About
Missie
Wij verbinden journalistiek, community building en detachering om de samenleving te voeden met betrouwbare data en gelijke ontwikkelkansen te creëren.
Visie
Wij bouwen aan een toekomst waarin transparantie, sociale cohesie en flexibel talent samen zorgen voor impactvolle, data-gedreven besluitvorming.
About
De onderzoekers van Ko'W' Checking zijn professionals van het AgapeUnit-team die zich richten op onafhankelijke, data gedreven berichtgeving. Via onze eigen platform bieden wij de samenleving betrouwbare en feitelijk onderbouwde informatie, gebaseerd op zorgvuldig onderzoek en verificatie. Ko'W' Checking werkt met een eigen redactie en onderzoeksstructuur. Informatie wordt uitsluitend gepubliceerd na interne controle. Indien nodig corrigeren of brengen wij dieptegang in berichten afkomstig van andere nieuwsbronnen wanneer deze onjuist of onvolledig blijken te zijn. Wij bieden organisaties de mogelijkheid om advertenties en promotionele boodschappen te plaatsen op onze website en via onze sociale mediakanalen. Deze commerciële dienstverlening heeft geen invloed op onze redactionele onafhankelijkheid. Ongeacht de achtergrond of doelstellingen van een organisatie, blijven wij feitelijk en onafhankelijk rapporteren. Wij formuleren onze artikelen naar waarheid en zonder redactionele binding aan commerciële of politieke belangen. Transparantie en integriteit vormen hierbij de basis.

Nieuw-Zeeland krijgt klimaatprijs voor falend beleid COP31 terwijl Brazilië laat zien dat beloften zonder uitvoering waardeloos zijn

De internationale klimaatconferentie COP31 in het Turkse Antalya is nauwelijks begonnen of de politieke tegenstellingen over de bestrijding van klimaatverandering worden opnieuw zichtbaar, nu Nieuw-Zeeland door een internationaal netwerk van milieuorganisaties publiekelijk is aangewezen als een van de landen die hun klimaatverplichtingen ondermijnen, terwijl Brazilië juist internationale erkenning krijgt voor zijn inspanningen om de bescherming van tropische bossen en de overgang naar duurzame energie om te zetten in concrete beleidsmaatregelen. Tijdens de eerste conferentiedag op maandag 9 november 2026 kende Climate Action Network de weinig eervolle Fossil of the Day onderscheiding toe aan Nieuw-Zeeland, omdat de regering van premier Christopher Luxon volgens de organisatie bestaande klimaatdoelstellingen heeft afgezwakt, vervuilende bedrijfstakken onvoldoende verantwoordelijk houdt en wettelijke veranderingen heeft doorgevoerd die rechtszaken tegen grote ondernemingen kunnen bemoeilijken. Brazilië ontving daarentegen de Ray of the Day onderscheiding vanwege twee nieuwe internationale beleidsplannen waarmee landen worden aangespoord hun afhankelijkheid van fossiele brandstoffen terug te dringen en verdere vernietiging van bossen tegen te gaan. De tegenstelling tussen beide landen raakt aan een fundamenteel probleem binnen de mondiale klimaatpolitiek, omdat regeringen regelmatig ambitieuze toezeggingen doen tijdens internationale conferenties, maar vervolgens nationaal beleid ontwikkelen dat onvoldoende aansluit bij deze verplichtingen. De onderscheidingen vormen geen officiële beoordeling van de Verenigde Naties, maar zijn een publieke vorm van politieke druk vanuit het internationale maatschappelijk middenveld. Hun betekenis ligt vooral in het blootleggen van de afstand tussen wat regeringen op internationale podia beloven en wat zij daadwerkelijk bereid zijn uit te voeren wanneer economische belangen, politieke weerstand en de invloed van grote ondernemingen een rol gaan spelen.

