Op 12 juni, de Internationale Dag tegen Kinderarbeid, klinkt opnieuw de oproep om kinderen te beschermen tegen uitbuiting. Met de campagne ‘Geef kinderarbeid de rode kaart’ wordt een duidelijk signaal afgegeven, kinderen horen niet thuis in situaties waarin zij moeten werken ten koste van hun onderwijs, gezondheid en toekomst. Maar een rode kaart op papier verandert niets aan de werkelijkheid. Kinderarbeid verdwijnt niet door alleen verklaringen, campagnes en symbolische momenten. Het vraagt om harde keuzes, effectieve controle en vooral de bereidheid om problemen niet langer weg te kijken. In Suriname bestaat nog steeds de uitdaging dat sommige kinderen door economische omstandigheden, armoede of gebrek aan sociale bescherming terechtkomen in arbeid die hun ontwikkeling belemmert. Terwijl volwassenen spreken over rechten en kansen, zijn er kinderen die hun jeugd moeten inleveren om bij te dragen aan het inkomen van een gezin. Dat is geen normale situatie en mag nooit worden geaccepteerd.
Kinderarbeid is geen kwestie van een beetje helpen wanneer het kind daardoor onderwijs mist, gevaar loopt of wordt blootgesteld aan omstandigheden die niet passen bij een kind. Achter elk werkend kind schuilt vaak een groter probleem, armoede, kwetsbaarheid van gezinnen en een samenleving die er niet altijd in slaagt om de zwaksten voldoende te beschermen. De verantwoordelijkheid ligt niet alleen bij ouders of gezinnen. Ook werkgevers, overheid en samenleving dragen een zware verantwoordelijkheid. Werkgevers die profiteren van goedkope kinderarbeid ondermijnen niet alleen kinderrechten, maar ook de toekomst van het land. De overheid moet op haar beurt niet alleen wetten maken, maar er ook voor zorgen dat deze worden nageleefd. De recente stappen rond de instelling van de commissie volgens artikel 16 van de Wet Arbeid Kinderen en Jeugdige Personen en de voorbereiding van staatsbesluiten over lichte en gevaarlijke arbeid zijn belangrijke ontwikkelingen.
Maar wetgeving zonder controle en uitvoering blijft slechts papier. Kinderen worden niet beschermd door regels in documenten, maar door daadwerkelijk optreden op straat, op werkplekken en binnen gemeenschappen. Een samenleving die kinderen laat werken omdat gezinnen geen andere uitweg zien, heeft een sociaal probleem dat dringend moet worden aangepakt. Betere toegang tot onderwijs, sterkere sociale voorzieningen en ondersteuning van kwetsbare gezinnen zijn geen luxe, maar noodzakelijke investeringen. De rode kaart tegen kinderarbeid moet daarom niet alleen een jaarlijkse boodschap zijn. Het moet een permanente houding worden. Geen kind mag zijn toekomst verliezen omdat volwassenen en systemen tekortschieten. Suriname moet kiezen, accepteren we kinderarbeid als een onvermijdelijk probleem of nemen we eindelijk de verantwoordelijkheid om kinderen echt te beschermen? Een rode kaart betekent, stoppen. Geen excuses. Geen uitstel.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
