Ik zat ooit in het Marriott in een overleg met mijn toenmalige socialmediacollega Charlotte, toen aan de tafel naast ons een man nonchalant op zijn telefoon zat te scrollen. Het was Dean Gorré. Er ontstond een gesprek waarin hij zijn visie schetste en de doelen die hij met Natio wilde bereiken, vol overtuiging en met een duidelijk plan in zijn hoofd. Wat hij op dat moment nog niet wist was dat ik zijn marketingteam kende dat alles filmde en dat ik al enig inzicht had in de strategie achter de schermen, wat ik hem later wel vertelde.
Maar omdat ik de cultuur ken, viel iets anders mij op toen hij zo sprak over Natio en daar heb ik hem toen voor gewaarschuwd. Niet de tegenstand van buitenaf, maar de tegenwerking binnen de eigen organisatie en kring, mensen die de visie niet delen of simpelweg niet willen begrijpen. Terwijl zijn marketingteam de politieke en maatschappelijke dynamiek in Suriname al te goed kent en daarop inspeelde, liep hij in de praktijk toch tegen blokkades uit verschillende hoeken. Zelfs toen ik publiekelijk mijn nationaal gevoel uitsprak en uitlegde waarom Dean Gorré niet zomaar aan de kant geschoven mocht worden omdat hij bezig was met iets groters dan voetbal. Hij was bezig aan natievorming en vaderlandsliefde, en dat was bij sommige niet duidelijk. En die sommigen profileren zich nu maar al te veel met de slogan in de mond, maar niet begrijpen dat het moment waar wij nu staan met Suriname en Natio kan, omdat er samengewerkt is. En dat is wat wij van Natio moeten meenemen, het leren samenwerken.
Vandaag speelt Natio weer en overal klinkt de kreet bribi na krachtie, alsof geloof in de overwinning vanzelfsprekend is. De vraag is echter of wij echt geloven in de boodschap achter die woorden. In Suriname wordt nog steeds zelden duurzaam samengewerkt, primitieve gevoelens van jaloezie, afgunst en elkaar niets gunnen drukken vaker de boventoon dan volwassen teamgeest. Dat komt niet uit het niets, generatieslang hebben wij nauwelijks geleerd om als organisatie, als natie en zelfs binnen families echt samen te werken aan iets dat groter is dan het eigen ego.
Toen Dean en zijn team hun visie uitwerkten en het fundament legden onder een nieuw Natio, was er korte tijd wel onderlinge samenwerking. Toen ambassadeur Khargi naar Schiphol moest om paspoorten te regelen voor spelers die snel in orde gemaakt moesten worden, was er samenwerking. Toen er gefilmd werd, toen de slogan werd bedacht, toen strategie, beeld en boodschap een verhaal gingen vormen, was er samenwerking in de communicatie afdeling. Wat wij vandaag als sfeer, trots en verbondenheid ervaren, is gebouwd op die momenten waarop mensen tijdelijk hun persoonlijke agenda ondergeschikt maakten aan het grotere geheel.
Met het tijdperk van olie en gas aan de horizon zal Suriname niet vooruitkomen door individuele deals, losse projectjes en verdeeldheid, maar door een cultuur waarin gunnen, delen en samen bouwen normaal wordt. Bedrijven, overheid, diaspora en lokale gemeenschappen zullen elkaar harder nodig hebben dan ooit, en zonder vertrouwen verdampt elke kans voordat zij vorm krijgt.
Wanneer politieke partijen in Suriname leren samenwerken binnen en buiten hun eigen kleur en de reflex loslaten om telkens opnieuw te beginnen, kan samenwerking eindelijk vorm krijgen, want dan wordt er gebouwd op wat de ander nalaat in plaats van het af te breken uit wantrouwen of profilering. Pas als coalitie en oppositie bereid zijn elkaars goede besluiten te erkennen en expertise te delen over regeerperiodes heen, ontstaat er een cultuur waarin beleid niet na elke verkiezing wordt gereset maar laag voor laag wordt versterkt, zoals een elftal dat jaar na jaar verder groeit omdat niemand zich groter waant dan het shirt dat hij draagt.
Alles wat wij vandaag rond Natio vieren en voelen bestaat omdat mensen op een bepaald moment wel bereid waren hun talent, netwerk en tijd naast elkaar te leggen om een team sterker te maken. Wie nu bribi na krachtie zegt, zou zich moeten afvragen of dat geloof ook geldt voor het land buiten het stadion. Als de lobi die we voor Natio voelen onze primitieve reacties weet te overstijgen en ons leert om structureel samen te werken, elkaar successen te gunnen en op een gedeeld fundament verder te bouwen, krijgt die slogan eindelijk de kracht die Suriname nodig heeft.