De kritiek op Nieuw-Zeeland richt zich in belangrijke mate op het klimaatbeleid van de regering van Luxon, die volgens de betrokken milieuorganisaties gedurende de afgelopen drie jaar verschillende maatregelen heeft genomen waardoor de nationale bijdrage aan het internationale klimaatbeleid minder ambitieus is geworden. Een bijzonder gevoelig besluit betreft de aanpassing van de doelstelling voor de vermindering van biologische methaanemissies, die voornamelijk samenhangen met landbouwactiviteiten en de uitstoot van herkauwers zoals runderen en schapen. De oorspronkelijke wettelijke doelstelling voorzag in een vermindering van deze uitstoot met 24 tot 47 procent in 2050 ten opzichte van 2017, maar werd teruggebracht naar een reductie van 14 tot 24 procent. Deze aanpassing is bijzonder belangrijk omdat de landbouw een centrale plaats inneemt binnen de economie van Nieuw-Zeeland en de uitstoot van methaan een aanzienlijke bijdrage levert aan het nationale broeikasgasprobleem. De regering verdedigt de nieuwe doelstelling met verwijzingen naar wetenschappelijk advies over de specifieke opwarmende werking van methaan en de noodzaak om de internationale concurrentiepositie van landbouwbedrijven te beschermen. Volgens de overheid kan de aangepaste doelstelling bijdragen aan het stabiliseren van de opwarmingsbijdrage van deze emissies onder bepaalde mondiale scenario’s, maar milieuorganisaties betwisten dat deze benadering voldoende aansluit bij de internationale ambitie om de opwarming van de aarde zoveel mogelijk te beperken tot anderhalve graad Celsius. Het meningsverschil gaat daarmee verder dan een discussie over percentages, omdat het raakt aan de vraag hoeveel economische bescherming regeringen mogen bieden aan belangrijke exportsectoren wanneer diezelfde sectoren verantwoordelijk zijn voor een aanzienlijk deel van de nationale klimaatbelasting. De keuze om landbouwemissies buiten het bestaande systeem van koolstofbeprijzing te houden, versterkt de bezorgdheid dat de financiële verantwoordelijkheid voor vervuiling onvoldoende terechtkomt bij de ondernemingen die deze uitstoot veroorzaken.

De financiële omvang van het klimaatprobleem wordt eveneens zichtbaar in de kritiek op de internationale verplichtingen van Nieuw-Zeeland, omdat de eigen overheidsprognoses volgens Climate Action Network wijzen op een tekort van ongeveer 84 miljoen ton CO2 equivalent ten opzichte van de eerste doelstelling die het land onder de Overeenkomst van Parijs heeft aanvaard. De organisatie stelt daarnaast dat de klimaatdoelstelling voor 2035 minder ambitieus is dan de aanbevelingen van de nationale Climate Change Commission, waardoor twijfel ontstaat over de vraag of het beleid voldoende aansluit bij de wetenschappelijke inzichten die de regering zelf laat verzamelen. Deze spanning tussen onafhankelijk advies en politieke besluitvorming vormt een terugkerend probleem binnen het internationale klimaatbeleid, omdat regeringen enerzijds deskundige commissies instellen om langetermijnrisico’s te beoordelen, maar anderzijds de vrijheid behouden om aanbevelingen af te zwakken wanneer de uitvoering politiek of economisch moeilijk wordt. De bezorgdheid heeft inmiddels ook een internationale handelsdimensie gekregen, nadat milieuorganisaties in september een formele klacht indienden op grond van de handelsafspraken tussen de Europese Unie en Nieuw-Zeeland. Volgens de indieners handelt de Nieuw-Zeelandse regering onvoldoende in overeenstemming met haar verplichtingen rond klimaatbescherming en duurzame ontwikkeling. Een dergelijke klacht betekent nog niet dat een schending juridisch is vastgesteld, maar laat wel zien dat klimaatbeleid steeds nauwer wordt verbonden aan internationale handelsbetrekkingen en de voorwaarden waaronder landen toegang krijgen tot buitenlandse markten. De ontwikkeling kan daarmee gevolgen hebben die verder reiken dan reputatieschade, omdat betrouwbare naleving van klimaatverplichtingen een steeds belangrijkere plaats inneemt binnen internationale economische samenwerking.

