Het bezoek van de Filipijnse ambassadeur Patrick John aan minister Mike Noersalim van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) wordt gepresenteerd als een veelbelovende nieuwe stap voor de Surinaamse landbouw en visserij. Er werd gesproken over samenwerking, rijstproductie, aquacultuur, technologische innovatie, duurzame visserij en de ontwikkeling van lokale industrieën zoals kokosproducten. Mooie woorden, interessante ambities en vooral veel potentie. Maar voor Suriname ligt de echte uitdaging niet in het voeren van nog een vruchtbaar gesprek. De uitdaging is om eindelijk resultaten te laten zien. De Filipijnen hebben volgens de berichtgeving grote belangstelling voor samenwerking met Suriname. Ambassadeur John ziet mogelijkheden voor gezamenlijke projecten, technologische uitwisseling en het delen van expertise. Vooral rijstonderzoek, duurzame visserij en lokale verwerking worden genoemd als sectoren waarin beide landen elkaar kunnen versterken.
Dat klinkt aantrekkelijk, zeker voor een land dat beschikt over vruchtbare landbouwgrond, enorme waterreserves en een lange traditie in rijstproductie en visserij. Suriname zou op papier een regionale voedselproducent van formaat kunnen zijn. Toch blijft een groot deel van dat potentieel al jarenlang steken tussen beleidsnota’s, plannen, commissies en officiële verklaringen. Want wanneer internationale partners belangstelling tonen, is enthousiasme alleen onvoldoende. Suriname heeft behoefte aan concrete investeringen, moderne technologie, betere infrastructuur, kennisoverdracht en vooral een overheid die plannen daadwerkelijk uitvoert. Boeren en vissers kunnen weinig met mooie diplomatieke formuleringen als toegang tot financiering moeilijk blijft, productiekosten hoog zijn, infrastructuur tekortschiet en verwerking en afzet onvoldoende zijn ontwikkeld. De voorgestelde samenwerking met de Filipijnen kan daarom interessant zijn, maar alleen wanneer deze niet eindigt als een zoveelste diplomatiek fotomoment.
Suriname heeft in het verleden vaker internationale partners ontvangen waarbij grote verwachtingen werden uitgesproken. Daarna verdween de concrete uitvoering regelmatig naar de achtergrond. Juist daarom zal deze samenwerking op inhoud en resultaten moeten worden beoordeeld. De rijstsector is daarbij een uitstekend voorbeeld. Suriname heeft een sterke reputatie op het gebied van rijstproductie, maar kennis, technologie en efficiëntie moeten voortdurend worden vernieuwd. Samenwerking met een land dat zelf een grote rijstproducerende sector kent, kan waardevol zijn voor onderzoek, productiviteit en verduurzaming. Het zou nog waardevoller worden wanneer die kennis rechtstreeks terechtkomt bij Surinaamse boeren en niet blijft hangen op beleidsniveau. Ook aquacultuur biedt enorme mogelijkheden. Terwijl de wereldwijde vraag naar vis en andere waterproducten blijft groeien, kan Suriname zijn natuurlijke voordelen beter benutten. Maar daarvoor zijn technologie, onderzoek, regelgeving, opleiding en investeringen noodzakelijk.
Een moderne aquacultuursector ontstaat niet door alleen te verklaren dat er potentie is. Hetzelfde geldt voor kokosproducten en andere lokale industrieën. Suriname exporteert te vaak grondstoffen zonder voldoende waarde toe te voegen. Juist daar ligt een kans. Verwerking, verpakking en export van eindproducten kunnen banen creëren en landbouwers een stabielere afzetmarkt bieden. Internationale samenwerking moet daarom niet uitsluitend gericht zijn op productie, maar ook op verwerking en kennis. Minister Noersalim benadrukte dat samenwerking kan bijdragen aan voedselzekerheid, milieuvriendelijke landbouwpraktijken en de stimulering van lokale industrieën. Dat zijn verstandige doelen. Maar voedselzekerheid vereist meer dan intenties. Het vereist beleid dat jarenlang consequent wordt uitgevoerd, transparante investeringen en een landbouwsector waarin ondernemers daadwerkelijk perspectief zien.
Het bezoek van ambassadeur John verdient daarom aandacht, maar vooral vanwege wat hierna gebeurt. De echte mijlpaal komt niet wanneer de delegaties elkaar de hand schudden. Die komt wanneer een eerste gezamenlijk onderzoeksproject daadwerkelijk draait, wanneer technologie beschikbaar komt voor boeren en vissers, wanneer lokale verwerking wordt opgezet en wanneer Surinaamse producten dankzij nieuwe kennis concurrerender de markt op kunnen. De Filipijnen lijken bereidheid te tonen. Nu ligt de bal bij Suriname. Het land heeft geen gebrek aan potentie. Wat ontbreekt, is te vaak de daadkracht om die potentie om te zetten in duurzame economische waarde. Als deze samenwerking opnieuw blijft steken in vriendelijke woorden en diplomatieke verklaringen, is de kans snel voorbij. Maar als LVV de aangekondigde samenwerking omzet in concrete projecten, meetbare doelen en zichtbare resultaten, kan het bezoek van ambassadeur Patrick John inderdaad het begin worden van iets groters. De landbouwsector heeft nu vooral behoefte aan uitvoering.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
