Het familiedrama dat Tamansari in het district Commewijne recent diep heeft geschokt, blijft nazinderen in De Nationale Assemblée. Tijdens een indringende vergadering van de Commissie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting (SoZaVo) is uitgebreid stilgestaan bij de tragedie waarbij negen mensen het leven verloren. De commissieleden spraken hun diepe medeleven uit met de nabestaanden en benadrukten dat de impact van het drama veel verder reikt dan één gezin alleen. Volgens de commissie is de emotionele schade voelbaar in de hele gemeenschap, buurtbewoners, klasgenoten van de slachtoffers en andere betrokkenen kampen met angst, verdriet en onbeantwoorde vragen. Dit is niet alleen een tragedie voor één familie, maar een collectief trauma, klonk het eensgezind tijdens de vergadering.
Om herhaling van dergelijke tragedies te voorkomen, heeft de commissie besloten tot concrete vervolgstappen. Een van de belangrijkste voorstellen is het clusteren van meerdere vaste parlementaire commissies rond het thema mental health. Daarbij zullen onder meer de Commissies van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid, Jeugd- en Sportzaken, Onderwijs, Wetenschap en Cultuur, Justitie en Politie en SoZaVo gezamenlijk optrekken. In eerste instantie zullen deze commissies in eigen verband vergaderen, waarna relevante ministeries en diverse NGO’s worden uitgenodigd om gezamenlijk tot structurele oplossingen te komen. De commissie benadrukte dat De Nationale Assemblée een begeleidende en adviserende rol heeft richting de regering, maar dat daadwerkelijke verandering alleen mogelijk is met een gezamenlijke, langdurige inzet. De commissie concludeerde dat versterkte nazorg, vaste protocollen en bredere samenwerking dringend noodzakelijk zijn.
Er werd expliciet opgeroepen om middelen vrij te maken voor duurzame begeleiding van getroffen gemeenschappen. Daarnaast pleitten de commissieleden voor de instelling van een speciaal regeringsfonds, zodat in noodsituaties direct adequate hulp kan worden geboden. Volgens de commissie schieten bestaande hulpstructuren momenteel tekort of worden zij onvoldoende benut. Zo werd gewezen op de noodzaak van een betere inzet en vergoeding van psychologen en paramedische hulpverleners. Ook moeten de huidige beperkingen in behandelvergoedingen worden herzien en moet de institutionele capaciteit binnen de zorg en sociale ondersteuning worden versterkt.
Preventie kan volgens de commissie niet los worden gezien van beleid. Sociale controle in buurten, vroegsignalering van problemen en een actieve rol voor scholen zijn essentieel. Het inzetten van sociaal-maatschappelijk werkers in het onderwijs werd daarbij genoemd als een belangrijk instrument om signalen van psychische nood vroegtijdig op te vangen. Daarnaast uitten de commissieleden hun zorgen over de verspreiding van schokkende beelden via sociale media en televisie. Hoewel er wetgeving bestaat die dit moet beperken, werd nadrukkelijk aandacht gevraagd voor betere handhaving en naleving. Het ongecontroleerd delen van dergelijke beelden kan het trauma verdiepen en zelfs nieuwe schade veroorzaken. De boodschap van de commissie is duidelijk, het drama in Tamansari mag geen incident blijven dat na verloop van tijd wordt vergeten. Alleen door structurele nazorg, effectieve preventie en gezamenlijke verantwoordelijkheid kan worden voorkomen dat zulke tragedies zich opnieuw voltrekken.
