De discussie over de verhoging van de Algemene Oudedagsvoorziening (AOV) legt opnieuw een schrijnend probleem bloot, ouderen worden door de overheid wel erkend in woorden, maar onvoldoende beschermd met daden. Terwijl in De Nationale Assemblee opnieuw wordt gepleit voor een verhoging van de AOV, blijft een grote groep senioren aangewezen op een inkomen dat nauwelijks voldoende is om de dagelijkse kosten van levensonderhoud te dragen. NPS-fractieleider Jerrel Pawiroredjo heeft de regering opgeroepen om bij de lopende loononderhandelingen met de vakbeweging niet alleen naar werknemers te kijken, maar ook naar de positie van AOV’ers. Die oproep is terecht. Het feit dat er in 2026 nog steeds nadrukkelijk moet worden gevraagd om aandacht voor ouderen die jarenlang hebben bijgedragen aan de samenleving, zegt genoeg over de prioriteiten van het beleid. Een 60-plusser ontvangt momenteel SRD 2.250 aan AOV. Daar komt SRD 1.800 aan koopkrachtversterking bij en nog eens SRD 1.000 aan KKV.
Het totale bedrag daarmee uit op SRD 5.050 per maand. In de praktijk betekent dit echter niet dat een oudere over een comfortabel inkomen beschikt. Wie de huidige kosten van voedsel, medicijnen, vervoer, energie en andere basisbehoeften kent, begrijpt dat SRD 5.050 geen zekerheid biedt. Het is een bedrag waarmee mensen vooral proberen te overleven. En juist daar wringt het, volgens eerdere cijfers ligt de armoedegrens rond SRD 7.000. Een kwetsbare groep zit dus met haar maandelijkse inkomen onder een bedrag dat volgens dezelfde maatschappelijke werkelijkheid al onvoldoende wordt geacht om normaal rond te komen. Het voorstel om de AOV voorlopig op te trekken naar SRD 7.000 is daarom geen luxe en evenmin een politieke gunst. Het is een minimale stap richting een inkomen dat beter aansluit bij de werkelijkheid. Dat Pawiroredjo en VHP parlementariër Harriet Ramdien dit al tijdens de begrotingsbehandeling naar voren brachten, maakt het des te opvallender dat de kwestie nog niet structureel is opgelost.
De regering kan zich niet blijven verschuilen achter beperkte financiële middelen. Natuurlijk moet er rekening worden gehouden met de draagkracht van de staatskas. Maar financiële beperkingen mogen niet automatisch betekenen dat de meest kwetsbare groepen steeds achteraan in de rij staan. Juist wanneer keuzes onvermijdelijk zijn, wordt zichtbaar welke groepen werkelijk prioriteit krijgen. Ouderen hebben bovendien nauwelijks mogelijkheden om hun inkomen zelf aan te vullen. Een jongere kan proberen extra werk te zoeken, overuren te maken of een onderneming te starten. Voor veel 60-plussers is dat geen realistische optie. Gezondheidsproblemen, leeftijd en beperkte arbeidsmogelijkheden maken hen afhankelijk van de steun die de staat biedt. Daarmee wordt de AOV geen gunst, maar een verantwoordelijkheid. Een overheid die jarenlang spreekt over sociale bescherming, bestaanszekerheid en koopkracht, moet bereid zijn die woorden ook financieel waar te maken. Het steeds tijdelijk ophogen van bedragen via verschillende toeslagen lost het fundamentele probleem niet op.
Ouderen hebben behoefte aan zekerheid, voorspelbaarheid en een AOV die structureel meegroeit met de kosten van levensonderhoud. Anders blijft sociale bescherming een verzameling noodmaatregelen waarmee vooral wordt geprobeerd de ergste pijn te verzachten. De oproep van Pawiroredjo aan de minister van Financiën & Planning om eindelijk serieus naar de ouden van dagen te kijken, verdient daarom meer dan politieke sympathie. Het vereist een concreet besluit. Als SRD 7.000 op dit moment financieel haalbaar is, moet die verhoging worden doorgevoerd. Als een hoger bedrag op termijn mogelijk wordt, moet daar een duidelijk pad naartoe komen. Suriname kan zich geen cultuur noemen wanneer ouderen na een heel leven gewerk te hebben en bijdragen vervolgens moeten rekenen of hun maandelijkse inkomen voldoende is voor voedsel en medicijnen. De echte test voor sociaal beleid ligt niet bij mooie verklaringen in het parlement, maar bij de vraag hoeveel zekerheid een oudere aan het einde van de maand daadwerkelijk overhoudt. Zolang dat antwoord onvoldoende is, blijft de AOV geen waardige oudedagsvoorziening, maar een schrijnend bewijs van politieke achterstand.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
