Het geduld raakt op bij Stichting Wan Okasi. Terwijl mensen met een beperking dagelijks worden geconfronteerd met financiële onzekerheid, gebrekkige voorzieningen en uitblijvende ondersteuning, blijft de regering volgens voorzitter Aniel Koendjbiharie steken in gesprekken, toezeggingen en goede bedoelingen. Een jaar van terughoudendheid heeft volgens hem nauwelijks concrete resultaten opgeleverd. En de grens van wat zijn organisatie nog bereid is te accepteren, komt steeds dichterbij. ‘Laten we een keertje ophouden met babbelen in dit land en in de uitvoering gaan.’ Met die scherpe uitspraak maakt Koendjbiharie duidelijk dat Wan Okasi niet langer genoegen wil nemen met politieke beloften. Voor de belangenorganisatie gaat het niet om symbolische aandacht of mooie verklaringen, maar om maatregelen die daadwerkelijk het dagelijks leven van mensen met een beperking verbeteren. Wan Okasi heeft nieuwe regeringen volgens Koendjbiharie bewust een jaar de ruimte gegeven om beleid te ontwikkelen en problemen aan te pakken. In plaats van onmiddellijk de confrontatie te zoeken, koos de stichting voor overleg. Via gesprekken en voorstellen probeerde zij resultaten te bereiken.
Maar dat geduld lijkt nu zijn grens te hebben bereikt. Een aangekondigd gesprek met president Jennifer Simons kwam niet tot stand. In januari stuurde Wan Okasi een brief aan de president met het verzoek om een onderhoud. Volgens Koendjbiharie bleef een reactie uit. Een organisatie die opkomt voor een kwetsbare groep, moest opnieuw wachten op politieke aandacht. Op 19 juni leek er alsnog een mogelijkheid te ontstaan om rechtstreeks met de president in gesprek te gaan. Die gelegenheid liep echter uit op teleurstelling. Volgens Koendjbiharie arriveerde de president pas nadat hij na twee uur wachten was vertrokken. Een moment dat bedoeld was om problemen te bespreken, veranderde daarmee in een pijnlijke illustratie van wat er volgens hem misgaat, mensen wachten, terwijl concrete actie uitblijft. De president bood later haar excuses aan en gaf aan opnieuw met Koendjbiharie te willen spreken. Vervolgens overhandigde de voorzitter haar een voorstel. Volgens hem reageerde Simons positief en stelde zij voor om na 16 juli verder te praten. Voor Wan Okasi dreigt daarmee een bekend patroon opnieuw zichtbaar te worden, gesprekken worden aangekondigd, voorstellen worden ontvangen en verwachtingen worden gewekt, maar de daadwerkelijke uitvoering laat op zich wachten.
Voor mensen die afhankelijk zijn van beleid en voorzieningen, is uitstel echter geen neutrale kwestie. Elke verloren maand kan gevolgen hebben voor hun mobiliteit, inkomen, ontwikkeling en zelfstandigheid. Ook bij minister Diana Pokie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting wacht Koendjbiharie naar eigen zeggen op concrete opvolging. De minister had hem gevraagd om als adviseur ondersteuning te bieden. Koendjbiharie zegt daarop bereidwillig te hebben gereageerd. Die situatie roept ernstige vragen op over de manier waarop de regering deskundigheid en betrokkenheid vanuit maatschappelijke organisaties benut. Wanneer een belangenorganisatie bereid is om mee te denken en oplossingen aan te dragen, maar vervolgens geen vervolg krijgt, dreigt beleid los te raken van de mensen voor wie het bedoeld is. De hardste realiteit ligt volgens Wan Okasi bij de praktische problemen waarmee mensen met een beperking worden geconfronteerd. In september 2026 wacht de stichting nog altijd op subsidie voor zorgvervoer uit 2024. Dat gegeven legt een bestuurlijke achterstand aan het licht, zorgvervoer is geen luxevoorziening. Voor mensen met een beperking kan betrouwbaar vervoer bepalend zijn voor toegang tot zorg, onderwijs, werk en maatschappelijke deelname. Wanneer financiering jaren op zich laat wachten, worden niet alleen administratieve dossiers vertraagd, maar ook levensmogelijkheden beperkt.
Tegelijkertijd stapelen de zorgen zich op rond uitkeringen, onderwijs en de stijgende brandstof en winkelprijzen. Kwetsbare huishoudens worden geconfronteerd met hogere kosten, terwijl hun mogelijkheden om financiële tegenvallers op te vangen vaak beperkt zijn. Koendjbiharie benadrukt dat mensen met een beperking niet permanent afhankelijk willen blijven van uitkeringen. Zij willen zich ontwikkelen, werken aan hun toekomst en zelfstandig functioneren. Daarvoor is volgens hem gericht overheidsbeleid nodig, maar vooral een regering die haar plannen daadwerkelijk uitvoert. Dat is precies waar de kritiek van Wan Okasi zich op richt. Niet het gebrek aan woorden, maar het gebrek aan daden vormt het probleem. Een regering kan overleg organiseren, positieve reacties geven en nieuwe gesprekken toezeggen. Maar zolang concrete ondersteuning uitblijft, blijven die toezeggingen voor veel mensen zonder betekenis. De kloof tussen politieke intenties en dagelijkse werkelijkheid wordt dan steeds groter. Wan Okasi heeft een jaar gewacht, voorstellen ingediend en bereidheid tot samenwerking getoond. Nu neemt de druk toe. De organisatie wil niet langer dat de belangen van mensen met een beperking worden behandeld als een onderwerp dat telkens naar een later moment kan worden verschoven. De boodschap van Koendjbiharie is onmiskenbaar, mensen met een beperking hebben geen behoefte aan eindeloze gesprekken, maar aan beleid dat zichtbaar wordt uitgevoerd. De regering kan zich niet blijven verschuilen achter overleg en beloftes. Want zolang de uitvoering uitblijft, blijft ook de maatschappelijke achterstand bestaan.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
