De situatie bij verschillende staatscrèches in Suriname legt een schrijnende tegenstelling open tussen politieke woorden en de dagelijkse werkelijkheid. Terwijl vanuit de regering wordt gesproken over de toekomst van het land en het veiligstellen van de volgende generatie, zijn er signalen dat juist op plekken waar die toekomst dagelijks wordt opgevangen, fundamentele zaken tekortschieten. Dat is niet slechts ongemakkelijk. Het is ronduit zorgwekkend. Ouders die hun kinderen aan een staatscrèche toevertrouwen, vragen geen luxe. Zij verwachten het minimale, een veilige, schone, gezonde en kindvriendelijke omgeving, voldoende toezicht, goed onderhouden voorzieningen en personeel dat onder normale omstandigheden zijn werk kan doen. Dat zijn geen uitzonderlijke eisen. Het zijn basisvoorwaarden voor kinderopvang. Wanneer er tekortkomingen zijn op het gebied van onderhoud, voorzieningen, personeel en de algemene omstandigheden waarin kinderen worden opgevangen, kan de overheid zich niet verschuilen achter administratieve problemen, beperkte middelen of procedures. Kinderen kunnen niet wachten op begrotingen, beleidsnota’s of eindeloze evaluaties. Hun veiligheid en ontwikkeling zijn vandaag aan de orde.
President Simons zei dat zij bijna niet kon spreken, omdat juist deze kinderen de reden zijn waarom de regering aan de slag is gegaan, om de toekomst van Suriname veilig te stellen. Die woorden klinken krachtig, maar ze krijgen pas betekenis wanneer ze worden vertaald naar concrete daden. De toekomst van Suriname wordt immers niet veiliggesteld achter een spreekgestoelte of podium. Zij wordt gevormd in scholen, ziekenhuizen, gezinnen en kinderopvanglocaties. Het is gemakkelijk om kinderen de toekomst van het land te noemen. Het is aanzienlijk moeilijker om daarvoor daadwerkelijk de voorwaarden te scheppen. Wie werkelijk gelooft dat kinderen de toekomst zijn, moet bereid zijn om geld, mensen, toezicht en politieke aandacht vrij te maken voor hun welzijn. Anders blijven uitspraken over de toekomst steken in politieke retoriek. Staatscrèches mogen geen sluitpost van het beleid zijn. Het kan niet zo zijn dat kinderen worden opgevangen in gebouwen waar achterstallig onderhoud zichtbaar is, waar voorzieningen onvoldoende zijn of waar personeel onder moeilijke omstandigheden moet functioneren.
Een kinderopvang die zelf structureel tekortschiet, kan onmogelijk de stabiele basis bieden die jonge kinderen nodig hebben. Daarbij moet ook de positie van ouders serieus worden genomen. Voor veel gezinnen is kinderopvang geen luxe, maar een noodzakelijke voorwaarde om te kunnen werken. Wanneer ouders hun kinderen naar een staatscrèche brengen, doen zij dat vanuit de verwachting dat de overheid een betrouwbare voorziening aanbiedt. Als die betrouwbaarheid ontbreekt, worden niet alleen kinderen geraakt, maar ook ouders die afhankelijk zijn van deze opvang om hun dagelijkse leven en werk te kunnen organiseren. Het is daarom onvoldoende om incidenteel problemen op te lossen wanneer klachten of berichten naar buiten komen. Suriname heeft behoefte aan een structurele aanpak. Alle staatscrèches moeten worden doorgelicht op veiligheid, hygiëne, onderhoud, personeelsbezetting, pedagogische kwaliteit en beschikbare voorzieningen. Waar gebreken worden vastgesteld, moet een concreet verbeterplan volgen met duidelijke termijnen, verantwoordelijkheden en financiering. Ook transparantie mag daarbij niet ontbreken. Ouders hebben het recht om te weten aan welke normen een staatscrèche moet voldoen en of die normen daadwerkelijk worden gehaald. De overheid moet zich niet alleen presenteren als beschermer van kinderen, maar moet ook bereid zijn zichzelf daarop te laten controleren.
De grootste fout zou zijn om deze kwestie opnieuw te behandelen als een tijdelijk probleem dat met enkele reparaties en verklaringen kan worden opgelost. Kinderopvang is geen project voor één regeerperiode. Het is onderdeel van de sociale infrastructuur van een land. Wie daarin niet investeert, betaalt later een veel hogere prijs. De regering heeft terecht gewezen op het belang van de volgende generatie. Maar juist daarom moet zij streng zijn voor zichzelf. Mooie woorden over kinderen en de toekomst hebben weinig waarde wanneer kinderen vandaag worden geconfronteerd met gebrekkige voorzieningen. De staatscrèches moeten daarom geen symbool worden van wat Suriname zegt te willen bereiken, maar van wat het daadwerkelijk bereid is te doen. Als de toekomst van Suriname werkelijk veiliggesteld moet worden, begint dat niet morgen en niet bij de volgende verkiezing. Het begint bij de kinderen die vandaag aan de overheid worden toevertrouwd. Zij verdienen meer dan woorden. Zij verdienen daden, bescherming en kwaliteit. En vooral, zij verdienen een overheid die haar verantwoordelijkheid niet pas neemt wanneer problemen niet langer verborgen kunnen blijven.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
