In een wereld waarin de oude Amerikaanse vanzelfsprekendheid steeds vaker wordt uitgedaagd, krijgt het Indiase voorzitterschap van BRICS in 2026 een veel zwaardere betekenis dan een gewone diplomatieke beurtwisseling. India presenteert zijn voorzitterschap onder Narendra Modi met de ambitie om BRICS opnieuw te definiëren als Building Resilience and Innovation for Cooperation and Sustainability, met een nadruk op een mensgerichte agenda en de belangen van het mondiale zuiden. Die taal sluit aan bij de oorspronkelijke belofte van BRICS, namelijk een eerlijker wereldorde, meer stem voor ontwikkelingslanden en minder afhankelijkheid van instellingen die te lang door het Westen zijn gedomineerd.
De geschiedenis achter die ambitie is beladen, omdat veel landen in Afrika, Azië, Latijns Amerika en het Midden Oosten al decennialang ervaren hoe machtspolitiek, sancties, militaire interventies en financiële afhankelijkheid hun ontwikkelingsruimte beperken. Na de val van het Sovjetblok groeide de Verenigde Staten uit tot de dominante macht, met oorlogen in Irak, Afghanistan en Libië die bij grote delen van het mondiale zuiden het gevoel versterkten dat internationale regels vaak selectief worden toegepast. Tegen die achtergrond werd BRICS vanaf 2009 aantrekkelijk als platform dat niet alleen economische samenwerking belooft, maar ook een politiek tegengewicht wil vormen tegen een wereldorde waarin de macht te smal is verdeeld.
De uitbreiding van BRICS maakt dat gewicht nog groter, omdat de groep inmiddels veel verder reikt dan Brazilië, Rusland, India, China en Zuid Afrika. De officiële BRICS 2026 informatie van India vermeldt Egypte, Ethiopië, Iran, Saudi Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten als volwaardige leden sinds januari 2024, met Indonesië erbij sinds januari 2025, waardoor de organisatie een veel breder blok van energieproducenten, bevolkingsmachten en ontwikkelende economieën is geworden. Daarmee staat India niet aan het hoofd van een kleine club symbolische tegenstemmen, maar van een groter geopolitiek forum waarin olie, voedselzekerheid, handel, technologie en institutionele hervorming steeds sterker samenkomen.
Toch wringt daar de spanning rond Modi’s leiderschap, omdat India onder zijn regering tegelijk spreekt namens het mondiale zuiden en nauwe strategische banden onderhoudt met westerse en Israëlische machtscentra. Zijn recente bezoek aan Israël, waar hij in de Knesset verklaarde dat India stevig aan de zijde van Israël staat, heeft onder critici vragen opgeroepen over de balans van India’s buitenlandbeleid op een moment dat Gaza, Iran en bredere West Aziatische spanningen het mondiale zuiden verdelen. Die dubbelrol maakt het Indiase BRICS voorzitterschap ingewikkeld, want een blok dat geloofwaardig wil spreken over soevereiniteit, multipolariteit en rechtvaardigheid kan zich moeilijk veroorloven dat zijn voorzitter wordt gezien als te dicht bij één machtskamp.
Daar staat tegenover dat India ook een unieke positie heeft om bruggen te slaan, juist omdat het tegelijk praat met Washington, Moskou, Teheran, Tel Aviv, Brasilia, Pretoria en Beijing. Recente berichten dat India als BRICS voorzitter bijeenkomsten faciliteert waarin Iran en de Verenigde Arabische Emiraten elkaar opnieuw ontmoeten, laten zien dat New Delhi ook een diplomatieke functie kan vervullen binnen een gespannen en uitgebreid BRICS verband. De vraag is daarom niet alleen of Modi ideologisch iedereen geruststelt, maar of India in staat is om het voorzitterschap te gebruiken voor praktische resultaten rond handel, voedselzekerheid, financiële samenwerking en hervorming van mondiale instellingen.
Het beleid van Suriname moet geopolitiek georiënteerd zijn, omdat Caribische landen niet blind moeten kiezen tussen oude en nieuwe machtsblokken, maar strategisch moeten analyseren waar hun economische en diplomatieke ruimte werkelijk groeit. Het mondiale zuiden wordt sterker wanneer landen hun eigen belangen professioneel organiseren, handelsroutes diversifiëren, voedsel en energiezekerheid serieus nemen en multilaterale platforms benutten zonder zich door grote machten te laten opsluiten in andermans conflict. Suriname heeft daarom veel aan strategische wendbaarheid, want in een wereld van BRICS, G7, sancties en nieuwe handelsassen wordt zelfstandigheid vooral gebouwd met kennis, relaties en economische discipline.
De toekomst van BRICS onder Modi wordt daarmee een test van geloofwaardigheid, omdat de organisatie moet bewijzen dat zij meer is dan een tegenverhaal tegen het Westen. Zij moet laten zien dat uitbreiding niet leidt tot verwarring, dat multipolariteit niet ontaardt in losse belangenhandel en dat het mondiale zuiden daadwerkelijk beter wordt van samenwerking in handel, financiering, technologie en vrede. Als India die spanning weet te dragen, kan BRICS aan invloed winnen, maar als de kloof tussen woorden en geopolitieke keuzes te groot wordt, dreigt het blok te verliezen wat het het hardst nodig heeft, namelijk vertrouwen.
Volg de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal voor data, nieuws en inspiratie. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
