About
Mission
We connect journalism, community building and posting to feed society with reliable data and create equal development opportunities.
Vision
We are building a future where transparency, social cohesion and flexible talent combine to create impactful, data-driven decision-making.
About
De onderzoekers van Ko'W' Checking zijn professionals van het AgapeUnit-team die zich richten op onafhankelijke, data gedreven berichtgeving. Via onze eigen platform bieden wij de samenleving betrouwbare en feitelijk onderbouwde informatie, gebaseerd op zorgvuldig onderzoek en verificatie. Ko'W' Checking werkt met een eigen redactie en onderzoeksstructuur. Informatie wordt uitsluitend gepubliceerd na interne controle. Indien nodig corrigeren of brengen wij dieptegang in berichten afkomstig van andere nieuwsbronnen wanneer deze onjuist of onvolledig blijken te zijn. Wij bieden organisaties de mogelijkheid om advertenties en promotionele boodschappen te plaatsen op onze website en via onze sociale mediakanalen. Deze commerciële dienstverlening heeft geen invloed op onze redactionele onafhankelijkheid. Ongeacht de achtergrond of doelstellingen van een organisatie, blijven wij feitelijk en onafhankelijk rapporteren. Wij formuleren onze artikelen naar waarheid en zonder redactionele binding aan commerciële of politieke belangen. Transparantie en integriteit vormen hierbij de basis.

BRICS eist 1,3 biljoen dollar voor klimaatfinanciering en zet rijke landen onder druk om hun financiële beloften eindelijk na te komen

De internationale strijd over de financiering van klimaatbeleid heeft tijdens de 31ste klimaatconferentie van de Verenigde Naties in het Turkse Antalya een nieuwe politieke dimensie gekregen, nadat vertegenwoordigers van BRICS+ nadrukkelijk hebben aangedrongen op een ingrijpende uitbreiding van de financiële middelen die beschikbaar worden gesteld aan ontwikkelingslanden om hun economieën te verduurzamen en zich te beschermen tegen de steeds ernstiger gevolgen van klimaatverandering. De opkomende economieën willen dat de internationale gemeenschap uiterlijk in 2035 jaarlijks minstens 1,3 biljoen Amerikaanse dollar mobiliseert uit publieke en particuliere financieringsbronnen, omdat de huidige investeringen volgens hen onvoldoende aansluiten bij de omvang van de klimaatproblemen waarmee kwetsbare landen worden geconfronteerd. De voorstellen komen op een bijzonder gevoelig moment, omdat geïndustrialiseerde landen onder toenemende druk staan om eerder aangegane financiële verplichtingen daadwerkelijk na te komen, terwijl oorlogen, inflatie, stijgende defensieuitgaven en politieke tegenstellingen de bereidheid om nieuwe internationale financiële toezeggingen te doen onder druk zetten. De discussie raakt daarmee aan de fundamenten van de mondiale economische orde, omdat landen die historisch relatief weinig hebben bijgedragen aan de uitstoot van broeikasgassen vaak juist over de minste financiële middelen beschikken om hun infrastructuur, landbouw en energievoorziening aan te passen aan een veranderend klimaat. BRICS+ probeert deze tegenstelling nadrukkelijk op de internationale agenda te plaatsen en verlangt dat klimaatfinanciering niet langer voornamelijk wordt behandeld als een vrijwillige bijdrage van rijke landen, maar als een essentieel onderdeel van internationale economische samenwerking. Achter de eis van 1,3 biljoen dollar schuilt daarom niet uitsluitend een discussie over milieubescherming, maar ook een groeiende machtsstrijd over financiële verantwoordelijkheid, ontwikkelingsmogelijkheden en de vraag welke landen uiteindelijk moeten betalen voor de economische gevolgen van een klimaatcrisis die gedurende meerdere generaties is opgebouwd.