Een van de meest omstreden onderdelen van de Nieuw-Zeelandse discussie betreft de bescherming van ondernemingen tegen juridische aansprakelijkheid voor klimaatschade, waarbij de rechtszaak van de Māori milieuactivist Mike Smith een belangrijke rol speelt. Smith, afkomstig uit de Ngāpuhi gemeenschap, heeft zes grote ondernemingen, waaronder zuivelbedrijf Fonterra en energieonderneming Z Energy, voor de rechter gebracht omdat hun activiteiten volgens hem bijdragen aan klimaatverandering en daardoor schade veroorzaken aan de leefomgeving en de rechten van toekomstige generaties. Zijn juridische benadering verwijst onder meer naar Kaitiakitanga, een Māori beginsel dat betrekking heeft op de verantwoordelijkheid om natuurlijke hulpbronnen en ecosystemen zorgvuldig te beschermen. Het Nieuw-Zeelandse Hooggerechtshof heeft eerder bepaald dat zijn zaak verder mocht worden behandeld, maar daarmee nog geen definitief oordeel uitgesproken over de aansprakelijkheid van de betrokken ondernemingen. De regering heeft vervolgens wettelijke veranderingen doorgevoerd die volgens milieuorganisaties de mogelijkheden beperken om bedrijven via het civiele recht verantwoordelijk te houden voor klimaatgerelateerde schade. De betrokken organisaties beschouwen dit als een ernstige aantasting van de rechtsbescherming, omdat ondernemingen daardoor mogelijk minder snel juridisch ter verantwoording kunnen worden geroepen voor de gevolgen van hun activiteiten. Vanuit het bedrijfsleven en de overheid wordt daartegenover gewezen op het belang van rechtszekerheid en de vraag of individuele ondernemingen verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor een wereldwijd klimaatprobleem dat voortkomt uit de gezamenlijke uitstoot van miljoenen partijen. De juridische kern van het conflict ligt daarom bij de verhouding tussen economische activiteit, maatschappelijke schade en de verantwoordelijkheid van de staat om burgers effectieve rechtsmiddelen te bieden. Smith heeft inmiddels ook de overheid zelf juridisch aangesproken, omdat hij stelt dat de staat onvoldoende doet om hem en toekomstige generaties te beschermen tegen de gevolgen van klimaatverandering. Zijn strijd maakt duidelijk dat klimaatverandering steeds nadrukkelijker een kwestie van grondrechten, aansprakelijkheid en de rechtsstaat wordt, waarbij niet alleen internationale verdragen maar ook nationale rechtbanken een belangrijke rol kunnen gaan spelen.

De scherpe kritiek op Nieuw-Zeeland staat in opvallend contrast met de internationale waardering voor Brazilië, dat tijdens COP31 twee beleidsplannen heeft gepresenteerd om eerdere klimaatafspraken daadwerkelijk om te zetten in uitvoerbare nationale maatregelen. De eerste routekaart richt zich op het geleidelijk verminderen van de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen binnen energiesystemen, terwijl de tweede beschrijft hoe landen ontbossing en de aantasting van natuurlijke ecosystemen tegen 2030 kunnen stoppen en terugdringen. Beide documenten bouwen voort op de eerste mondiale evaluatie van de Overeenkomst van Parijs, die tijdens COP28 in Dubai werd vastgesteld en waarin landen erkenden dat de internationale inspanningen onvoldoende waren om de klimaatdoelstellingen te bereiken. De Braziliaanse regering probeert met de nieuwe plannen een concreter antwoord te geven op de vraag hoe bestaande internationale verplichtingen kunnen worden vertaald naar nationale wetgeving, publieke investeringen, industriële veranderingen en controleerbare resultaten. Daarbij wordt nadrukkelijk rekening gehouden met verschillen tussen landen, omdat een economie die sterk afhankelijk is van aardolie andere technische en financiële uitdagingen kent dan een land dat al grotendeels gebruikmaakt van hernieuwbare energie. De documenten zijn vrijwillige beleidsinstrumenten en vormen geen nieuwe juridisch bindende internationale verplichtingen, maar bieden volgens de Braziliaanse regering een praktische basis waarop landen hun eigen overgangsstrategieën kunnen ontwikkelen. De betekenis van deze aanpak ligt vooral in het besef dat internationale klimaatonderhandelingen weinig resultaat opleveren wanneer regeringen steeds opnieuw dezelfde doelstellingen bevestigen zonder voldoende aandacht te besteden aan de financiering, infrastructuur en bestuurlijke capaciteit die nodig zijn om die afspraken uit te voeren.

