De negentien zware pompen die jaren geleden door het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) zijn aangeschaft om wateroverlast te bestrijden, blijken vandaag de dag geen snelle oplossing te bieden. Terwijl bewoners, boeren en ondernemers blijven kampen met waterproblemen, staan deze kostbare installaties grotendeels machteloos opgeslagen. Volgens recente informatie zijn de pompen zelf nog in goede staat en verkeren zij zelfs in vacuüm verzegelde conditie. Toch zijn ze niet direct inzetbaar. Voor de daadwerkelijke ingebruikname moet rondom één van de pompen nog een volledig gemaal worden gebouwd, waarvoor de kosten worden geraamd op ongeveer 3 miljoen Amerikaanse dollar. Daarmee blijkt opnieuw dat de aanschaf van apparatuur alleen niet voldoende is wanneer de noodzakelijke infrastructuur ontbreekt. De locaties voor de pompen, waaronder Rahemal, Sophia’s Lust en Houttuin, zijn inmiddels vastgesteld. Maar ondanks deze voorbereidingen blijft de uitvoering afhankelijk van de begrotingsbehandeling van 2026.
Dat betekent dat gebieden die dringend behoefte hebben aan betere waterafvoer, voorlopig nog moeten wachten op een oplossing die jaren geleden al werd aangekondigd. Een ander zorgpunt is dat de elektronische aansturing van de pompen inmiddels verouderd is. Hoewel de pompen technisch nog bruikbaar lijken, moet opnieuw geld worden vrijgemaakt voor de ontwikkeling van een modern centraal besturingssysteem. Dit roept op of er bij de oorspronkelijke aankoop voldoende rekening is gehouden met onderhoud, technologie en de volledige werking van het systeem. De situatie rond de negentien pompen legt een pijnlijk probleem bloot binnen het overheidsbeleid, grote investeringen worden gedaan, maar de uitvoering blijft achter.
Een pomp zonder gemaal, zonder moderne besturing en zonder directe inzetbaarheid biedt weinig bescherming wanneer zware regenval en overstromingen zich voordoen. Voor de samenleving is dit moeilijk te accepteren. Burgers en landbouwers worden geconfronteerd met de gevolgen van wateroverlast, terwijl miljoenen aan apparatuur ongebruikt blijft. Elke vertraging betekent mogelijk meer schade aan woningen, landbouwgronden en infrastructuur. De negentien pompen zijn daarmee uitgegroeid tot een voorbeeld van hoe overheidsprojecten kunnen vastlopen wanneer planning, financiering en uitvoering niet vanaf het begin goed op elkaar zijn afgestemd. De belangrijkste vraag blijft dan ook, wanneer verandert deze miljoeneninvestering eindelijk van opgeslagen materiaal in een werkende oplossing voor de bevolking?
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