De voorstellen van BRICS+ sluiten aan bij de zogenoemde Baku to Belém Roadmap, een internationaal financieringstraject dat onder leiding van de voorzitterschappen van COP29 in Azerbeidzjan en COP30 in Brazilië werd ontwikkeld om de financiële afspraken uit eerdere klimaatonderhandelingen om te zetten in concrete investeringsmogelijkheden. Tijdens COP29 werd overeengekomen dat ontwikkelde landen het voortouw moeten nemen bij het mobiliseren van minstens 300 miljard dollar per jaar voor ontwikkelingslanden tegen 2035, terwijl daarnaast een bredere internationale doelstelling werd vastgesteld om uit alle publieke en particuliere bronnen gezamenlijk minstens 1,3 biljoen dollar per jaar beschikbaar te maken. Het onderscheid tussen deze bedragen is van groot belang, omdat de volledige 1,3 biljoen dollar niet uitsluitend door de overheden van rijke landen hoeft te worden betaald en evenmin kan worden beschouwd als een reeds beschikbaar internationaal klimaatfonds. De bredere doelstelling omvat ook investeringen van commerciële ondernemingen, internationale ontwikkelingsbanken, particuliere financiers en andere instellingen die bereid zijn kapitaal beschikbaar te stellen voor klimaatgerelateerde projecten. De routekaart werd in november 2025 gezamenlijk gepresenteerd en moest duidelijk maken welke hervormingen noodzakelijk zijn om de internationale financiële stromen op te voeren. De economische betekenis daarvan is aanzienlijk, omdat klimaatbeleid steeds vaker afhankelijk wordt van de vraag of regeringen erin slagen publieke middelen te combineren met particuliere investeringen zonder dat ontwikkelingslanden worden geconfronteerd met onhoudbare financiële verplichtingen. De oproep van BRICS+ richt zich daarom niet uitsluitend op het verhogen van het beschikbare bedrag, maar ook op het verbeteren van de voorwaarden waaronder financiering wordt verstrekt en de mate waarin nationale overheden vooraf zekerheid krijgen over de middelen waarmee zij hun ontwikkelingsprogramma’s kunnen uitvoeren.

De omvang van de internationale financieringsachterstand werd opnieuw zichtbaar in een uitvoeringsrapport dat het Braziliaanse voorzitterschap van COP30 op 8 november 2026 presenteerde, waarin wordt berekend dat met gerichte hervormingen en aanvullende investeringen tussen 1,27 biljoen en 1,41 biljoen dollar per jaar aan klimaatfinanciering voor ontwikkelingslanden kan worden gemobiliseerd tegen 2035. Deze bedragen zijn gebaseerd op verschillende beleidsmaatregelen en financieringsmogelijkheden, waaronder betaalbare ontwikkelingsleningen, particuliere investeringen, samenwerking tussen opkomende economieën, innovatieve financiële instrumenten en de inzet van internationale koolstofmarkten. Het rapport laat tegelijkertijd zien dat bij voortzetting van het bestaande beleid de jaarlijkse internationale klimaatfinanciering in 2035 mogelijk slechts tussen 458 miljard en 461 miljard dollar zal bedragen. Het verschil tussen deze verwachting en de internationale ambitie maakt duidelijk dat het bereiken van de doelstelling niet vanzelfsprekend is en dat omvangrijke hervormingen noodzakelijk zullen zijn om voldoende financiële middelen beschikbaar te maken. De geraamde 1,3 biljoen dollar vertegenwoordigt daarom geen bedrag dat reeds is ingezameld of gegarandeerd, maar een doelstelling waarvoor de financiële voorwaarden en investeringsstructuren nog verder moeten worden ontwikkeld. Vooral voor kwetsbare economieën is dit onderscheid essentieel, omdat nationale klimaatprogramma’s niet kunnen worden gebaseerd op internationale toezeggingen waarvan het tijdstip, de omvang en de voorwaarden van uitbetaling onvoldoende vaststaan. Een land dat investeringen in kustbescherming, landbouw of elektriciteitsvoorziening voorbereidt, moet immers kunnen vertrouwen op een financieringsplanning die voldoende zekerheid biedt om projecten daadwerkelijk te starten en af te ronden.

