Een jaar nadat Washington met veel politiek vertoon de eerste volledige federale wet voor betaalstablecoins aannam, hebben de Amerikaanse toezichthouders de wettelijk vastgestelde deadline laten verstrijken zonder het regelboek af te ronden waarmee die nieuwe digitale dollarmarkt daadwerkelijk moet worden bestuurd. De GENIUS Act beloofde duidelijkheid over reserves, vergunningen, terugbetaling, toezicht en financiële integriteit, maar bereikte op 18 Juli 2026 haar eerste grote uitvoeringstest met een onvoltooide reeks voorstellen, openstaande consultaties en fundamentele meningsverschillen over de manier waarop banken, technologiebedrijven en afzonderlijke staten binnen het nieuwe stelsel moeten opereren. De wet blijft overeind en de ingangsdatum schuift niet automatisch mee, waardoor ondernemingen straks mogelijk miljarden aan digitale dollars moeten beheren onder regels die pas enkele maanden vóór de start definitief bekend worden.
President Donald Trump ondertekende de wet op 18 Juli 2025 als het eerste zelfstandige federale kader voor stablecoins, waarmee de Verenigde Staten een markt die jarenlang via losse staatsvergunningen, handhavingszaken en informele richtlijnen functioneerde onder één nationale structuur wilden brengen. Het Congres gaf de belangrijkste federale toezichthouders, het ministerie van Financiën en de afzonderlijke staten precies één jaar om via openbare regelgevingsprocedures de noodzakelijke uitvoeringsregels vast te stellen. Die opdracht was ondubbelzinnig, maar de wet bevat geen automatische verlenging, sanctie of alternatief tijdschema wanneer de verantwoordelijke instellingen hun werk niet binnen de voorgeschreven periode voltooien. Washington heeft daarmee een harde termijn in de wet geschreven zonder vast te leggen wat er gebeurt wanneer de overheid zichzelf niet aan die termijn houdt.
De vertraging vernietigt het wettelijke raamwerk niet, omdat verschillende kernverplichtingen al rechtstreeks in de GENIUS Act staan. Uitgevers moeten iedere circulerende stablecoin volledig dekken met toegestane liquide reserves, duidelijke terugbetalingsvoorwaarden publiceren en maandelijks informatie verstrekken over de samenstelling van hun reserves. Rechtstreekse rente of een vergelijkbaar rendement aan houders van betaalstablecoins is verboden, waarmee de wet probeert te voorkomen dat digitale munten zich zonder bancaire verplichtingen ontwikkelen tot een volwaardig alternatief voor spaarrekeningen. De openstaande regels moeten echter bepalen hoe deze beginselen in de praktijk worden berekend, gecontroleerd, gerapporteerd en afgedwongen, waardoor een onderneming de wet op hoofdlijnen kan begrijpen maar nog altijd niet precies weet welk operationeel systeem de toezichthouder uiteindelijk zal goedkeuren.
De Office of the Comptroller of the Currency presenteerde begin maart een omvangrijk voorstel voor ondernemingen die onder haar bevoegdheid stablecoins willen uitgeven, waarin onder meer kapitaal, liquiditeit, reservebewaring, risicobeheer, rapportage en terugbetaling worden geregeld. Een uitgever moet aantonen dat zijn reservebezittingen ook tijdens ernstige marktstress snel in geld kunnen worden omgezet, voldoende spreiding aanbrengen tussen financiële instellingen en voorkomen dat een te groot deel van de dekking bij één bewaarder of in één activatype wordt geconcentreerd. Terugbetaling zou normaal binnen twee werkdagen moeten plaatsvinden, waarmee de digitale munt niet alleen op papier één dollar waard moet zijn, maar de gebruiker die dollar ook binnen een voorspelbare termijn moet kunnen ontvangen. Het voorstel is technisch uitgebreid, maar bleef bij het verstrijken van de wettelijke deadline nog altijd een voorstel.
