De zoveelste kwestie rond woningbouw voor ambtenaren legt opnieuw een schrijnend probleem aan het licht binnen het overheidsbeleid, mooie toezeggingen zijn er genoeg, maar daadwerkelijke oplossingen blijven voor veel burgers en ambtenaren uit. Militairen en andere medewerkers van het ministerie van Defensie voelen zich tekortgedaan nadat zij geld hebben betaald en hulp hebben gezocht in de verwachting dat via de overheid een woning zou worden geregeld. Uiteindelijk bleef die woning uit. Zelfs een bereidverklaring kregen sommige betrokkenen niet. Minister Uraiqit Ramsaran heeft tijdens gesprekken met militairen in het veld rechtstreeks klachten hierover ontvangen. De teleurstelling onder de betrokken personeelsleden is volgens hem groot. Dat is begrijpelijk. Mensen die jarenlang hun werk doen voor de staat, vaak onder zware en moeilijke omstandigheden, mogen verwachten dat overheidsbeloften niet eindigen in een dossier dat ergens in een kast verdwijnt. Het probleem is echter groter dan een groep militairen die nog op een woning wacht. Deze kwestie raakt aan een veel bredere kwaal binnen het overheidsapparaat, een systeem waarin toegang, connecties en politieke nabijheid te vaak belangrijker lijken te zijn dan transparantie, gelijke behandeling en duidelijke criteria.
Er wordt met friends and family gewerkt, terwijl iedere burger recht hoort te hebben op een eerlijke behandeling. Wanneer mensen die jarenlang wachten op een perceel of woning vervolgens zien dat anderen via politieke of persoonlijke netwerken sneller worden geholpen, groeit niet alleen de frustratie, maar ook het wantrouwen in de overheid. Juist daarom klinkt het bijzonder scherp wanneer dezelfde regering spreekt over het bestrijden van armoede en verwijst naar het beleid waarbij ‘wo kinki a systeem’ moet worden aangepakt. Armoedebestrijding begint namelijk niet bij slogans, maar bij eerlijk beleid. Een regering kan niet geloofwaardig beweren de zwakkeren te willen helpen terwijl burgers en ambtenaren ondertussen geconfronteerd worden met een systeem waarin zij het gevoel krijgen dat zij achteraan in de rij staan omdat zij niet over de juiste connecties beschikken. Ramsaran heeft inmiddels gevraagd dat de betrokken militairen hun documenten opnieuw indienen. Dat kan noodzakelijk zijn om dossiers opnieuw te bekijken, maar het mag geen excuus worden om verantwoordelijkheid opnieuw bij de gedupeerde burger te leggen. Wie documenten al eerder heeft ingediend en vervolgens jarenlang op een oplossing heeft gewacht, mag niet het gevoel krijgen dat hij telkens opnieuw moet beginnen omdat de overheid haar eigen administratie niet op orde heeft.
Ook het verzoek aan het ministerie van Grondbeleid en Bosbeheer om verder te kijken dan alleen het beschikbaar stellen van percelen is terecht. Een perceel alleen is geen woning. Een stuk grond verandert niets aan de woningnood van iemand die vervolgens geen geld heeft om een huis te bouwen. Dat probleem wordt al jaren onderschat. Er zijn ambtenaren die lang geleden een perceel hebben gekregen, maar nog steeds geen woning hebben kunnen realiseren. Het uitdelen van grond kan politiek mooi worden gepresenteerd als een prestatie, maar voor een gezin dat nog altijd onder slechte omstandigheden woont, is een perceel zonder financiering, bouwplan en uitvoering weinig, meer dan alleen een papieren belofte. Wat nodig is, zijn concrete woningbouwprogramma’s met transparante selectiecriteria, betaalbare financiering, controleerbare deadlines en volledige openheid over wie in aanmerking komt. Geen achterkamertjes, geen friends and family, geen voorkeursbehandeling en geen projecten die alleen op papier bestaan. Ook de opmerkingen van Ramsaran over de inzet van militairen in het binnenland maken duidelijk dat Defensie met structurele beperkingen kampt. Militairen worden ingezet om bewoners en gebieden te beschermen, maar de personeelssterkte en beschikbaarheid van gespecialiseerde deskundigheid bepalen hoeveel mensen daadwerkelijk kunnen worden ingezet.
Dat betekent dat de regering niet alleen naar aantallen moet kijken, maar ook naar opleiding, specialisatie, huisvesting en arbeidsomstandigheden. Wie van militairen verlangt dat zij de veiligheid van anderen beschermen, heeft ook een verantwoordelijkheid tegenover die militairen zelf. Fatsoenlijke huisvesting behoort daar onderdeel van te zijn. De woningkwestie bij Defensie is daarom geen klein administratief probleem. Het is een testcase voor de geloofwaardigheid van het overheidsbeleid. Als de regering werkelijk beweert armoede te willen bestrijden en een rechtvaardiger systeem te willen creëren, dan moet dat zichtbaar worden in de manier waarop zij haar eigen personeel behandelt. Militairen hoeven geen gunst te krijgen. Ambtenaren hoeven geen politieke vriend te hebben. Burgers hoeven geen familielid binnen de regering te kennen. Wat zij nodig hebben, is een overheid die haar afspraken nakomt, eerlijk verdeelt en verantwoordelijkheid neemt wanneer zij faalt. Want een regering die spreekt over het doorbreken van het systeem, maar ondertussen de indruk wekt dat connecties de kortste route naar voorzieningen blijven, ondergraaft uiteindelijk haar eigen geloofwaardigheid. Dan wordt “kinki a systeem” geen symbool van verandering, maar opnieuw een politieke belofte die botst met de dagelijkse werkelijkheid van mensen die gewoon eerlijk behandeld willen worden.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