De kritiek van BRICS+ richt zich in belangrijke mate op de historische verantwoordelijkheid van geïndustrialiseerde economieën, omdat de ontwikkeling van hun industrie, transportsector en energievoorziening gedurende lange tijd gepaard ging met een aanzienlijke uitstoot van broeikasgassen. Ontwikkelingslanden benadrukken dat zij niet onder dezelfde financiële voorwaarden kunnen worden verplicht hun economieën te verduurzamen, aangezien zij tegelijkertijd moeten investeren in basisvoorzieningen zoals elektriciteit, drinkwater, gezondheidszorg, onderwijs en transportinfrastructuur. Deze tegenstelling wordt scherper wanneer kwetsbare landen worden getroffen door overstromingen, langdurige droogte of andere klimaatgerelateerde rampen, omdat herstelwerkzaamheden onmiddellijk beslag leggen op financiële middelen die oorspronkelijk waren bestemd voor economische ontwikkeling. De gevolgen worden bijzonder ernstig wanneer regeringen daarvoor dure internationale leningen moeten aangaan, waardoor de staatsschuld stijgt en toekomstige belastinginkomsten steeds vaker nodig zijn om bestaande verplichtingen af te lossen. Klimaatfinanciering kan onder dergelijke omstandigheden onbedoeld leiden tot een nieuwe vorm van financiële afhankelijkheid wanneer ontwikkelingslanden voor hun bescherming tegen natuurrampen voortdurend aanvullende schulden moeten aangaan. De BRICS+ voorstellen benadrukken daarom het belang van betaalbare financiering, betere toegang tot internationale fondsen en een duidelijker verdeling van verantwoordelijkheden tussen landen die over ruime financiële mogelijkheden beschikken en economieën waarvan de begrotingen al zwaar onder druk staan. De discussie laat zien dat klimaatbeleid steeds nadrukkelijker wordt verbonden aan de hervorming van internationale financiële instellingen en de vraag of de bestaande wereldwijde kredietstructuren voldoende rekening houden met de economische kwetsbaarheid van ontwikkelingslanden.

De noodzaak van hervorming werd tijdens COP31 eveneens benadrukt door Simon Stiell, de hoogste functionaris van het Klimaatsecretariaat van de Verenigde Naties, die heeft gewaarschuwd dat veel ontwikkelingslanden gevangen dreigen te raken in een opeenvolging van natuurrampen, oplopende schulden en steeds hogere financieringskosten. Een land dat regelmatig door extreme weersomstandigheden wordt getroffen, kan door internationale kredietverstrekkers als risicovoller worden beschouwd, waardoor het meer rente moet betalen op nieuwe leningen. De hogere financieringskosten beperken vervolgens de mogelijkheden om te investeren in maatregelen die toekomstige klimaatschade kunnen voorkomen, waardoor een economisch patroon ontstaat waarin kwetsbaarheid en schulden elkaar versterken. Volgens Stiell moet internationale klimaatfinanciering daarom verder gaan dan het afzonderlijk financieren van projecten en juist bijdragen aan de structurele versterking van nationale economieën en instellingen. De voorwaarden van nieuwe financiering moeten beter aansluiten bij de draagkracht van de ontvangende landen, terwijl internationale ontwikkelingsbanken en klimaatfondsen hun procedures moeten vereenvoudigen om te voorkomen dat regeringen jarenlang bezig zijn met administratieve vereisten voordat middelen daadwerkelijk beschikbaar komen. Vooral kleine eilandstaten en de minst ontwikkelde landen hebben behoefte aan schenkingen en leningen tegen gunstige voorwaarden, omdat de noodzakelijke investeringen niet altijd direct commerciële inkomsten opleveren waarmee rente en aflossingen kunnen worden betaald. Het beschermen van kustgebieden tegen overstromingen kan bijvoorbeeld enorme maatschappelijke schade voorkomen, maar levert niet noodzakelijk een voorspelbare kasstroom op zoals een elektriciteitscentrale of commerciële onderneming. De internationale financieringsstructuur moet daarom onderscheid maken tussen projecten die particuliere investeerders kunnen aantrekken en publieke voorzieningen waarvan de waarde vooral ligt bij maatschappelijke bescherming en het voorkomen van toekomstige economische verliezen.

