Achter gesloten deuren in Suriname voltrekt zich dagelijks een stille crisis. Vrouwen, kinderen, nabestaanden en getuigen van geweld zoeken wanhopig naar hulp, maar lopen vaak vast in een systeem dat nog te weinig opvang en samenhang biedt. Het Bureau Slachtofferzorg van het ministerie van Justitie en Politie staat daarbij in de frontlinie. De hulpvraag groeit explosief, maar de middelen blijven achter. Grasella Enny, waarnemend hoofd van Bureau Slachtofferzorg en Mentale Ondersteuning, schetst een indringend beeld van de realiteit. De toename van meldingen laat zien dat slachtoffers eindelijk de weg naar hulp vinden. Maar het legt tegelijk pijnlijk bloot waar we tekortschieten. Het bureau begeleidt slachtoffers van huiselijk geweld, zeden- en geweldsdelicten, verkeers- en brandongevallen, evenals nabestaanden en getuigen. Dankzij intensieve voorlichtingscampagnes in buurten en districten melden zich steeds meer mensen. Veel van hen hebben jarenlang in stilte geleden. Angst, trauma, chronische stress en zelfs suïcidale gedachten zijn geen uitzonderingen, maar dagelijkse realiteit. Toch is hulp bieden niet altijd eenvoudig.
Een van de grootste obstakels is het hardnekkige stigma rond geestelijke gezondheidszorg. Hoewel het bureau samenwerkt met psychiaters, psychologen en het Psychiatrisch Centrum Suriname (PCS), weigeren sommige cliënten verdere behandeling. Mensen willen geholpen worden, maar zijn bang om als gek te worden gezien. Daardoor volgen zij medicatie niet of haken zij voortijdig af. Ook de gebrekkige samenwerking tussen ministeries en hulpinstanties vormt een serieus probleem. Slachtoffers moeten vaak meerdere keren hun verhaal doen, wat het risico op hertraumatisering vergroot. Volgens Enny is het dringend noodzakelijk om communicatielijnen te verkorten, vaste contactpersonen aan te stellen en informatie efficiënter te delen. Een schrijnend knelpunt blijft het ontbreken van een eigen opvanghuis voor slachtoffers van huiselijk geweld. Dagelijks kloppen vrouwen en kinderen aan die nergens veilig terechtkunnen, niet bij familie en niet elders. Door financiële beperkingen is het ministerie momenteel niet in staat een opvanglocatie te realiseren, terwijl de nood elke dag toeneemt. Toch kijkt het Bureau Slachtofferzorg vooruit. De organisatie pleit voor gerichte investeringen in preventie, mentale gezondheid en structurele nazorg. Meer voorlichting op scholen en in wijken, nauwere samenwerking met ngo’s en langdurige begeleiding na de eerste crisisfase zijn volgens Enny onmisbaar. Het bureau is 24 uur per dag bereikbaar via het appnummer 8413003 en roept slachtoffers en omstanders op, om niet te zwijgen. Wij zijn er om te luisteren. Niemand hoeft deze strijd alleen te voeren.