De Braziliaanse voorstellen krijgen extra gewicht doordat het land onder president Luiz Inácio Lula da Silva opnieuw vooruitgang heeft geboekt bij het terugdringen van de ontbossing in het Amazonegebied, waarmee een belangrijke verandering zichtbaar is geworden ten opzichte van perioden waarin illegale houtkap, landbouwuitbreiding en ongecontroleerde mijnbouw grote schade veroorzaakten. De internationale erkenning volgt kort op de aankondiging van Noorwegen om ongeveer 64 miljoen Amerikaanse dollar beschikbaar te stellen aan het Braziliaanse Amazonefonds, als onderdeel van een langdurige samenwerking waarbij financiële ondersteuning wordt verbonden aan aantoonbare resultaten op het gebied van bosbescherming. De Braziliaanse aanpak laat daarmee zien dat milieubeleid niet uitsluitend een kostenpost hoeft te vertegenwoordigen, maar ook mogelijkheden kan creëren voor internationale investeringen, technologische samenwerking en economische activiteiten die de bescherming van natuurlijke ecosystemen ondersteunen. Toch verdient deze positieve ontwikkeling een kritische beoordeling, omdat Brazilië tegelijkertijd een belangrijke producent en exporteur van aardolie is en de regering nieuwe economische mogelijkheden blijft onderzoeken binnen de energiesector. De overgang van fossiele brandstoffen naar schonere energie is daardoor niet alleen een technische uitdaging, maar eveneens een politiek en financieel vraagstuk waarbij overheidsinkomsten, werkgelegenheid en internationale concurrentie een belangrijke rol spelen. De nieuwe routekaarten vormen een belangrijke stap, maar hun uiteindelijke waarde zal pas zichtbaar worden wanneer landen daadwerkelijk investeringen uitvoeren, fossiele uitstoot verminderen en aantoonbare vooruitgang boeken bij het beschermen en herstellen van bossen. De toekenning van de Ray of the Day onderscheiding aan Brazilië is daarom vooral een erkenning van politieke richting en concrete beleidsvoorbereiding, niet het bewijs dat de energietransitie inmiddels is voltooid. Het verschil met Nieuw-Zeeland ligt volgens de betrokken milieuorganisaties vooral in de bereidheid om bestaande klimaatverplichtingen verder uit te werken in plaats van eerder vastgestelde ambities te verlagen.

De tegenstelling tussen beide landen onderstreept een bredere verandering binnen de internationale klimaatpolitiek, omdat de geloofwaardigheid van regeringen steeds sterker afhankelijk wordt van de samenhang tussen hun publieke verklaringen, wettelijke verplichtingen en daadwerkelijke investeringsbeslissingen. Een regering kan tijdens een internationale top grote ambities aankondigen, maar vervolgens binnen de eigen economie besluiten nemen die het moeilijker maken deze doelstellingen te bereiken. Omgekeerd kan een land dat nog sterk afhankelijk is van vervuilende economische activiteiten wel degelijk vooruitgang boeken wanneer het transparante plannen opstelt, onafhankelijke controle mogelijk maakt en voldoende financiële middelen beschikbaar stelt om bestaande systemen geleidelijk te verbeteren. De Fossil of the Day onderscheidingen bestaan sinds 1999 en worden door leden van Climate Action Network gebruikt om regeringen publiekelijk aan te spreken op hun optreden tijdens internationale klimaatonderhandelingen. De symbolische betekenis is groot omdat geen enkele regering tijdens een mondiale klimaatconferentie graag wordt aangewezen als voorbeeld van onvoldoende ambitie, maar een dergelijke publieke beoordeling vervangt geen onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek of een formele juridische toetsing. De waarde van internationale klimaatkritiek hangt daarom mede af van de nauwkeurigheid waarmee overheidsbesluiten worden beoordeeld en de bereidheid om zowel positieve ontwikkelingen als bestaande tekortkomingen zichtbaar te maken. Klimaatbeleid vraagt uiteindelijk om meer dan politieke tegenstellingen tussen landen die als voorlopers of achterblijvers worden beschouwd, omdat de werkelijke uitdaging bestaat uit het ontwikkelen van economische modellen waarin energiezekerheid, voedselproductie, werkgelegenheid en milieubescherming met elkaar kunnen worden verbonden.

