De regering heeft opnieuw duidelijk gemaakt waar haar prioriteiten lijken te liggen, terwijl een groot deel van de landsdienaren vanaf 1 september kan rekenen op een algemene loonsverhoging van 15 procent, wordt juist een groep die dagelijks tot het uiterste gaat om de samenleving draaiende te houden buiten de regeling geplaatst. Het zorgpersoneel van vrijwel alle grote ziekenhuizen en van de Regionale Gezondheidsdienst (RGD) krijgt de verhoging niet. In plaats daarvan wordt hen opnieuw een belofte voorgeschoteld, er komt op korte termijn een nieuwe bezoldigingsreeks. Maar zorgmedewerkers kunnen hun rekeningen niet betalen met politieke toezeggingen. De regering heeft in de nieuwe bezoldigingsresolutie besloten dat de 15 procent verhoging niet geldt voor personeel van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo, ’s Lands Hospitaal, Diakonessenhuis, Sint Vincentius Ziekenhuis, Regionaal Ziekenhuis Wanica, Psychiatrisch Centrum Suriname, Mungra Medisch Centrum en Streekziekenhuis Marwina. Ook medewerkers van Streekziekenhuis Atjoni en de RGD vallen buiten de algemene verhoging vanwege hun afzonderlijke cao structuren. Voor de overige landsdienaren is de verhoging inmiddels formeel vastgesteld. De nieuwe bezoldigingsreeksen zijn met de resolutie van 8 september vastgesteld en de verhoging wordt aan het einde van de maand uitbetaald.
Voor de zorgmedewerkers blijft daarentegen vooral onzekerheid over. De regering zegt dat voor hen op korte termijn een nieuwe bezoldigingsreeks wordt ingevoerd. Maar wanneer die ingaat, hoeveel de verhoging zal bedragen en hoe de nieuwe salarissen precies worden opgebouwd, blijft onduidelijk. Zorgpersoneel wordt opnieuw gevraagd geduld te hebben, terwijl dat geduld al maanden op de proef wordt gesteld. Er zijn eerder toezeggingen gedaan dat de positie en beloning van deze werknemers zouden worden aangepakt. Tot op heden hebben zij vooral woorden gekregen. En woorden betalen geen huur, boodschappen, schoolkosten, transport of energierekeningen. Het is bovendien moeilijk uit te leggen waarom werknemers die onder zware druk functioneren nu opnieuw moeten wachten. Verpleegkundigen, artsen, ondersteunend personeel en andere medewerkers in de zorg staan dag en nacht klaar. Zij werken onder hoge werkdruk, dragen verantwoordelijkheid voor mensenlevens en worden geconfronteerd met personeelstekorten, lange diensten en steeds hogere kosten van levensonderhoud. Juist deze groep vervolgens uit te sluiten van een algemene loonsverhoging zonder tegelijkertijd een concrete nieuwe loonstructuur, een ingangsdatum en duidelijke bedragen bekend te maken, getuigt van weinig gevoel voor de werkelijkheid waarin deze mensen leven. De regering kan dit niet blijven verpakken als technisch loonbeleid. Dit is ook een kwestie van waardering. Wie mensen vraagt om jarenlang onder moeilijke omstandigheden in de zorg te blijven werken, moet die mensen ook serieus belonen. Een regering die stelt dat er op korte termijn een nieuwe bezoldigingsreeks komt, maar geen concrete termijn noemt, creëert vooral opnieuw onzekerheid.
Voor werknemers die al maanden wachten, klinkt op korte termijn inmiddels verdacht als ‘nog even geduld’. Daar komt een wrang contrast bij. De samenleving wordt voortdurend geconfronteerd met verhalen over financiële druk, bezuinigingen en de noodzaak om verantwoord met staatsmiddelen om te gaan. Tegelijkertijd groeit onder burgers het gevoel dat politieke en bestuurlijke groepen zichzelf wel weten te bedienen, terwijl gewone werknemers steeds opnieuw moeten wachten. Ook de leden van De Nationale Assemblee (DNA) maken deel uit van die politieke werkelijkheid en profiteren van besluiten over de bezoldiging van de overheid. Juist daarom is terughoudendheid en transparantie noodzakelijk. Wanneer bestuurders zichzelf of politieke functionarissen financieel bevoordelen terwijl essentiële werknemers achteraan in de rij worden geplaatst, tast dat het vertrouwen van de samenleving verder aan. President Jennifer Simons kan zich daarbij niet verschuilen achter een administratieve bezoldigingsresolutie. De regering is politiek verantwoordelijk voor de keuzes die worden gemaakt. Zij kan niet enerzijds spreken over waardering voor de zorg en anderzijds toestaan dat zorgmedewerkers opnieuw buiten een algemene salarisaanpassing vallen zonder direct een volwaardig alternatief op tafel te leggen.
Ook de rechterlijke macht valt buiten de 15 procent, maar daar ligt volgens de regering een andere afspraak aan ten grondslag. Met een delegatie onder leiding van de president van het Hof van Justitie is afgesproken dat voor de zittende en staande magistratuur afzonderlijke afspraken worden uitgewerkt. Dat onderstreept juist dat maatwerk mogelijk is wanneer de overheid daarvoor kiest. Dan mag hetzelfde principe ook gelden voor de zorg. Niemand beweert dat elke beroepsgroep automatisch exact dezelfde salarisregeling moet krijgen. Maar wie een groep uitsluit, heeft de plicht om onmiddellijk duidelijk te maken wat daar tegenover staat. Een concrete loonreeks. Concrete bedragen. Een concrete ingangsdatum. Een concrete garantie. Een regering die werkelijk zegt de zorg serieus te nemen, kan niet blijven smeren op applaus voor zorgmedewerkers tijdens crises en vervolgens dezelfde mensen financieel laten wachten zodra er geld verdeeld moet worden. Het zorgpersoneel verdient meer dan mooie woorden. Het verdient duidelijkheid, waardering en een loon dat recht doet aan het werk dat dagelijks wordt verricht. Foei toch, regering, wie de mensen die onze zieken verzorgen structureel laat wachten, moet niet verbaasd zijn wanneer het vertrouwen in de overheid steeds verder afbrokkelt. De samenleving ziet inmiddels heel duidelijk wie vooraan mag staan en wie opnieuw achteraan wordt gezet.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