De Federal Deposit Insurance Corporation volgde met een eigen kader voor stablecoinuitgevers die verbonden zijn aan banken onder haar toezicht. Dat voorstel behandelt reserveverplichtingen, kapitaal, toegestane activiteiten, bewaring, risicobeheer en de juridische positie van geld dat als dekking wordt aangehouden. Een belangrijk onderscheid betreft de depositoverzekering, omdat een consument die een stablecoin bezit niet automatisch dezelfde bescherming krijgt als iemand met geld op een verzekerde bankrekening. Reserves kunnen bij een bank staan, maar dat betekent niet dat de stablecoinhouder rechtstreeks aanspraak heeft op de bescherming die voor traditionele deposito’s geldt. Dezelfde toezichthouder probeert tegelijk duidelijk te maken dat een echt bankdeposito zijn juridische karakter niet verliest doordat het via een digitaal token wordt geregistreerd.
Kredietunies kregen via de National Credit Union Administration eveneens twee afzonderlijke voorstellen, waarvan het eerste de vergunningprocedure behandelt en het tweede de operationele en financiële normen vastlegt. De consultatie over het bredere risicokader sloot pas op 17 juli, één dag voordat de volledige regelgevingsdeadline verstreek, waardoor een normale beoordeling van alle reacties en een juridisch verdedigbare eindregel vóór 18 juli feitelijk onmogelijk was. De overheid wist daarmee reeds bij het publiceren van haar eigen planning dat minstens een belangrijk onderdeel niet tijdig voltooid kon worden, maar liet de wettelijke datum naderen zonder een publiek noodplan voor de ontstane achterstand.
Het ministerie van Financiën heeft evenmin een definitieve beslissing genomen over de ruimte die afzonderlijke staten binnen het stelsel behouden. Uitgevers met maximaal tien miljard dollar aan uitstaande stablecoins mogen onder staatstoezicht blijven wanneer hun lokale regelgeving wezenlijk vergelijkbaar is met het federale kader en door een beoordelingscommissie wordt aanvaard. Die constructie moet de Amerikaanse traditie van gedeeld financieel toezicht beschermen, maar creëert tegelijkertijd een ingewikkelde toets waarbij Washington moet bepalen hoeveel afwijking nog als vergelijkbaar kan worden beschouwd. Zonder definitieve federale normen kunnen staten moeilijk bewijzen dat hun eigen regels daaraan voldoen, omdat zij zich moeten aanpassen aan een eindproduct dat nog steeds wordt geschreven.
New York heeft reeds een aangepaste stablecoinverordening voorgesteld om zijn bestaande toezichtsmodel in overeenstemming te brengen met de nieuwe federale wet. De staat probeert zijn positie als belangrijk centrum voor digitale financiële ondernemingen te behouden en voegt onder meer eisen rond reserves, terugbetaling en risicobeheer toe. Een definitief federaal kader kan New York en andere staten echter dwingen hun voorstellen opnieuw te wijzigen voordat zij certificering kunnen aanvragen. Bedrijven die hun systemen vandaag op een staatsvoorstel bouwen, lopen daardoor het risico binnen enkele maanden opnieuw kosten te moeten maken omdat Washington andere concentratielimieten, rapportagevormen of bewaarnormen vaststelt.
Een tweeledige groep senatoren heeft het ministerie inmiddels gewaarschuwd dat de federale uitvoering niet mag worden gebruikt om het staatstoezicht praktisch leeg te maken. Hun bezwaar draait niet uitsluitend om constitutionele macht, maar eveneens om concurrentie tussen regelgevende modellen, omdat staten zoals New York jarenlang expertise hebben opgebouwd voordat het Congres tot een nationaal kader kwam. Een te soepele staatstoets kan ondernemingen naar de minst strenge jurisdictie trekken, maar een buitensporig zware federale toets kan het recht van staten reduceren tot een theoretische mogelijkheid die in de praktijk nauwelijks bruikbaar is. De definitieve regels moeten dus uniformiteit creëren zonder een toezichtsstructuur te vernietigen die de wet juist bewust heeft behouden.