De politieke betekenis van de BRICS+ oproep wordt versterkt doordat verschillende deelnemende landen steeds nadrukkelijker een grotere rol opeisen binnen internationale financiële instellingen en ontwikkelingsprogramma’s. Landen zoals China, India, Brazilië en Zuid Afrika vertegenwoordigen omvangrijke bevolkingen en economische markten, maar hebben eveneens grote investeringsbehoeften op het gebied van infrastructuur, energievoorziening en klimaatadaptatie. De samenwerking binnen BRICS biedt mogelijkheden om gezamenlijke standpunten te ontwikkelen over de voorwaarden waaronder internationale klimaatfinanciering beschikbaar moet worden gesteld en om de invloed van opkomende economieën binnen mondiale onderhandelingen te vergroten. Een belangrijke rol kan daarbij zijn weggelegd voor ontwikkelingsbanken die projecten financieren op basis van nationale economische prioriteiten, waaronder de New Development Bank die vanuit de BRICS samenwerking is ontstaan. Het bestaan van dergelijke instellingen betekent echter niet dat alle deelnemende landen over dezelfde financiële belangen beschikken of automatisch bereid zijn omvangrijke bijdragen te leveren aan internationale klimaatprogramma’s. China beschikt over aanzienlijke industriële capaciteit voor duurzame energietechnologie, India heeft grote investeringsbehoeften voor de verdere ontwikkeling van zijn economie en verschillende andere BRICS landen zijn sterk afhankelijk van inkomsten uit traditionele energiebronnen. De internationale samenwerking moet daarom rekening houden met uiteenlopende nationale omstandigheden en kan niet worden beschouwd als één gezamenlijk economisch beleid. De politieke kracht van BRICS+ ligt vooral bij het vermogen om ontwikkelingslanden gezamenlijk meer invloed te geven op de onderhandelingen over financiële voorwaarden, de toegang tot technologie en de hervorming van bestaande internationale instellingen.

De onderhandelingen in Antalya maken ondertussen duidelijk dat het beschikbaar stellen van financiële middelen niet los kan worden gezien van de discussie over de toekomst van olie, aardgas en steenkool, omdat de overgang naar een schonere energievoorziening aanzienlijke investeringen vereist in elektriciteitsnetwerken, hernieuwbare energie, opslagcapaciteit en moderne industriële technologie. Gastland Turkije heeft voorgesteld om het aandeel elektriciteit binnen het mondiale energieverbruik tegen 2035 te verhogen tot 35 procent, een ontwikkeling die grote mogelijkheden kan bieden voor de vermindering van emissies wanneer de aanvullende elektriciteit in belangrijke mate afkomstig is van bronnen met een lage uitstoot. Voor ontwikkelingslanden vormt de financiering van deze overgang echter een bijzonder grote uitdaging, omdat nieuwe infrastructuur vaak moet worden gebouwd in economieën waar de kosten van kapitaal hoger liggen en waar nationale elektriciteitsbedrijven onvoldoende financiële ruimte hebben voor omvangrijke investeringen. De internationale klimaatdiscussie dreigt daardoor vast te lopen wanneer rijke landen verdergaande verplichtingen verlangen zonder voldoende duidelijkheid te bieden over de financiële ondersteuning waarmee armere landen deze veranderingen moeten uitvoeren. Tegelijkertijd benadrukken verschillende geïndustrialiseerde economieën dat publieke middelen alleen onvoldoende zijn om de volledige energietransitie te financieren en dat particuliere investeerders een veel grotere rol moeten vervullen. De uitdaging ligt daarmee bij het ontwikkelen van financiële instrumenten waarmee commerciële investeringen aantrekkelijk worden gemaakt zonder dat het volledige economische risico bij de bevolking en overheidsbegrotingen van ontwikkelingslanden terechtkomt. Garanties, financiering tegen gunstige voorwaarden en een betere verdeling van investeringsrisico’s kunnen hierbij belangrijke instrumenten zijn, maar vereisen betrouwbare regelgeving en voldoende transparantie over de uiteindelijke verplichtingen.

