De ontmoeting tussen minister Harish S. Monorath en de Cubaanse ambassadeur Roberto Dominquez stond bol van diplomatieke beleefdheden, maar achter de formele handdrukken en glimlachen ging een urgente realiteit schuil. Wat begon als een gesprek over versterkte samenwerking tussen Suriname en Cuba, groeide uit tot een indringende bespreking over migratie, medische noodsituaties en maatschappelijke integratie. Minister Monorath ontving de Cubaanse ambassadeur Roberto Dominquez met een duidelijke agenda, het verdiepen van de bilaterale banden tussen Cuba en Suriname. Maar al snel verschoof het gesprek naar een thema dat beide landen bezighoudt, de toenemende instroom van Cubanen, zowel legaal als illegaal, naar Suriname. De ambassadeur sprak openlijk zijn zorgen uit over de gebrekkige communicatie met justitie. Volgens hem wordt hij steeds vaker geconfronteerd met verontrustende berichten uit Cuba. Ouders nemen contact op met de ambassade met paniek in hun stem, hun kinderen zouden in Suriname in het ziekenhuis liggen of erger nog overleden zijn.
Deze schrijnende signalen leggen een pijnpunt bloot in de informatie-uitwisseling tussen instanties. Minister Monorath reageerde resoluut en beloofde een brief te richten aan zijn collega van Volksgezondheid. Zijn voorstel, wanneer een Cubaanse burger in een Surinaams ziekenhuis wordt opgenomen, moet de Cubaanse ambassade onmiddellijk worden geïnformeerd. Een maatregel die niet alleen diplomatiek correct is, maar ook menselijk noodzakelijk. Toch blijkt de kern van het probleem dieper te liggen. Volgens Ingrid Kindooi, onderdirecteur van de Vreemdelingenzaken in Suriname, verloopt de registratie van Cubanen moeizaam. Wanneer die Cubanen er zijn, moeten ze zich laten registreren, maar dat doen ze niet. En wanneer ze zich aanmelden, zijn niet alle stukken in orde. De regels zijn duidelijk, zonder geboorteakte, bewijs van goed gedrag en een officieel geboorte-uittreksel kan geen registratie plaatsvinden. Het ontbreken van deze documenten plaatst de autoriteiten voor een juridisch dilemma. Enerzijds is er begrip voor de menselijke situatie, anderzijds kan de wet niet worden genegeerd.
Kindooi benadrukte dat verblijfsvergunningen wel degelijk worden verstrekt, mits aan alle eisen wordt voldaan. Toch blijkt ook hier een ander probleem, kinderen van Cubaanse migranten worden niet altijd ingeschreven op school, terwijl schoolgang in Suriname verplicht is. Dit vergroot het risico op sociale uitsluiting en integratieproblemen op lange termijn. Alsof de situatie nog niet complex genoeg is, werd tijdens het overleg een bijkomende kwestie aangekaart. Raymond Jopoi, inspecteur van politie en veiligheidsadviseur van de minister, wees op het opvallend aantal verkeersongelukken waarbij Cubanen betrokken zijn. Hij stelde voor om gerichte verkeerseducatietrainingen te organiseren voor deze groep. Het voorstel werd met belangstelling ontvangen. Verkeersveiligheid raakt immers niet alleen de betrokken migranten, maar de samenleving als geheel. Wat deze ontmoeting duidelijk maakte, is dat migratie geen louter administratieve kwestie is. Het raakt gezinnen, ziekenhuizen, scholen en zelfs het verkeer op straat. De gesprekken tussen minister Monorath en ambassadeur Dominquez onderstrepen dat samenwerking tussen Suriname en Cuba niet alleen diplomatiek, maar ook praktisch en menselijk van aard moet zijn. De komende periode zullen uitwijzen of de beloofde brief aan Volksgezondheid en eventuele aanvullende maatregelen daadwerkelijk leiden tot betere communicatie en strengere naleving van de regels. Achter de cijfers en dossiers gaan echte mensen en families schuil en dat besef hing als een stille, maar voelbare spanning in de kamer waar dit belangrijke gesprek plaatsvond.
Volg de Facebookpagina en Youtube kanaal voor data, nieuws en inspiratie. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
