Het houdt maar niet op met de vele commissies, werkgroepen en adviesorganen die door deze regering worden ingesteld. Terwijl burgers dagelijks geconfronteerd worden met problemen op het gebied van veiligheid, verkeer, economie en dienstverlening, lijkt de oplossing steeds vaker te liggen in het oprichten van nóg een commissie. Het nieuwste voorbeeld is de installatie van de Commissie Regelgeving inzake Elektronische Rij- en Voertuigen door minister van Justitie en Politie Harish Monorath. Volgens het ministerie is de commissie noodzakelijk vanwege de groei van e-bikes, e-scooters en andere elektrische voertuigen. Er moet inderdaad regelgeving komen voor verkeersveiligheid, keuring, verzekering, leeftijdsgrenzen en handhaving. Maar de vraag die steeds harder klinkt vanuit de samenleving is, waarom duurt het allemaal zo lang en waarom moet voor elk probleem eerst een nieuwe commissie worden opgetuigd? Een regering wordt niet beoordeeld op het aantal commissies dat zij instelt, maar op de resultaten die zij levert. Burgers verwachten geen eindeloze trajecten met vergaderingen, rapporten en aanbevelingen, zij verwachten beleid dat wordt uitgevoerd. In dit geval krijgt de commissie maar liefst één jaar de tijd om voorstellen uit te werken. Een conceptrapport wordt pas in augustus 2026 verwacht en de uiteindelijke bekrachtiging zou eind 2026 moeten plaatsvinden. Dat betekent dat Suriname mogelijk pas vanaf 2027 beschikt over duidelijke regels voor elektrische voertuigen.
Ondertussen rijden dagelijks steeds meer mensen rond op e-bikes en e-scooters zonder dat er een volledig wettelijk kader bestaat. De risico’s zijn vandaag aanwezig, maar de oplossing wordt doorgeschoven naar morgen. Dit patroon roept de vraag op of deze regering wel duidelijke prioriteiten kan stellen. In plaats van bestaande instituten slagvaardig te laten optreden, ontstaat de indruk dat complexe problemen worden doorgeschoven naar commissies. Een commissie kan adviseren, maar een regering moet beslissen en uitvoeren. De samenstelling van deze commissie laat bovendien zien hoeveel instanties erbij betrokken worden, het ministerie, het Verkeersveiligheidsinstituut, de politie, het Openbaar Ministerie, verzekeringsmaatschappijen en andere vertegenwoordigers. Brede betrokkenheid kan positief zijn, maar het mag geen excuus worden voor vertraging en bureaucratie. Suriname heeft behoefte aan daadkracht. Verkeersveiligheid vraagt om duidelijke regels, controle en handhaving, niet alleen om plannen op papier. Een regering die steeds nieuwe commissies benoemt maar weinig zichtbare resultaten toont, wekt de indruk dat zij vooral bezig is met processen in plaats van oplossingen. De samenleving heeft geen tekort aan commissies. De samenleving heeft behoefte aan leiderschap, keuzes en uitvoering. Want uiteindelijk telt niet hoeveel commissies er zijn opgericht, maar hoeveel problemen daadwerkelijk zijn opgelost.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
