Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid, André Misiekaba, presenteert het herstel van de gezondheidszorg als een proces dat stap voor stap vorm krijgt. Toch roept zijn recente toelichting op de situatie bij de Bedrijven Geneesmiddelen Voorziening Suriname (BGVS), de medicijnvoorziening en de organisatie van de zorg meer vragen op dan antwoorden. Volgens de minister heeft de overheid een groot deel van haar schulden aan de BGVS inmiddels weggewerkt. Daarnaast wordt gewerkt aan financiële ondersteuning zodat de organisatie medicijnen kan blijven inkopen en leveren aan ziekenhuizen. Bovendien is financiële ondersteuning slechts een tijdelijke reddingsboei als de onderliggende financiering van de gezondheidszorg niet duurzaam wordt aangepakt. De minister benadrukte dat medicijnen alleen mogen worden geïmporteerd met toestemming van een gespecialiseerde commissie. Ook wees hij op de bestaande regels voor het openen van nieuwe apotheken en het handhaven van minimale afstanden tussen apotheken. Hoewel kwaliteitscontrole essentieel is, kan een te streng vergunningensysteem ook leiden tot minder concurrentie en een tragere beschikbaarheid van medicijnen.
In een periode waarin patiënten regelmatig klagen over tekorten aan geneesmiddelen, is het legitiem om te vragen of de huidige procedures daadwerkelijk bijdragen aan een betere dienstverlening of juist extra barrières opwerpen. Ook het vasthouden aan minimale afstanden tussen apotheken verdient een kritisch debat. Beschermen deze regels de kwaliteit van de zorg of beschermen ze vooral bestaande marktposities? Voor inwoners van snelgroeiende woongebieden kan meer concurrentie juist leiden tot betere bereikbaarheid en dienstverlening. Opvallend is dat de minister zelf erkent dat de gezondheidszorg kampt met versnippering en een gebrek aan goede registratie. Dat is een belangrijke constatering, maar tegelijkertijd een pijnlijke erkenning van problemen die al jarenlang bekend zijn. Een gezondheidszorgsysteem zonder betrouwbare registratie maakt het moeilijk om beleid te baseren op feiten. Zonder actuele gegevens over patiëntenstromen, ziektebeelden, medicijngebruik en zorgkosten blijft effectieve planning vrijwel onmogelijk. De vraag dringt zich op waarom deze fundamentele tekortkomingen niet eerder krachtiger zijn aangepakt.
Het erkennen van problemen is een eerste stap, maar burgers verwachten inmiddels concrete resultaten. Volgens Misiekaba zouden ziekenhuizen zich meer moeten specialiseren in specifieke zorggebieden om de efficiëntie te vergroten. Dat idee sluit aan bij internationale ontwikkelingen, waarbij concentratie van specialistische zorg vaak leidt tot betere behandelresultaten. Tegelijkertijd schuilt hierin een risico. In een relatief klein land als Suriname kan verdere specialisatie ertoe leiden dat patiënten voor bepaalde behandelingen grotere afstanden moeten afleggen of afhankelijk worden van een beperkt aantal zorginstellingen. Zonder een duidelijke visie op bereikbaarheid, transport en regionale spreiding van zorg kan specialisatie juist nieuwe ongelijkheden creëren. De uitspraken van minister Misiekaba laten zien dat er bewustzijn bestaat van de problemen binnen de gezondheidszorg. Schulden worden afgelost, regels worden gehandhaafd en tekortkomingen worden erkend. Maar bewustzijn alleen geneest geen systeem. De samenleving heeft behoefte aan meer dan verklaringen over wat misgaat en welke uitdagingen bestaan.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
