Wat begon als een belofte van werk, eindigde in een juridische strijd die de fundamenten van het ministerie van Openbare Werken en Ruimtelijke Ordening (OWRO) aan het wankelen bracht. In december sprak de rechter zich uit in een zaak die was aangespannen door 52 personen tegen de Staat Suriname. Het oordeel was duidelijk, de Staat moet achterstallig loon betalen. Maar achter dit vonnis gaat een verhaal schuil van misleiding, bestuurlijke nalatigheid en politieke gevoeligheden.
Minister Tsang van OWRO laat er geen twijfel over bestaan, mensen die daadwerkelijk hebben gewerkt, moeten betaald worden. Toch is de kwestie volgens hem allesbehalve eenvoudig. De grote vraag is, hoe heeft het ooit zover kunnen komen dat mensen zonder missive en zonder beschikking aan het werk zijn gezet door mijn ministerie? Bij zijn aantreden stuitte Tsang op wat hij zelf omschrijft als ernstige onregelmatigheden. Mensen bleken te zijn ingezet zonder enige formele aanstelling. Geen missive, geen beschikking, geen wettelijke grondslag. Toch verrichtten zij arbeid soms maandenlang. Nog schrijnender, sommigen ontvingen zelfs een SZF-kaart, terwijl zij officieel nooit in dienst waren. Dat was voor de minister het moment om hard in te grijpen. Ik heb toen gezegd, alles stopzetten. De mensen hoeven zich niet meer aan te melden. Volgens Tsang zijn de betrokken personen mogelijk bewust misleid, met name in een periode die gevoelig lag richting de verkiezingen. Mensen zijn aan het werk gezet met de gedachte dat ze zouden worden aangenomen, terwijl dat absoluut niet het geval was. De verantwoordelijke directeur handelde bovendien tegen een expliciet schrijven van de toenmalige minister van Financiën in, waarin geen toestemming werd gegeven voor het aantrekken van personeel. De gevolgen daarvan dreigen nu bij de Staat en dus bij de samenleving te worden neergelegd.
De minister sluit niet uit dat OWRO zal proberen de kosten die voortvloeien uit het vonnis te verhalen op de verantwoordelijken. Ik weet niet hoe ver dat juridisch mogelijk is, maar er moeten mogelijkheden zijn. Tegelijk benadrukt Tsang dat de 52 personen nooit formeel in dienst zijn geweest en dus niet brodeloos zijn gemaakt. De deur voor aanname bij OWRO staat volgens hem op een kier, maar de realiteit dwingt tot prioriteiten. Naast deze zaak ligt er een nog grotere groep op antwoord te wachten, ongeveer 150 personen die in 2020 wel met missive of beschikking een jaar hebben gewerkt en daarna naar huis zijn gestuurd. Ook zij hebben rechtszaken lopen. Als ik heel eerlijk ben, zal ik eerst die groep moeten oplossen. Over de 52 eisers laat de minister uiteindelijk weinig ruimte voor interpretatie. Als zij dat werk hebben gedaan en er ligt een vonnis, dan gaan we ze uitbetalen. Maar ik moet wel de mogelijkheid hebben om dat comptabel correct te doen. Het vonnis is uitgesproken. De verplichting ligt er. Nu rest de vraag, wie draagt uiteindelijk de politieke en financiële verantwoordelijkheid voor een systeem dat mensen liet werken zonder rechten en zonder zekerheid?
Volg de Facebookpagina en Youtube kanaal voor inspiratie.
