Het klinkt als een noodzakelijke en zelfs langverwachte stap, het Ministerie van Olie, Gas en Milieu (OGM) werkt, samen met het United Nations Development Programme (UNDP), aan een Nationaal Biodiversiteits Monitoringssysteem (BMS). Tijdens een drukbezochte bijeenkomst met zo’n dertig deelnemers werd gesproken over de contouren van dit systeem, dat Suriname beter inzicht moet geven in de staat van zijn biodiversiteit. Maar achter de ambitieuze plannen schuilt een hardnekkige vraag, wordt dit weer een beleidsinitiatief dat op papier sterk is, maar in de praktijk hapert? De noodzaak van een dergelijk systeem staat buiten kijf. Zonder betrouwbare data is effectief milieubeleid onmogelijk. Toch is het precies daar waar de grootste uitdaging ligt. Uit eerder onderzoek blijkt namelijk dat Suriname al kampt met versnipperde data, gebrekkige samenwerking tussen instituten en een tekort aan capaciteit.
Het voornemen om een centrale database op te zetten klinkt logisch, maar zonder structurele investeringen in mensen, middelen en samenwerking dreigt zo’n systeem al snel een lege huls te worden. Tijdens de workshop werd nadruk gelegd op het belang van protocollen voor datadeling en standaardisatie. Dat is op zich een stap vooruit, wie gaat toezien op naleving en welke instantie krijgt de regie. Gaan wij voorkomen dat gevoelige informatie, vaak een struikelblok bij datadeling opnieuw leidt tot gesloten systemen en eilandvorming? Opvallend is dat het traject nu al sterk leunt op externe ondersteuning, met name van UNDP. Hoewel internationale samenwerking waardevol is, legt het ook een kwetsbaarheid bloot. Eerdere projecten in de regio hebben laten zien dat afhankelijkheid van internationale organisaties vaak leidt tot stilstand zodra financiering of begeleiding wegvalt. Milieu-directeur Ritesh Sardjoe benadrukte in zijn slotwoord het belang van het bundelen van bestaande initiatieven en verwees naar de ontwikkeling van een Geo-Spatial Hub.
Ook dat klinkt veelbelovend, maar zonder duidelijke implementatiestrategie blijft het risico bestaan dat nieuwe technologie wordt geïntroduceerd zonder dat de basis, training, onderhoud en institutionele verankering op orde is. Daarnaast wordt stakeholderbetrokkenheid als een kernpunt gepresenteerd. De geplande validatiesessie in mei moet verdere input opleveren. In hoeverre deze participatie daadwerkelijk invloed heeft op het eindresultaat. Worden stakeholders mede eigenaar van het systeem of blijven ze beperkt tot een adviserende rol zonder echte beslissingsmacht? Het ministerie spreekt van een belangrijke stap richting duurzaam biodiversiteitsbeheer. Dat is niet onterecht. Maar de geschiedenis van beleidsontwikkeling in Suriname leert dat de stap van plan naar uitvoering vaak de grootste is en de minst zekere. Zonder concrete afspraken over financiering, governance en verantwoordelijkheden dreigt het BMS hetzelfde lot te ondergaan als eerdere goedbedoelde initiatieven, veel overleg, mooie rapporten, maar weinig tastbare verandering. De vraag is dus niet of Suriname een biodiversiteitsmonitoringssysteem nodig heeft, dat is evident. De echte vraag is of dit systeem er dit keer ook écht komt en vooral of het blijft functioneren wanneer de aandacht verslapt en externe steun opdroogt.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com.
