In Brasília is de landbouwagenda van Latijns Amerika en het Caribisch gebied opnieuw op de agenda, omdat ministers uit de regio bijeenkwamen om de prioriteiten voor de komende twee jaar vast te leggen binnen de FAO lijnen. Directeur generaal QU Dongyu noemde de regio een plek met talent en taaiheid en benadrukte dat de winst tegen honger alleen blijft staan wanneer landen hun beleid beter op elkaar afstemmen en boeren sneller steun krijgen in tijden van stress. Brazilië kreeg daarbij een zichtbaar podium, omdat president Luiz Inácio Lula da Silva de strijd tegen honger neerzette als morele plicht en stelde dat voedseltekort vooral voortkomt uit gebrek aan politieke wil.
De vooruitgang is meetbaar, want in 2024 waren er meer dan 6 miljoen minder mensen met honger dan in 2020, maar de verdeling van die winst is ongelijk en de betaalbaarheid van gezonde voeding blijft de harde grens. QU wees erop dat vier landen, Brazilië, Costa Rica, Guyana en Uruguay, onder de 2,5 procent ondervoeding zitten en dat Chili, de Dominicaanse Republiek en Mexico richting het nulhongerdoel voor 2030 bewegen. Tegelijk stapelen drukfactoren zich op, doordat voedselprijzen, beperkte begrotingsruimte, krappere ontwikkelingsfinanciering, geopolitieke spanningen en zwaardere klimaatextremen de agrifood systemen complexer maken.
De conferentie kiest daarom voor een werkagenda die minder over intenties gaat en meer over uitvoerbare ingrepen, met een focus op wat werkt voor kwetsbare huishoudens wanneer prijzen pieken. In speciale sessies staat onder meer het terugdringen van de vertraging in productiviteitsgroei centraal, net als het doorbreken van de trend van deindustrialization die waarde toevoeging en verwerking afremt. Ook beleidspaden voor duurzame landbouw en bosbeheer komen aan bod, omdat droogtes in de regio hoge kosten kunnen opleggen aan rurale producenten en daarmee sociale spanning vergroten.
QU legde de lat bij institutionele vernieuwing, omdat agrifood systemen meer dan 100 miljoen bestaansbronnen dragen en een periode van structurele verandering geen ruimte laat voor kleine lapmiddelen. Hij koppelde weerbaarheid aan wetenschap en technologie, omdat dat markten efficiënter laat werken, rurale inkomens beschermt en de druk op sociale systemen verlaagt. Als uithangbord noemde hij ook de Hand in Hand aanpak, die in de regio bijna 3 miljard dollar aan investeerbare projecten heeft gestructureerd om inclusie en veerkracht sneller te financieren.
Voor Suriname betekent dit dat de regionale lat hoger komt te liggen op twee fronten, betaalbaarheid van gezonde voeding en productiviteit in de keten van boer tot bord. Het helpt wanneer Suriname de conferentielijn vertaalt naar korte lokale supply chains, betere opslag en verwerking, omdat dan prijsschokken minder snel in huishoudens doorslaan. De winst is dat Suriname zich tegelijk kan positioneren als netto exporteur binnen een regio die al een mondiale voedselrol heeft, maar die wel worstelt met hoge kosten en hardnekkige rurale armoede.
Volg de Facebookpagina and Youtube kanaal voor data, nieuws en inspiratie. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
