Terwijl criminelen toeslaan en burgers vrezen voor hun leven, blijft structureel veiligheidsbeleid uit. De criminaliteit in Suriname begint steeds meer het karakter van een nationale veiligheidscrisis aan te nemen. De afgelopen dagen zijn wij opnieuw geconfronteerd met ernstige criminele handelingen, waaronder roofovervallen met een dodelijke afloop. Burgers worden beroofd, slachtoffers vallen en de angst in de samenleving neemt toe. Tegen deze achtergrond moet het ministerie van Justitie en Veiligheid onder minister Harish Monorath dringend en kritisch onder de loep worden genomen. De samenleving kan niet blijven leven in onzekerheid, waarbij iedere burger zich moet afvragen of hij veilig thuiskomt. Vooral de naderende feestdagen maken de situatie bijzonder zorgwekkend. Terwijl gezinnen zich voorbereiden op een periode van samenzijn, lijken criminelen steeds vaker de gelegenheid te benutten om hun slag te slaan. De overheid kan en mag deze ontwikkeling niet lijdzaam aanzien. Opvallend is de brutale werkwijze waarbij criminelen op bromfietsen langsrijden, stoppen bij stilstaande voertuigen, persoonlijke bezittingen grijpen en vervolgens snel verdwijnen.
Deze vorm van criminaliteit creëert niet alleen financiële schade, maar tast ook het veiligheidsgevoel van burgers ernstig aan. De openbare ruimte, die voor iedereen toegankelijk moet zijn, dreigt steeds meer een terrein van angst en onzekerheid te worden. Minister Harish Monorath heeft in een memo aangegeven dat de politie hard moet opgetreden tegen personen die criminele handelingen plegen. Maar de samenleving heeft meer nodig dan een memo en ferme taal. Hard optreden klinkt indrukwekkend, maar zonder een degelijk beleidsplan, effectieve uitvoering en controleerbare resultaten blijft het bij politieke retoriek. Een minister wordt niet beoordeeld op de strengheid van zijn woorden, maar op de veiligheid die zijn beleid daadwerkelijk oplevert. Daar ligt precies de kern van de kritiek. Waar is het structurele veiligheidsbeleid dat criminelen daadwerkelijk ontmoedigt? Waar is de zichtbare en gerichte aanpak die burgers in hun buurten en ressorten bescherming biedt? Waar zijn de concrete resultaten die aantonen dat het ministerie grip krijgt op de criminaliteit?
De samenleving verlangt geen tijdelijke maatregelen die na enkele dagen verdwijnen, maar een duurzame strategie die veiligheid tot een dagelijkse realiteit maakt. Het is bijzonder pijnlijk dat burgers die dag en nacht werken, soms twee of drie banen moeten combineren om financieel overeind te blijven, vervolgens slachtoffer worden van gewelddadige overvallen. Zij bouwen aan hun toekomst, investeren in hun gezinnen en proberen op eerlijke wijze vooruit te komen. Wanneer hun bezittingen worden afgenomen en hun leven zelfs in gevaar wordt gebracht, mag de overheid niet wegkijken. Iedere burger verdient bescherming, ongeacht zijn maatschappelijke positie. De verantwoordelijkheid van minister Monorath is dan ook aanzienlijk. Het ministerie moet niet uitsluitend reageren wanneer slachtoffers vallen, maar preventief handelen, criminelen opsporen en de veiligheid in de samenleving versterken. Politiecapaciteit, surveillance, informatiegestuurde criminaliteitsbestrijding, snelle interventie en effectieve vervolging moeten onderdeel zijn van een samenhangend beleid.
De gemeenschap heeft geen behoefte aan politieke show, mooie toespraken of loze beloften. Zij wil resultaten. Zij wil veilig over straat kunnen lopen, zonder voortdurend rekening te houden met de mogelijkheid van een overval. Zij wil erop kunnen vertrouwen dat de overheid haar beschermt. Elke burger die door criminaliteit wordt beroofd, mishandeld of vermoord, is er één te veel. Elk verloren mensenleven is een onherstelbare tragedie. Indien minister Monorath niet in staat is een effectief veiligheidsbeleid te ontwikkelen en daadwerkelijk uit te voeren, moet hij ook de consequenties van zijn politieke verantwoordelijkheid aanvaarden. Een ministerspost is geen privilege, maar een opdracht waarvoor resultaten moeten worden geleverd. De samenleving kan niet eindeloos wachten terwijl criminelen steeds brutaler worden. Suriname heeft geen minister nodig die uitsluitend aankondigt dat er hard zal worden opgetreden, maar een minister die daadwerkelijk laat zien dat de staat de veiligheid van zijn burgers kan garanderen. Als dat niet lukt, moet de eer aan hemzelf zijn om plaats te maken. Veiligheid is geen luxe. Het is een recht. En de overheid heeft de plicht dat recht te beschermen.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
