Nu de internationale luchtvaartvereniging IATA verwacht dat de wereldwijde vraag naar vliegreizen tegen 2050 meer dan zal verdubbelen, schuift de sector opnieuw naar het centrum van de mondiale economie. In het middenscenario stijgt de vraag van 9 biljoen revenue passenger kilometers in 2024 naar 20,8 biljoen in 2050, wat neerkomt op een gemiddelde jaarlijkse groei van 3,1 procent, terwijl zelfs het lage scenario nog uitkomt op 19,5 biljoen en het hoge scenario op 21,9 biljoen. Achter die cijfers ligt een duidelijke boodschap, namelijk dat vliegen ondanks klimaatdruk, brandstofvragen en geopolitieke schokken voorlopig geen aflopende zaak is, maar een infrastructuur van groei, handel en mobiliteit blijft.
De groeikaart van de sector verschuift intussen steeds nadrukkelijker weg van de traditionele zwaartepunten in Europa en Noord Amerika. IATA verwacht dat Azië Pacific en Afrika over de periode 2024 tot 2050 de snelst groeiende regio’s worden, met respectievelijk 3,8 en 3,6 procent jaarlijkse groei, tegenover 2,5 procent voor Europa en 2,8 procent voor Noord Amerika. Binnen die beweging springen verbindingen binnen Afrika, tussen Afrika en Azië Pacific, en binnen Azië Pacific het sterkst naar voren, wat laat zien waar de volgende luchtvaartstrijd om routes, hubs en infrastructuur zich waarschijnlijk zal afspelen.
De nieuwe projectie zegt tegelijk iets ongemakkelijks over de staat van de sector na corona. IATA stelt dat de pandemie geen gewone tijdelijke terugval was, maar een structurele breuk veroorzaakte waardoor de wereldwijde luchtvaartvraag zelfs tegen 2050 niet volledig terugkeert naar de oude, strak met mondiale economische groei meebewegende trend. Historische groeicijfers laten bovendien zien dat het tempo al langer afneemt, van gemiddeld 6,1 procent per jaar tussen 1972 en 1998 naar 4,5 procent tussen 1998 en 2024 en nu naar 3,1 procent in het centrale scenario voor 2024 tot 2050, wat erop wijst dat de sector rijper wordt maar nog lang niet verzadigd is.
Achter de optimistische hoofdlijn schuilt daarom een ingewikkelder werkelijkheid waarin energieprijzen, bevolkingsgroei, koopkracht, brandstofkosten en de snelheid van de energietransitie allemaal meewegen. IATA zegt dat haar modellen naast bevolkingsontwikkeling en werkgelegenheid vooral sterk leunen op reëel bbp per hoofd van de bevolking, gecorrigeerd voor koopkracht, en dat de scenario’s direct zijn gekoppeld aan verschillende paden voor de mondiale energietransitie en de capaciteit van de sector om aanbod uit te bouwen. De luchtvaart van 2050 wordt dus niet alleen geschreven door reizigers die willen vliegen, maar evenzeer door regeringen die luchthavens, markttoegang, regelgeving en schonere energie op tijd moeten organiseren.
Voor Suriname ligt hier een kans en een waarschuwing in besloten. Als Suriname toerisme, diaspora verkeer, cargo, regionale connectiviteit en internationale investeringen serieuzer wil uitbouwen, kunnen de beleidmakers zich niet veroorloven om luchtvaart te behandelen als een losse transportdienst zonder langetermijnvisie. De wereld beweegt richting meer passagiers, meer concurrentie tussen luchthavens en meer druk om tegelijk efficiënt, bereikbaar en duurzamer te opereren, waardoor landen die hun infrastructuur, regelgeving en servicekwaliteit niet op tijd aanscherpen later vooral zullen toekijken hoe de grote stromen elders landen.
Volg de Facebookpagina en Youtube kanaal voor data, nieuws en inspiratie. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
