In Paramaribo is de discussie over de bezoldiging van de rechterlijke macht in korte tijd veranderd van een technische regeling naar een publieke vertrouwenskwestie. De kern van het oorspronkelijke uitgangspunt blijft overeind. Een rechtsstaat vraagt om rechters die onafhankelijk, deskundig en financieel stabiel kunnen werken. De politieke spanning zit nu in de vraag hoe je dat principe beschermt zonder dat het stelsel aanvoelt als een privilege. Dit privilege raakt anders los van de rest van de samenleving.
Mede initiatiefnemer Asiskumar Gajadien zet in zijn reactie afstand tussen de wet als collectieve parlementaire keuze en de emotie die er later omheen is ontstaan. De totstandkoming was volgens hem geen soloproject. Het was een traject met meerdere instituten en advieslijnen dat in het parlement zijn beslag kreeg. Politieke verantwoordelijkheid betekent in zijn lezing wel dat je bijstuurt wanneer uitvoering en bedoeling uit elkaar dreigen te lopen.
De scherpste wrijving zit in de toelagen, omdat de uitvoering volgens de huidige discussie mogelijk een andere lezing volgt dan de systematiek die de wetgever voor ogen had. De bedoeling was dat toelagen worden berekend vanuit de basisbezoldiging van de functiegroep, niet vanuit een door periodieken opgehoogde actuele bezoldiging. Als die koppeling in de praktijk anders is gelegd, ontstaat een doorwerking die moeilijk uit te leggen is. Dit vraagt om juridische verduidelijking en administratieve correctie.
Een tweede spoor in de reactie is het idee om de jaarlijkse periodieken na verloop van dienstjaren geleidelijk af te vlakken, zodat waardering voor ervaring blijft bestaan zonder dat cumulatie eindeloos doorstijgt. Daarmee wordt de groei in beloning meer voorspelbaar en beter beheersbaar. Dit telt zowel voor begrotingsdiscipline als voor publieke acceptatie. Een stelsel dat rustiger oploopt, verkleint de kans dat elke nieuwe ronde automatisch een nieuwe maatschappelijke explosie wordt.
Het bredere punt dat hij neerzet, raakt de zenuw van het debat. Eerlijke waardering voor rechters mag niet betekenen dat andere beroepsgroepen structureel op afstand blijven staan. Leraren, verpleegkundigen, politie en andere publieke professionals dragen dagelijks dezelfde staat. Daardoor wordt het gesprek over één groep snel een spiegel voor het hele loongebouw. De oproep eindigt daarom bij gezamenlijke verantwoordelijkheid, met een open dialoog die juridisch zorgvuldig is. Deze dialoog respecteert de onafhankelijkheid, blijft financieel houdbaar en wordt voor het publiek begrijpelijk.
Volg de Facebookpagina en Youtube kanaal voor data, nieuws en inspiratie. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