De meest gevoelige regels voor klantidentificatie, witwasbestrijding en sanctienaleving bevinden zich eveneens nog midden in de consultatiefase. Een gezamenlijk voorstel van verschillende federale instellingen verlangt dat stablecoinuitgevers hun directe klanten identificeren en de bijbehorende gegevens bewaren, maar reacties kunnen tot 21 augustus worden ingediend. De afzonderlijke regeling voor financiële integriteit bij uitgevers onder toezicht van de depositoverzekeraar blijft zelfs tot 4 augustus open voor commentaar. Iedere suggestie dat alle noodzakelijke regels vlak na de gemiste deadline kunnen worden afgerond, botst daardoor met de eigen openbare procedures van de toezichthouders, omdat zij wettelijke reacties niet geloofwaardig kunnen verzamelen en tegelijkertijd doen alsof de eindbeslissing al vaststaat.
Klantidentificatie raakt het fundamentele spanningsveld tussen de snelheid van blockchainbetalingen en de controleverplichtingen van het traditionele financiële stelsel. Stablecoins kunnen binnen enkele seconden over landsgrenzen en tussen digitale adressen bewegen, maar dezelfde snelheid kan worden gebruikt voor fraude, sanctieontwijking, witwassen en het verplaatsen van gestolen vermogen. Een gereguleerde uitgever moet daarom weten wie op de primaire markt tokens koopt en welke risico’s aan die klant verbonden zijn, maar bezit niet noodzakelijk volledige informatie over iedere persoon aan wie de munt later op een openbaar netwerk wordt doorgestuurd. De regels moeten bepalen welke controle redelijkerwijs van de uitgever kan worden verlangd zonder hem verantwoordelijk te maken voor iedere latere transactie die buiten zijn directe klantrelatie plaatsvindt.
Een te zwak systeem creëert een digitale dollarroute waarvan criminelen de snelheid benutten en de overheid achteraf de schade moet onderzoeken, terwijl een te zwaar systeem stablecoins kan veranderen in een duur en traag product dat nauwelijks efficiënter is dan de bestaande bankinfrastructuur. De overheid moet daarom onderscheid maken tussen de oorspronkelijke uitgifte, handel via gereguleerde platforms, particuliere overdrachten en transacties met adressen die aantoonbaar aan illegale activiteiten zijn verbonden. Algemene controle zonder duidelijke grenzen kan privacy en innovatie beschadigen, maar blind vertrouwen in blockchaintransparantie is eveneens gevaarlijk omdat een zichtbaar adres nog niet automatisch de identiteit van de werkelijke eigenaar onthult.
De reservekwestie is minstens zo explosief, omdat de winstgevendheid en stabiliteit van iedere grote stablecoin rechtstreeks afhangen van de activa waarmee zij wordt gedekt. Uitgevers ontvangen dollars van klanten, plaatsen dat geld in kortlopende staatsobligaties, banktegoeden en andere toegestane bezittingen en verdienen vervolgens het rendement op die reserves. De wet verbiedt hen rechtstreekse rente aan tokenhouders te betalen, waardoor de opbrengst grotendeels bij de uitgever en zijn zakelijke partners blijft. Iedere uitbreiding van de toegestane activalijst kan de winst verhogen, maar eveneens het risico vergroten dat reserves tijdens marktstress niet snel genoeg of alleen met verlies kunnen worden verkocht.
