Binnenlandbewoners blijven betalen voor falend waterbeleid, terwijl verantwoordelijkheid tussen ministeries en overheidsinstanties wordt doorgeschoven. Het dorp Bakoe kampt met ernstig vervuild drinkwater, een probleem dat niet alleen de gezondheid en het dagelijks leven van de gemeenschap bedreigt, maar ook de voedselvoorziening aantast. Tijdens een Krutu van het ministerie van Regionale Ontwikkeling (RO) met het Traditioneel Gezag (TG) is opnieuw aandacht gevraagd voor de waterproblematiek en andere structurele knelpunten waarmee het dorp wordt geconfronteerd. Wat echter steeds nadrukkelijker naar voren komt, is dat de problemen van het binnenland allang geen onbekende dossiers meer zijn, maar hardnekkige voorbeelden van bestuurlijk falen. De vervuiling van het rivierwater heeft onder meer vissterfte tot gevolg. Daarmee wordt niet alleen een belangrijke natuurlijke voedselbron aangetast, maar ook het bestaan van gemeenschappen die voor hun dagelijkse levensvoorziening afhankelijk zijn van de rivier. Schoon drinkwater, dat behoort tot de meest elementaire voorzieningen, is voor bewoners van Bakoe kennelijk nog steeds geen vanzelfsprekend recht. Terwijl de overheid opnieuw overleg voert, blijft de gemeenschap geconfronteerd met de gevolgen van een probleem waarvoor concrete en structurele oplossingen uitblijven.
De situatie legt een pijnlijk patroon bloot binnen het overheidsbeleid. Problemen worden besproken, knelpunten worden erkend en toezeggingen worden gedaan, maar de daadwerkelijke uitvoering blijft achter. De verantwoordelijkheid wordt daarbij te vaak doorgeschoven tussen betrokken instanties, zonder dat één regeringsleider of beleidsverantwoordelijke zich daadwerkelijk eigenaar maakt van het probleem. Het resultaat is een bestuurlijke impasse waarin de burger uiteindelijk de rekening betaalt. RO minister Miquella Huur stelde als alternatief voor om aquacultuur in Bakoe te ontwikkelen, gezien de problemen met de waterkwaliteit. Op zichzelf kan dit een interessante mogelijkheid zijn om de voedselvoorziening en economische ontwikkeling van het dorp te ondersteunen. Maar aquacultuur presenteren als alternatief zonder duidelijkheid over financiering, uitvoering en planning dreigt opnieuw uit te draaien op een beleidsvoornemen zonder tastbaar resultaat. Een gemeenschap die al jarenlang met waterproblemen kampt, heeft geen behoefte aan projecten die opnieuw afhankelijk worden gemaakt van toekomstige begrotingen of een volgende regeerperiode. De waterproblematiek beperkt zich bovendien niet tot Bakoe. In verschillende delen van het binnenland, maar ook in Paramaribo en meerdere ressorten, kampen huishoudens met gebrekkige watervoorziening.
Bewoners worden geconfronteerd met lage waterdruk, vervuild water of dagen en soms weken zonder water uit de kraan. Hierdoor ontstaat afhankelijkheid van watertransport, dat tegen hoge kosten moet worden ingeschakeld. De ironie is schrijnend, burgers moeten zelf betalen om een tekort op te vangen dat voortvloeit uit tekortschietend overheidsbeleid. Ook de Surinaamse Waterleidingmaatschappij (SWM) presenteert plannen om de watervoorziening te verbeteren. Maar plannen zonder gegarandeerde financiële middelen, uitvoeringsschema’s en concrete opleveringsdata zijn weinig meer dan bestuurlijke aankondigingen. Plannen die niet worden gefinancierd en uitgevoerd, verdwijnen uiteindelijk net zo gemakkelijk als water dat door de vingers glipt. De samenleving kan niet eindeloos worden geconfronteerd met beleidsdocumenten terwijl de kraan droog blijft. Naast de waterproblematiek kampt Bakoe met het ontbreken van een logeergebouw en een bestuursopzichterskantoor dat zich in een deplorabele staat bevindt. Ook deze voorzieningen zijn geen luxe, maar noodzakelijke onderdelen van een functionerende lokale bestuursstructuur. Dat dergelijke basisvoorzieningen nog steeds tekortschieten, onderstreept hoe beperkt de aandacht voor duurzame ontwikkeling van het binnenland in de praktijk blijft.
RO wil de Nationale Milieu Autoriteit (NMA) inschakelen om de waterkwaliteit van de rivier te onderzoeken. Een dergelijk onderzoek is noodzakelijk om de aard en omvang van de vervuiling vast te stellen. Maar onderzoek alleen is geen oplossing. Zonder duidelijke afspraken over sanering, bescherming van de rivier, handhaving en herstelmaatregelen dreigt ook dit traject te eindigen in een rapport dat ergens in een overheidslade verdwijnt. Het ministerie heeft inmiddels meerdere Krutu’s gehouden met gemeenschappen in het binnenland. Overleg en samenwerking zijn belangrijk, maar hun waarde wordt bepaald door de resultaten die erop volgen. De binnenlandbewoners hebben recht op meer dan gesprekken, erkenning en beloftes. Zij verdienen een gericht ontwikkelingsbeleid met concrete doelen, voldoende financiële middelen, transparante uitvoering en duidelijke termijnen. Zolang de overheid blijft vergaderen zonder zichtbare vooruitgang, blijft de kloof tussen beleidsmakers en binnenlandbewoners groeien. Vervuilde rivieren, gebrekkige infrastructuur, tekortschietende watervoorziening en slechte bestuursvoorzieningen zijn geen geïsoleerde incidenten, maar symptomen van een beleid dat onvoldoende gericht is op uitvoering en verantwoordelijkheid. Bakoe heeft geen behoefte aan nog een ronde bestuurlijke geruststelling. Het dorp heeft behoefte aan schoon water, herstel van de rivier en voorzieningen die daadwerkelijk functioneren. De tijd van eindeloos overleg zonder resultaat moet plaatsmaken voor een overheid die niet alleen belooft, maar ook levert.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com