Het verwijderen van straatprostituees uit Paramaribo-Noord lost de overlast in de woonwijken niet structureel op. Zolang de vraag naar betaalde seksuele diensten blijft bestaan en de overheid geen samenhangend beleid ontwikkelt, dreigen de vrouwen telkens terug te keren naar dezelfde straten. Districtscommissaris (dc) Marlon Budike erkent daarmee een fundamenteel probleem, optreden zonder een duurzame strategie verplaatst de overlast hooguit, maar neemt de oorzaken niet weg. De kwestie legt tegelijkertijd de tekortkomingen van het overheidsbeleid zichtbaar. Bewoners van Paramaribo-Noord klagen al geruime tijd over straatprostitutie, illegale bouw, drugscriminaliteit, geluidsoverlast en de aanwezigheid van goudopkoopbedrijven. Dat deze problemen tijdens de tweede birti krutu opnieuw aan de orde kwamen, onderstreept dat eerdere maatregelen onvoldoende resultaat hebben opgeleverd. Dat er geen nieuwe klachten zijn geuit, betekent bovendien niet dat de bestaande problemen zijn opgelost. De overheid kan niet blijven volstaan met incidenteel ingrijpen. Bewoners hebben recht op een veilige, leefbare omgeving, maar dat recht wordt niet gewaarborgd door uitsluitend op klachten te reageren wanneer de situatie escaleert. Een effectieve aanpak vereist duidelijke verantwoordelijkheden, consequente handhaving en controle op de resultaten van genomen maatregelen.
Budike stelt dat hij onmiddellijk optreedt wanneer problemen binnen zijn bevoegdheden vallen. Na klachten over geluidsoverlast heeft hij persoonlijk ter plaatse geluisterd en een ondernemer gevraagd het volume te verlagen. De ondernemer werkte mee, waardoor de overlast kon worden verminderd. Dat is een concreet voorbeeld van hoe rechtstreeks contact tussen bestuur en burgers resultaat kan opleveren. Toch moet het succes van een dergelijke interventie in perspectief worden geplaatst. Het terugdringen van geluidsoverlast bij één onderneming is een beperkte maatregel, geen bewijs dat de bredere problemen in Paramaribo-Noord beheersbaar zijn geworden. Zolang niet duidelijk is hoe vaak controles plaatsvinden, welke overtredingen worden aangepakt en of afspraken worden nageleefd, blijft het moeilijk vast te stellen of het bestuur daadwerkelijk vooruitgang boekt. Buurtvergaderingen kunnen de communicatie tussen bewoners en autoriteiten verbeteren en de bureaucratische vertraging bij klachten helpen beperken. Maar zulke bijeenkomsten mogen geen vervanging worden voor structurele handhaving. Bewoners die herhaaldelijk dezelfde problemen moeten melden, krijgen uiteindelijk weinig vertrouwen in een bestuur dat wel luistert, maar niet aantoonbaar voor blijvende verandering zorgt.
Vooral de straatprostitutie aan de Anamoestraat en de Tourtonnelaan vraagt om meer dan tijdelijke verwijdering. Budike sluit een speciale zone voor straatprostitutie niet uit, waarbinnen duidelijke regels zouden gelden. Dat voorstel verdient een serieuze beleidsmatige beoordeling, maar mag niet worden gepresenteerd als een vanzelfsprekende oplossing. Het aanwijzen van een zone lost de onderliggende vraag naar seksuele diensten niet op en biedt evenmin automatisch bescherming aan bewoners of de betrokken vrouwen. Een dergelijke maatregel vereist vooraf duidelijke afspraken over toezicht, veiligheid, volksgezondheid, handhaving en de bescherming van mensen die in de seksindustrie werken. Ook moet worden voorkomen dat de overlast eenvoudig wordt verplaatst naar een andere woonwijk. Zonder heldere wettelijke kaders, voldoende toezicht en evaluatie dreigt een speciale zone vooral een bestuurlijke verschuiving van het probleem te worden. Budike benadrukt dat hij zowel de buurtbewoners als de vrouwen die langs de straat hun geld verdienen vertegenwoordigt. Die benadering is terecht, omdat een duurzaam beleid niet uitsluitend vanuit de belangen van één groep kan worden ontwikkeld.
De leefbaarheid van woonwijken moet worden beschermd, zonder de betrokken vrouwen uitsluitend als veroorzakers van overlast te behandelen. Hun economische omstandigheden en veiligheid verdienen eveneens aandacht. De districtscommissaris legt de verantwoordelijkheid voor een structurele oplossing nadrukkelijk bij de regering. Daarmee raakt hij aan een wezenlijk punt, een districtscommissariaat kan niet zelfstandig alle maatschappelijke, juridische en economische aspecten van straatprostitutie regelen. De regering moet daarom duidelijk maken welke beleidskeuzes worden gemaakt, welke instanties verantwoordelijk zijn en hoe de uitvoering wordt gecontroleerd. De kern van het probleem is niet dat de overheid de overlast niet kent, maar dat blijvende resultaten nog onvoldoende zichtbaar zijn. Voor Paramaribo-Noord is een samenhangende aanpak nodig waarin straatprostitutie, drugscriminaliteit, illegale bouw, geluidsoverlast en de activiteiten van goudopkoopbedrijven afzonderlijk en in onderlinge samenhang worden aangepakt. Bewoners mogen niet worden veroordeeld tot eindeloze buurtvergaderingen en tijdelijke ingrepen. Het is aan de regering en de verantwoordelijke instanties om beleid om te zetten in meetbare resultaten. Zolang die stap uitblijft, blijft de leefbaarheid van Paramaribo-Noord afhankelijk van losse interventies, terwijl de onderliggende problemen voortbestaan.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