Grote vermogensbeheerders hebben daarom aangedrongen op ruimere mogelijkheden voor getokeniseerde reservebezittingen, bepaalde beursfondsen en kortlopende staatsinstrumenten met variabele rente. Toezichthouders moeten beslissen of zulke producten voldoende liquide en juridisch betrouwbaar zijn om te dienen als dekking voor geld dat gebruikers onmiddellijk als één dollar willen kunnen inwisselen. Een reserve kan op normale dagen veilig lijken en tijdens paniek plotseling moeilijk verkoopbaar worden, waardoor iedere procent extra rendement moet worden afgewogen tegen de mogelijkheid dat miljoenen klanten tegelijk terugbetaling verlangen. De stablecoinmarkt verdient haar vertrouwen niet doordat de munt meestal één dollar waard is, maar doordat die belofte ook standhoudt wanneer iedereen op hetzelfde moment naar de uitgang rent.
De gemiste deadline veroorzaakt daardoor meer dan administratieve vertraging, omdat ondernemingen personeel, technologie, contracten en kapitaal moeten reserveren voordat zij weten welke definitieve eisen gelden. Een toekomstige uitgever moet bewaarinstellingen selecteren, controlesystemen bouwen, klantonderzoek organiseren, terugbetalingsprocessen testen en rapportageverbindingen met verschillende toezichthouders ontwikkelen. Wachten op definitieve regels kan betekenen dat het bedrijf op 18 januari niet gereed is, maar vroeg investeren kan miljoenen kosten wanneer de eindregeling afwijkt van het voorstel waarop de infrastructuur werd gebaseerd. De overheid heeft de markt daarmee gedwongen te kiezen tussen onvoldoende voorbereiding en voorbereiding op regels die nog kunnen veranderen.
De wet treedt namelijk in werking op de eerdere datum van 18 Januari 2027 of honderdtwintig dagen nadat de belangrijkste federale toezichthouders hun definitieve uitvoeringsregels publiceren. Eindregels die na 20 september verschijnen, kunnen de startdatum praktisch niet meer naar voren halen omdat de periode van honderdtwintig dagen dan op of na 18 Januari eindigt. Iedere week vertraging verkort daarom niet de wettelijke ambitie, maar uitsluitend de tijd die uitgevers, banken, staten en toezichthouders hebben om hun systemen operationeel te maken.
Een haastige afronding brengt vervolgens nieuwe juridische risico’s met zich mee, omdat toezichthouders de ontvangen reacties inhoudelijk moeten beoordelen en hun keuzes voldoende moeten motiveren. Belangrijke marktpartijen zullen procederen wanneer zij menen dat regels buiten de wettelijke bevoegdheid vallen, onvoldoende zijn onderbouwd of concurrenten ongerechtvaardigd bevoordelen. Een snelle eindregel die later door een rechter wordt geschorst, kan grotere onzekerheid veroorzaken dan enkele maanden extra voorbereiding. De overheid wordt daardoor gestraft voor haar eigen traagheid, omdat zij steeds minder ruimte heeft om zorgvuldig te handelen zonder de uitvoeringsdatum volledig tegen de grens van praktische haalbaarheid te drukken.
Kleine ondernemingen kunnen het zwaarst worden getroffen, omdat grote banken, technologiebedrijven en bestaande stablecoinuitgevers voldoende juristen, complianceprofessionals en kapitaal bezitten om parallel op verschillende scenario’s voor te bereiden. Een kleinere kandidaat moet keuzes maken met beperkte middelen en kan niet meerdere technische systemen bouwen voor regels die mogelijk veranderen. Het stelsel dat concurrentie en innovatie moest stimuleren, dreigt daardoor vóór de start een voordeel te geven aan ondernemingen die al groot genoeg zijn om onzekerheid te financieren.
Consumenten lopen eveneens gevaar wanneer de markt formeel opent voordat vergunningverlening, klachtenprocedures en toezichtspraktijk volledig zijn getest. Een wet kan reserves en terugbetaling verplicht stellen, maar de gebruiker heeft weinig aan die woorden wanneer onduidelijk blijft bij welke instantie hij moet aankloppen, hoe snel een klacht wordt behandeld en wat gebeurt wanneer een uitgever technisch uitvalt of failliet gaat. De eerste ernstige storing na invoering zal niet alleen het getroffen bedrijf raken, maar het vertrouwen in het volledige federale kader testen.
