Suriname staat voor een steeds scherper wordende tegenstelling op de arbeidsmarkt. Terwijl buitenlandse arbeidskrachten erin slagen werk te vinden en een woning te betalen, is naar schatting een derde van de Surinaamse bevolking aangewezen op sociale steun van de overheid. NPS parlementariër Jerrel Pawiroredjo ziet daarin een signaal dat er fundamenteel iets misgaat binnen de samenleving. Volgens Pawiroredjo doen ongeveer 200.000 mensen een beroep op sociale steun. Dat aantal maakt volgens hem duidelijk dat de discussie niet langer alleen gaat over tijdelijke hulp aan mensen die door economische omstandigheden in de problemen zijn geraakt. Het gaat volgens de parlementariër om een ontwikkeling die steeds structurelere vormen aanneemt. Als een derde deel van het volk afhankelijk is van steun, is er iets structureel verkeerd. Suriname bevindt zich volgens hem in een moeilijke economische periode. Dat kwetsbare huishoudens ondersteuning nodig hebben, erkent hij. Maar sociale voorzieningen mogen volgens hem geen eindstation worden. Wanneer mensen langdurig afhankelijk blijven van overheidssteun, dreigt volgens Pawiroredjo het systeem juist de terugkeer naar de arbeidsmarkt te bemoeilijken. Daarmee raakt de kwestie volgens hem aan een groter probleem, de manier waarop arbeid in Suriname wordt gewaardeerd en verdeeld. Tegelijkertijd ziet Pawiroredjo een groeiende instroom van buitenlandse arbeidskrachten.
Cubanen, Venezolanen en Brazilianen weten volgens hem hun weg naar de Surinaamse arbeidsmarkt te vinden. Zij slagen er volgens de parlementariër in om werk te vinden en vervolgens huisvesting te betalen. Die ontwikkeling plaatst hij tegenover de grote groep Surinamers die afhankelijk is van sociale ondersteuning. Al deze buitenlanders kunnen werk vinden en voor een huis betalen, maar een derde deel van de Surinaamse bevolking heeft sociale steun nodig. Er is dus iets aan de hand, aldus Pawiroredjo. Voor de NPS’er ligt het probleem daarmee niet uitsluitend bij de buitenlandse werknemers. De kern van zijn kritiek richt zich op het systeem dat onvoldoende perspectief biedt aan Surinamers die buiten de arbeidsmarkt dreigen te raken. Volgens Pawiroredjo bestaat het risico dat sociale steun, wanneer die niet zorgvuldig wordt ingericht, het initiatief om te gaan werken juist vermindert. Wie met steun min of meer rond kan komen, zou volgens hem minder prikkels kunnen ervaren om werk te zoeken of zich opnieuw op de arbeidsmarkt te begeven. Tegelijkertijd waarschuwt hij voor een tweede effect. Als Surinamers onvoldoende worden voorbereid op beschikbare banen en werkgevers voor bepaalde functies gemakkelijker buitenlandse arbeidskrachten aantrekken, kunnen steeds meer banen volgens hem buiten bereik van de lokale beroepsbevolking komen te liggen. Daarom pleit Pawiroredjo voor een beleid waarin werken daadwerkelijk loont. Werknemers moeten volgens hem een passende beloning ontvangen voor het werk dat zij verrichten.
Alleen financiële ondersteuning bieden zonder tegelijkertijd de toegang tot werk te verbeteren, lost volgens hem het onderliggende probleem niet op. Ook bij de beroepsbevolking zelf ligt volgens Pawiroredjo een verantwoordelijkheid. Surinamers moeten bereid zijn zich bij te scholen of om te scholen wanneer de arbeidsmarkt daarom vraagt. Vooral met de ontwikkeling van de olie en gassector ziet hij nieuwe mogelijkheden ontstaan. Die sector kan volgens hem nieuwe banen en economische kansen creëren, maar alleen wanneer Surinamers over de juiste kennis en vaardigheden beschikken om daarvan te profiteren. Daarmee komt de discussie volgens Pawiroredjo uiteindelijk neer op meer dan de vraag hoeveel mensen sociale steun ontvangen. Het gaat om de vraag hoe Suriname ervoor zorgt dat burgers weer duurzaam kunnen deelnemen aan de economie. Een samenleving waarin honderdduizenden mensen afhankelijk zijn van overheidssteun, terwijl buitenlandse werknemers hun plaats op de arbeidsmarkt vinden, kan volgens de parlementariër niet als een normale situatie worden beschouwd. Voor hem is het een signaal dat het sociale beleid, de arbeidsmarkt, scholing en beloning beter op elkaar moeten worden afgestemd. De uitdaging ligt volgens Pawiroredjo dan ook niet alleen in het ondersteunen van mensen die vandaag hulp nodig hebben, maar vooral in het creëren van omstandigheden waarin zij morgen weer zelfstandig hun inkomen kunnen verdienen.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
