De cao onderhandelingen bij de Regionale Gezondheidsdienst (RGD) dreigen opnieuw te ontsporen. Wat begon als een moeizaam overleg over betere arbeidsvoorwaarden, ontwikkelt zich steeds meer tot een vertrouwenscrisis tussen de directie en het personeel. Openstaande vergoedingen blijven liggen, betalingsafspraken worden niet uitgevoerd zoals werknemers hadden verwacht en inmiddels wordt rekening gehouden met personeelsacties. De directe aanleiding is de weigering van de RGD directie om de overbruggingstoelage over juli 2026 uit te betalen. Het gaat volgens de personeelsbond om een bedrag van SRD 3.500. Op papier lijkt dat misschien geen bedrag waarmee een organisatie in een arbeidsconflict zou moeten belanden. In de praktijk gaat het echter allang niet meer alleen om die SRD 3.500. Het gaat om afspraken, geloofwaardigheid en het vertrouwen van werknemers dat gemaakte afspraken daadwerkelijk worden nagekomen. De bond heeft daarom een Algemene Leden Vergadering bijeengeroepen. Daar wordt de achterban geïnformeerd over de ontstane situatie en worden mogelijke acties besproken. Daarmee schuift het conflict opnieuw richting escalatie. De gang van zaken rond de cao is op zijn zachtst gezegd weinig geruststellend. De cao voor 2025 werd volgens de bond al in november 2025 ingediend. Pas in juni 2026 begonnen de formele onderhandelingen.
Maanden gingen dus voorbij voordat er daadwerkelijk aan tafel werd gezeten. Vervolgens verliep het overleg moeizaam. Aanvankelijk zou de RGD directie maximaal 12 procent loonsverhoging hebben aangeboden. Uiteindelijk werd na onderhandelingen een verhoging van 13,5 procent bereikt. Dat resultaat werd gepresenteerd als een belangrijke stap vooruit voor het personeel. Maar een loonsverhoging op papier heeft weinig betekenis wanneer de financiële afspraken eromheen vervolgens blijven hangen. Naast de loonverhoging liggen namelijk meerdere financiële afspraken op tafel, een kledingtoelage van SRD 10.000, een eenmalige uitkering van SRD 8.000 en een transporttoelage van SRD 3.250, die volgend jaar naar SRD 3.500 zou worden verhoogd. Ook zijn er TWK bedragen verschuldigd. Voor werknemers zijn dit geen abstracte posten op een cao document. Het zijn bedragen die onderdeel zijn van hun inkomen en waarop zij hun financiële planning baseren. De bond heeft geprobeerd rekening te houden met de financiële positie van de RGD. Er werd een gefaseerd betalingsvoorstel gedaan. De eenmalige uitkering zou in de eerste week van september worden betaald, gevolgd door het nieuwe salaris en een eerste deel van de TWK aan het einde van september.
In oktober zouden verschillen in de kleding en transporttoelage worden betaald. Een volgende betaling stond voor december gepland, waarna vanaf januari de resterende TWK bedragen zouden worden afgelost. Dat voorstel was al een compromis. Toch wilde de directie volgens de bond de betalingen verder uitsmeren tot februari 2027. De bond heeft daarmee niet ingestemd en het voorstel teruggestuurd. Daarmee wordt een schrijnend beeld zichtbaar. Werknemers moeten maanden wachten op bedragen die voortkomen uit afspraken die juist zekerheid hadden moeten bieden. Tegelijkertijd is de nieuwe loonreeks inmiddels ingegaan. Vanaf augustus vervalt de overbruggingstoelage binnen die nieuwe structuur. Daardoor ontstaat volgens de bond een financieel gat voor werknemers die nog wachten op bedragen uit de vorige periode. Dat voedt de frustratie. Werknemers krijgen niet simpelweg te maken met een technisch verschil tussen oude en nieuwe loonafspraken. Zij worden geconfronteerd met onzekerheid over geld waarop zij volgens hun vakbond recht hebben. De kern van het probleem is daarom groter dan één toelage. Een cao is bedoeld om duidelijkheid, zekerheid en rust te brengen in de arbeidsverhouding. Wanneer de uitvoering vervolgens wordt vertraagd en betalingen steeds verder naar de toekomst worden geschoven, wordt precies dat vertrouwen ondermijnd. Voor het RGD personeel komt daar nog een extra dimensie bij. Het gaat om werknemers binnen een sector waarin continuïteit van dienstverlening van groot belang is.
Wanneer frustraties over arbeidsvoorwaarden oplopen en een bond zich genoodzaakt ziet acties te overwegen, raakt dat uiteindelijk niet alleen de arbeidsrelatie, maar kan het ook druk zetten op de dienstverlening. De Algemene Leden Vergadering wordt daarom een belangrijk kantelpunt. De bond zal de leden moeten meenemen in de stand van zaken en bepalen hoeveel geduld er nog over is. De actiedreiging ligt inmiddels nadrukkelijk op tafel. De RGD staat daarmee voor een keuze die verder reikt dan de betaling van enkele openstaande bedragen. Het gaat om de vraag of afspraken daadwerkelijk als afspraken worden behandeld of steeds opnieuw onderwerp worden van uitstel en nieuwe betalingsschema’s. Voor werknemers die al maanden wachten, is februari 2027 geen neutrale datum op een kalender. Het betekent opnieuw maanden wachten op geld dat zij volgens de bond eerder hadden moeten ontvangen. Het cao-conflict bij de RGD laat daarmee vooral zien hoe snel vertrouwen verdampt wanneer afspraken niet tijdig worden uitgevoerd. De bond heeft de deur naar overleg nog niet dichtgegooid, maar de ruimte wordt steeds kleiner. Als de directie geen geloofwaardig en sneller betalingsvoorstel op tafel legt, dreigt een arbeidsconflict dat door de directie zelf had kunnen worden voorkomen.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