De Amerikaanse ambitie reikt verder dan consumentenbescherming, omdat dollarstablecoins worden gezien als een manier om de mondiale positie van de Amerikaanse munt in digitale handel te versterken. Iedere wereldwijd gebruikte stablecoin vergroot de vraag naar dollars en vaak ook naar kortlopende Amerikaanse staatsobligaties die als reserve worden aangehouden. Washington wil daardoor innovatie binnen de eigen rechtsorde trekken in plaats van de markt volledig te laten groeien rond buitenlandse uitgevers en minder controleerbare jurisdicties. Regelgevende vertraging geeft internationale concurrenten echter extra tijd om klanten, liquiditeit en technische standaarden aan zich te binden voordat het Amerikaanse vergunningstelsel volledig functioneert.
De gemiste deadline maakt eveneens zichtbaar hoe gemakkelijk het Congres politieke snelheid kan verwarren met bestuurlijke capaciteit. Een wet kan in enkele maanden door commissies, stemmingen en een ondertekeningsceremonie worden geduwd, maar de uitvoering vraagt honderden technische beslissingen over reserves, accounting, cybersecurity, bewaring, liquiditeit, privacy, sancties, staatsbevoegdheden en faillissement. Politici konden verklaren dat Amerika eindelijk duidelijkheid had gecreëerd, maar schoven de moeilijkste keuzes vervolgens door naar instellingen die binnen één jaar een markt van mogelijk honderden miljarden dollars moesten omzetten in gedetailleerde en juridisch houdbare regels.
De Surinaamse overheid moet bij eventuele regelgeving voor stablecoins voorkomen dat dezelfde volgorde wordt gevolgd waarbij eerst een aantrekkelijk digitaal product wordt toegestaan en pas later wordt nagedacht over reserves, terugbetaling, toezicht en verantwoordelijkheid bij een crisis. De Centrale Bank, commerciële banken, wisselkantoren en technologische dienstverleners hebben vooraf duidelijke normen nodig voor dekking, buitenlandse valuta, cyberbeveiliging, klantidentificatie, gegevensbescherming en de scheiding tussen stablecoins en verzekerde bankdeposito’s. Een Caribische economie kan grote voordelen halen uit snellere internationale betalingen, maar één slecht gecontroleerde uitgever of buitenlandse munt kan eveneens kapitaal wegtrekken, financiële gegevens blootstellen en afhankelijkheid creëren van een onderneming waarop de nationale autoriteiten nauwelijks invloed hebben.
Amerika heeft met de GENIUS Act de wettelijke fundering voor een digitale dollarmarkt gelegd, maar de toezichthouders hebben hun eerste eigen verplichting niet tijdig voltooid en laten daarmee precies de onzekerheid voortbestaan die de wet moest beëindigen. De komende maanden zullen bepalen of de vertraging slechts een bestuurlijke misstap blijft of verandert in een chaotische invoering waarbij ondernemingen onder tijdsdruk systemen bouwen, staten hun regels herhaaldelijk aanpassen en consumenten een nieuwe markt betreden voordat de bewakers hun instructies volledig hebben ontvangen. Een stablecoin belooft dat iedere digitale dollar volledig wordt gedekt, maar Washington moet nog bewijzen dat iedere wettelijke belofte eveneens wordt gedekt door regels die op tijd gereed zijn.
Dit artikel is uitsluitend bedoeld als journalistieke en informatieve duiding. Het vormt geen investeringsadvies, beleggingsadvies, juridisch advies of technisch belastingadvies, mede omdat ontwikkelingen rond blockchain, digitale activa en belastingwetten snel kunnen veranderen.
Volg de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal voor data, nieuws en inspiratie. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
