De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid (VWA), drs. André Misiekaba, organiseerde recent een workshop met 106 verpleegkundigen om het probleem van braindrain in de Surinaamse zorgsector te bespreken. Op papier klinkt het als een noodzakelijke en inclusieve stap, rechtstreeks overleg met de werkvloer, ruimte voor dialoog en het verzamelen van input uit de praktijk. In werkelijkheid roept de aanpak vooral vragen op over effectiviteit, urgentie en politieke daadkracht. De bijeenkomst draaide om bekende en al jarenlang herhaalde thema’s, lage inkomens, slechte arbeidsomstandigheden, beperkte doorgroeimogelijkheden en het massale vertrek van zorgpersoneel naar het buitenland. Dat deze problemen nog steeds in workshopvorm besproken moeten worden, onderstreept vooral hoe weinig structurele vooruitgang er tot nu toe is geboekt. Hoewel de minister benadrukte dat verpleegkundigen van onschatbare waarde zijn en sprak over een historische correctie in waardering, blijft het gevaar bestaan dat zulke uitspraken vooral symbolisch blijven. In de praktijk voelen veel verpleegkundigen zich al jaren onderbetaald en overbelast, terwijl beleidsreacties vaak niet verder komen dan intenties, beloftes en overlegmomenten.
De aankondiging van een nieuwe loonreeks dit jaar nog klinkt ambitieus, maar is in een sector waar eerdere beloftes vaak vertraging opliepen of onvolledig werden uitgevoerd, vooral een herhaling van hoopvolle vooruitzichten zonder harde garanties. Voor zorgpersoneel dat dagelijks onder druk werkt, is timing echter cruciaal, elke maand uitstel betekent mogelijk extra vertrek van ervaren krachten. Ook de gekozen aanpak roept discussie op. Een workshop met 106 deelnemers kan waardevolle inzichten opleveren, maar lost het kernprobleem niet op, een structureel tekort aan personeel en een arbeidsmarkt waarin Suriname blijft concurreren met veel aantrekkelijkere salarissen en werkomstandigheden in het buitenland. Brain drain is geen communicatief probleem dat met dialoog alleen kan worden opgelost, maar een economisch en beleidsmatig vraagstuk dat ingrijpende keuzes vereist. De afsluitende oproep van de minister, Pak mijn hand, samen zullen we het doen klinkt verbindend, maar dreigt in deze context vooral retorisch te blijven. Verpleegkundigen hebben niet alleen handen nodig om vast te pakken, maar vooral concrete verbeteringen in loon, werklast en loopbaanperspectief. Het ministerie geeft aan de uitkomsten van de workshop mee te nemen in toekomstig beleid. De echte test zal echter niet liggen in de verzamelde input, maar in de vraag of er eindelijk meetbare veranderingen volgen. Zonder snelle en tastbare verbeteringen blijft het risico bestaan dat braindrain in de zorg niet wordt afgeremd, maar juist verder versnelt.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
