Het onderwijs is alweer onderwerp van een parlementair debat. Alsof het land niet al jarenlang weet dat het onderwijs kampt met een structureel tekort aan leerkrachten, verwaarloosde schoolgebouwen, gebrekkige huisvesting en een gebrek aan visie. De scholen zijn inmiddels begonnen, leerlingen zitten weer in de klas en ouders verwachten dat hun kinderen degelijk onderwijs krijgen. Ondertussen lijkt de regering vooral bezig met het opnieuw in kaart brengen van problemen die al lang bekend zijn. Vicepresident Gregory Rusland kondigt aan dat de regering vandaag in De Nationale Assemblée uitgebreid zal ingaan op de knelpunten binnen het onderwijs. Er wordt gesproken over tekorten aan leerkrachten, achterstallig onderhoud en gebrekkige huisvesting. Problemen die niet gisteren zijn ontstaan en ook niet pas bij de start van dit schooljaar zichtbaar zijn geworden. Het steeds opnieuw inventariseren van problemen kan niet langer worden verkocht als daadkracht. Het onderwijs heeft geen behoefte aan nog een inventarisatie, nog een overleg en nog een parlementaire verklaring. Het onderwijs heeft behoefte aan actie, verantwoordelijkheid en resultaten. Vooral het tekort aan leerkrachten is veelzeggend. Volgens Rusland kan pas na de start van het schooljaar precies worden vastgesteld hoeveel leerkrachten zijn vertrokken en hoeveel daadwerkelijk beschikbaar zijn.
Dat klinkt bestuurlijk logisch, maar tegelijkertijd legt het schrijnend, hoe gebrekkig het onderwijsbeleid wordt uitgevoerd. Een regering die verantwoordelijk is voor het onderwijsapparaat zou voor de start van een nieuw schooljaar moeten weten hoeveel personeel beschikbaar is, waar de tekorten zitten en welke maatregelen nodig zijn. Nu lijkt het alsof de schoolbel eerst moet gaan voordat de regering ontdekt waar de problemen liggen. Ook de staat van de schoolgebouwen is geen nieuw probleem. Jarenlang achterstallig onderhoud heeft ervoor gezorgd dat scholen dringend moeten worden opgeknapt. In sommige gevallen zijn extra lokalen nodig en op andere plaatsen moet zelfs nieuwe huisvesting worden gerealiseerd. Dat bewoners in het binnenland moeten protesteren omdat lokalen niet zijn schoongemaakt, is slechts een symptoom van een veel groter bestuurlijk probleem. De reactie van de regering is vervolgens dat er met man en macht wordt gewerkt aan oplossingen. Maar krachtige woorden vervangen geen beleid. Onderwijsbeleid wordt niet beoordeeld op de hoeveelheid overleg die plaatsvindt, maar op de omstandigheden waarin leerlingen en leerkrachten iedere schooldag moeten werken.
Daarmee komt ook de positie van de minister van Onderwijs nadrukkelijk in beeld. De minister zou inmiddels het veld ingaan om de situatie persoonlijk te beoordelen en is door Rusland gevraagd om in het parlement uitleg te geven over de actuele stand van zaken. Dat roept vooral het beeld op van een ministerie dat achter de feiten aanloopt. Een minister van Onderwijs hoort niet pas na de opening van de scholen te ontdekken waar de grootste problemen zitten. Het ministerie hoort leiding te geven, vooruit te plannen en verantwoordelijkheid te nemen. Wanneer de vicepresident zich steeds nadrukkelijker moet opwerpen als degene die de problemen in het onderwijs moet toelichten, ontstaat bovendien de indruk dat de politieke verantwoordelijkheid wordt doorgeschoven. Rusland dreigt daarmee de politieke dekmantel te worden voor een ministerie dat zelf onvoldoende zichtbaar leiderschap toont. En ondertussen groeit de frustratie op de werkvloer. Leerkrachten worden dagelijks geconfronteerd met volle klassen, personeelstekorten, gebrekkige voorzieningen en schoolgebouwen die niet altijd voldoen aan wat leerlingen en personeel mogen verwachten.
Onderwijsbonden zullen dit niet eindeloos blijven accepteren. Wanneer concrete oplossingen uitblijven, is het niet ondenkbaar dat de bekende uniformstaking opnieuw als drukmiddel op tafel komt. Dat zou geen verrassing mogen zijn. Het zou het voorspelbare gevolg zijn van jarenlang onvoldoende structureel beleid. Het zoveelste parlementaire debat verandert daar weinig aan. De regering kan opnieuw verklaren dat zij de problemen serieus neemt, overleg voert en alles met man en macht probeert op te lossen. Maar uiteindelijk telt maar één ding, wat verandert er daadwerkelijk op de scholen? Het onderwijs kan niet ieder schooljaar opnieuw beginnen met dezelfde problemen, dezelfde verklaringen en dezelfde beloftes. Leerlingen verdienen een stabiele leeromgeving. Leerkrachten verdienen fatsoenlijke werkomstandigheden. Ouders verdienen zekerheid dat hun kinderen onderwijs krijgen dat aan de basisvoorwaarden voldoet. De regering heeft daarom niet langer de luxe om zich te verschuilen achter inventarisaties, parlementaire debatten en verklaringen van de vicepresident. De verantwoordelijkheid ligt bij de regering en in het bijzonder bij het ministerie dat het onderwijs moet aansturen. De politieke show rond het onderwijs heeft lang genoeg geduurd. Het schooljaar is begonnen. Nu moet het werk beginnen.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