De vraag hoe internationale middelen daadwerkelijk worden verdeeld, vormt een minstens zo belangrijk onderdeel van de financiële discussie als de omvang van de aangekondigde bedragen. Veel ontwikkelingslanden beschikken over plannen voor klimaatadaptatie en duurzame energie, maar ervaren problemen bij het verkrijgen van financiering doordat internationale instellingen uiteenlopende eisen stellen aan projectdocumentatie, financiële verantwoording, milieueffectbeoordelingen en de technische haalbaarheid van investeringen. Deze procedures zijn noodzakelijk om misbruik van publieke middelen en financieel onverantwoorde projecten te voorkomen, maar kunnen eveneens een ernstige belemmering vormen wanneer kleinere landen onvoldoende personeel of gespecialiseerde deskundigheid beschikbaar hebben om aan alle voorwaarden te voldoen. De BRICS+ voorstellen om de toegang tot financiering te verbeteren sluiten daarom aan bij een bredere internationale discussie over vereenvoudiging van aanvraagprocedures en de noodzaak om nationale instellingen te versterken. Ook de voorspelbaarheid van toekomstige financiering krijgt meer aandacht, omdat landen hun investeringen beter kunnen plannen wanneer vooraf duidelijk is welke middelen gedurende meerdere jaren beschikbaar komen. Een regering die bijvoorbeeld een omvangrijk programma voor kustbescherming wil uitvoeren, moet niet alleen weten hoeveel geld uiteindelijk kan worden verkregen, maar ook wanneer het beschikbaar komt en welke nationale tegenprestaties worden verlangd. Zonder deze duidelijkheid kunnen projecten vertraging oplopen, aanbestedingen duurder worden en kunnen eerder uitgevoerde voorbereidingswerkzaamheden hun economische waarde verliezen. De internationale klimaatfinanciering zal daarom uiteindelijk niet alleen moeten worden beoordeeld op basis van de totale hoeveelheid toegezegd kapitaal, maar eveneens op de snelheid, bereikbaarheid en meetbare resultaten van de daadwerkelijke investeringen.

De nieuwe financieringsvoorstellen brengen ook belangrijke vragen met zich mee over de invloed van internationale kapitaalstromen op de economische zelfstandigheid van ontwikkelingslanden. Wanneer klimaatprojecten grotendeels afhankelijk worden van buitenlandse financiers, kunnen regeringen te maken krijgen met voorwaarden die niet altijd volledig aansluiten bij hun nationale ontwikkelingsprioriteiten. Internationale investeerders geven doorgaans de voorkeur aan projecten met voorspelbare inkomsten, voldoende juridische zekerheid en relatief beperkte financiële risico’s, waardoor commerciële energieprojecten aantrekkelijker kunnen zijn dan maatregelen waarvan de maatschappelijke waarde moeilijk rechtstreeks in geld is uit te drukken. Een kustverdedigingsproject kan bijvoorbeeld de veiligheid van duizenden gezinnen beschermen en toekomstige economische schade voorkomen, zonder dat de investering vanzelf voldoende financiële opbrengsten genereert om particuliere investeerders te compenseren. Deze tegenstelling maakt duidelijk waarom internationale klimaatfinanciering niet uitsluitend aan commerciële rendementseisen kan worden onderworpen en waarom schenkingen en publieke bijdragen noodzakelijk blijven. Het nieuwe Braziliaanse uitvoeringsrapport probeert daarom verschillende financieringsbronnen met elkaar te verbinden en maakt onderscheid tussen de schaal van beschikbare middelen, de snelheid waarmee deze worden verstrekt, de landen en sectoren die worden bereikt en de uiteindelijke economische en maatschappelijke resultaten. De combinatie van deze criteria kan bijdragen aan een beter inzicht in de werkelijke effectiviteit van internationale klimaatprogramma’s, mits regeringen en financiële instellingen bereid zijn hun resultaten transparant openbaar te maken. De centrale uitdaging blijft dat financiering daadwerkelijk moet bijdragen aan duurzame ontwikkeling en niet mag uitmonden in langdurige schuldenconstructies waarvan de kosten uiteindelijk zwaarder wegen dan de oorspronkelijke maatschappelijke voordelen.

