. De oproep van president Simons kan daarom niet los worden gezien van de verantwoordelijkheid van haar regering tegenover de duizenden leerkrachten die het onderwijs vandaag draaiende houden.
Hun inzet kan niet voortdurend worden gevraagd terwijl hun financiële positie achterblijft. Wie werkelijk in de toekomst van Suriname wil investeren, moet ook bereid zijn de mensen die die toekomst iedere dag vormgeven serieus te belonen. Onderwijsbeleid mag geen verzameling aantrekkelijke aankondigingen worden. Het moet blijken uit concrete keuzes. Een nieuwe generatie leerkrachten opleiden is belangrijk, maar een regering die haar prioriteiten werkelijk op orde heeft, zorgt er tegelijkertijd voor dat de huidige generatie niet het gevoel krijgt dat zij slechts wordt gebruikt om het systeem overeind te houden. Suriname heeft inderdaad kwalitatief goede leerkrachten nodig. Maar kwaliteit begint niet bij een inschrijfformulier van een pedagogische opleiding. Kwaliteit begint bij waardering, fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden en een regering die begrijpt dat gemotiveerde leerkrachten geen kostenpost zijn, maar een noodzakelijke investering. Wie alleen nieuwe leerkrachten opleidt zonder de bestaande leerkrachten beter te behandelen, investeert in de toekomst terwijl het heden langzaam wordt uitgehold. Dat is geen sterk onderwijsbeleid. Dat is een verkeerde volgorde van prioriteiten.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
