Nog geen twee weken geleden presenteerde de waarnemend korpschef cijfers die een daling van de criminaliteit zouden aantonen. Op papier klinkt dat geruststellend. Maar wie de straat op gaat, voelt iets totaal anders. De realiteit is rauw, gewelddadig en onverbiddelijk. Sinds de bekendmaking van die cijfers worden er nog altijd gemiddeld twee ernstige strafbare incidenten per dag geregistreerd. Precies zoals voorheen.
Dat roept een ongemakkelijke vraag op, laten de cijfers de waarheid zien, of wordt de werkelijkheid mooier voorgesteld dan zij is? Statistieken zijn nuttig, maar alleen wanneer ze geloofwaardig zijn en aansluiten bij wat burgers dagelijks meemaken. Wanneer de samenleving zich onveiliger voelt terwijl officiële instanties spreken van vooruitgang, ontstaat wantrouwen. En wantrouwen is funest voor elk veiligheidsbeleid.
Wat nauwelijks zichtbaar wordt in de statistieken, is het toenemende geweld tegen politieambtenaren. Inmiddels is één agent om het leven gekomen. Anderen raakten gewond tijdens de uitoefening van hun werk. Natuurlijk brengt het politievak risico’s met zich mee, dat weet iedere agent. Maar nooit, onder geen enkele omstandigheid, mag het zo zijn dat zij structureel onvoldoende beschermd en uitgerust worden.
Agenten luiden al langer de noodklok. Te vaak, te lang en zonder gehoor. De realiteit is confronterend, criminelen zijn beter bewapend dan de mensen die hen moeten bestrijden. De uitrusting waarover onze politieambtenaren beschikken is uiterst beperkt. Daartegenover staan criminelen die vaak aanzienlijk beter zijn uitgerust en beschikken over middelen die de slagkracht van de politie overstijgen. Hoe kan van een agent worden verwacht weerstand te bieden tegen zo’n overweldigende vuurkracht? Het ontbreken van een zichtbaar, doordacht en daadkrachtig plan tegen criminaliteit legt een pijnlijk probleem bloot, de machtsbalans is volledig zoek. Rovers zijn beter uitgerust dan de politie. Dat is niet alleen beschamend, het is levensgevaarlijk. Politieambtenaren, mannen en vrouwen die dagelijks hun leven riskeren, verdienen beter. Zij verdienen bescherming, respect en middelen die in verhouding staan tot de dreiging waarmee zij geconfronteerd worden. En dan is er nog een ander, minstens zo zorgwekkend aspect, waar is het respect voor de politie gebleven? Geweld tegen agenten is helaas niet nieuw, maar het openlijke, brute terugvechten van zware criminelen, het totale gebrek aan ontzag voor gezag, dat is van een ander niveau. Een niveau dat we zelden eerder hebben gezien. Veiligheid vraagt meer dan mooie cijfers en goed getimede persmomenten. Het vraagt eerlijkheid, daadkracht en investeringen. In beleid, maar vooral in de mensen aan de frontlinie. Voor de veiligheid van de samenleving, maar bovenal voor de mannen en vrouwen die elke dag het politie-uniform aantrekken.