Suriname moet de ontwikkelingen tijdens COP31 analyseren, omdat het land zich bevindt in een periode waarin de bescherming van omvangrijke bosgebieden moet worden gecombineerd met de verwachte groei van de olie en gasindustrie vanaf 2028. De discussie tussen Nieuw-Zeeland en Brazilië laat zien dat een regering haar internationale geloofwaardigheid kan versterken door transparante milieudoelstellingen te verbinden aan uitvoerbare plannen, maar dat die geloofwaardigheid eveneens onder druk kan komen te staan wanneer economische belangen aanleiding vormen om bestaande verplichtingen zonder overtuigende onderbouwing af te zwakken. Suriname beschikt over belangrijke mogelijkheden om inkomsten uit natuurlijke hulpbronnen te gebruiken voor investeringen in duurzame energie, moderne landbouw, waterbeheer en technologische infrastructuur, maar zal daarbij duidelijke keuzes moeten maken over de bescherming van zijn ecosystemen en de verdeling van economische voordelen. Het is daarom verstandig om de ontwikkeling van de energiesector te verbinden aan een langetermijnstrategie waarin betrouwbare milieumonitoring, onafhankelijke toezichtinstellingen en transparante rapportage over de uitstoot van broeikasgassen een centrale plaats krijgen. Ook de toegang tot internationale natuurfinanciering kan worden versterkt wanneer het land voldoende investeert in meetbare resultaten en professionele instellingen die financiering op een controleerbare manier kunnen beheren. De economische waarde van Surinames bossen hoeft niet tegenover de ontwikkeling van de olie en gasindustrie te worden geplaatst, maar beide sectoren vragen wel om een samenhangend beleid dat voorkomt dat kortetermijninkomsten leiden tot blijvende schade aan natuurlijke hulpbronnen. Een land dat toekomstige rijkdom wil omzetten in duurzame ontwikkeling moet niet uitsluitend beschikken over ambitieuze beleidsdocumenten, maar vooral over bestuurders en instellingen die bereid zijn gemaakte afspraken consequent uit te voeren en daarover verantwoording af te leggen.

De eerste klimaatonderscheidingen van COP31 bevestigen uiteindelijk dat de internationale discussie over klimaatverandering steeds minder draait om de vraag welke regeringen de meest indrukwekkende toezeggingen doen en steeds nadrukkelijker om de vraag welke landen bereid zijn hun economische beleid daadwerkelijk aan te passen aan de verplichtingen die zij internationaal hebben aanvaard. Nieuw-Zeeland wordt geconfronteerd met ernstige kritiek omdat het bestaande klimaatdoelstellingen heeft afgezwakt en volgens milieuorganisaties onvoldoende maatregelen neemt om grote vervuilers verantwoordelijk te houden, terwijl Brazilië erkenning krijgt voor zijn pogingen om de bescherming van bossen en de overgang naar schonere energie te verbinden aan concrete beleidsprogramma’s. Beide landen blijven echter voor aanzienlijke economische en bestuurlijke uitdagingen staan, waardoor het voorbarig zou zijn om de ene regering uitsluitend als mislukt en de andere als volledig succesvol te beschouwen. De werkelijke toets ligt bij de resultaten die de komende jaren zichtbaar worden in de uitstoot van broeikasgassen, de bescherming van natuurlijke ecosystemen en de economische omstandigheden van burgers. De internationale klimaatpolitiek kan pas geloofwaardig worden wanneer regeringen bereid zijn hun eigen beleid kritisch te beoordelen, noodzakelijke investeringen daadwerkelijk uit te voeren en de gevolgen van hun besluiten niet uitsluitend af te wentelen op toekomstige generaties. De belangrijkste boodschap uit Antalya is daarmee dat politieke ambitie pas betekenis krijgt wanneer zij wordt ondersteund door consequent bestuur, betrouwbare financiering en meetbare vooruitgang, omdat een klimaatbelofte zonder uitvoering uiteindelijk weinig meer is dan een verklaring die goed klinkt tijdens een conferentie, maar onvoldoende verandert aan de werkelijkheid buiten de vergaderzalen.

Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com

Totaal
0
Aandelen
Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Verwante berichten
Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag Agape Unit Surinaamse vlag