De discussie over klimaatfinanciering verdient bijzondere aandacht in Suriname, omdat het land door zijn omvangrijke bosareaal, grote natuurlijke hulpbronnen en kwetsbare kustgebieden een bijzondere positie inneemt binnen de internationale discussie over klimaatbescherming en economische ontwikkeling. Het behoud van bossen draagt bij aan de bescherming van biodiversiteit en de opslag van koolstof, terwijl de landbouwsector, waterhuishouding en kustinfrastructuur gevoelig blijven voor veranderingen in neerslagpatronen, extreme weersomstandigheden en de stijging van de zeespiegel. Deze omstandigheden bieden mogelijkheden om internationale klimaatfinanciering aan te trekken, maar vereisen wel dat Suriname beschikt over voldoende institutionele capaciteit om betrouwbare projecten te ontwikkelen en de resultaten daarvan meetbaar te maken. De aangekondigde doelstelling van 1,3 biljoen dollar vormt geen garantie dat het land automatisch toegang krijgt tot nieuwe middelen, omdat financiering afhankelijk blijft van de voorwaarden van afzonderlijke fondsen, de kwaliteit van projectvoorstellen en de beschikbaarheid van nationale uitvoeringscapaciteit. De verwachte inkomsten uit offshore olieproductie vanaf 2028 kunnen nieuwe mogelijkheden bieden om investeringen in klimaatbestendige infrastructuur en economische diversificatie te ondersteunen, maar maken het eveneens noodzakelijk zorgvuldig om te gaan met langlopende financiële verplichtingen. Suriname zou daarom een samenhangende investeringsstrategie kunnen ontwikkelen waarin kustbescherming, waterbeheer, duurzame landbouw, betrouwbare elektriciteitsvoorziening en bosbescherming worden verbonden aan concrete projecten die geschikt zijn voor internationale financiering. Ook de samenwerking tussen de overheid, de financiële sector, universiteiten en nationale ondernemingen verdient versterking, omdat deskundigheid op het gebied van milieumetingen, projectfinanciering en financieel toezicht noodzakelijk is om middelen verantwoord te beheren. De grootste economische kans ligt uiteindelijk niet bij het verkrijgen van zoveel mogelijk internationale leningen, maar bij het aantrekken van financiering die daadwerkelijk bijdraagt aan duurzame nationale ontwikkeling zonder de toekomstige begrotingsruimte onnodig te belasten. Een land dat zijn natuurlijke rijkdom weet te verbinden aan deskundig bestuur, betrouwbare financiële planning en productieve investeringen, kan een sterkere economische positie opbouwen binnen een wereld waarin klimaatbeleid steeds meer invloed krijgt op internationale handelsrelaties en kapitaalstromen.

De oproep van BRICS+ tijdens COP31 vormt uiteindelijk een belangrijke politieke confrontatie over de vraag of de internationale gemeenschap bereid is haar klimaatambities te ondersteunen met de financiële middelen die noodzakelijk zijn om deze daadwerkelijk uit te voeren. De doelstelling om tegen 2035 jaarlijks minstens 1,3 biljoen dollar te mobiliseren kan een belangrijke impuls geven aan de ontwikkeling van schonere energie, klimaatbestendige infrastructuur en de bescherming van kwetsbare gemeenschappen, maar de huidige financieringsvooruitzichten laten zien dat de afstand tussen internationale ambities en beschikbare middelen nog aanzienlijk is. De nieuwe berekeningen uit het Braziliaanse uitvoeringsrapport tonen aan dat de beoogde financiering onder bepaalde voorwaarden haalbaar kan zijn, maar benadrukken tegelijkertijd dat zonder beleidsveranderingen en aanvullende investeringen een groot tekort dreigt te blijven bestaan. De politieke druk van BRICS+ richt zich daarom niet uitsluitend op de omvang van toekomstige financiële bijdragen, maar eveneens op de verantwoordelijkheid van ontwikkelde landen om bestaande toezeggingen na te komen en de voorwaarden voor toegang tot kapitaal te verbeteren. De komende onderhandelingen zullen moeten uitwijzen of deze eisen worden vertaald in concretere internationale afspraken of opnieuw blijven steken in verklaringen die onvoldoende duidelijkheid bieden over de daadwerkelijke uitvoering. Een mondiale economie die zich wil voorbereiden op de gevolgen van klimaatverandering heeft behoefte aan betrouwbare financiële instellingen, voorspelbare investeringen en een eerlijke verdeling van verantwoordelijkheden tussen landen met uiteenlopende economische mogelijkheden. De geschiedenis van internationale ontwikkelingsprogramma’s laat zien dat omvangrijke financiële beloften weinig maatschappelijke betekenis hebben wanneer de middelen niet beschikbaar komen of wanneer de ontvangende landen onvoldoende mogelijkheden krijgen om ze verantwoord te besteden. De werkelijke betekenis van de onderhandelingen in Antalya zal daarom niet worden bepaald door het indrukwekkende bedrag van 1,3 biljoen dollar dat op internationale agenda’s verschijnt, maar door de mate waarin politieke leiders en financiële instellingen erin slagen deze ambitie om te zetten in daadwerkelijk beschikbare middelen, uitvoerbare investeringen en aantoonbare verbeteringen in de economische weerbaarheid van ontwikkelingslanden.

Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com

Total
0
Shares
Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Related Posts
Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag