President Jennifer Simons vertrekt de komende dagen naar Brazilië en de Dominicaanse Republiek met grote woorden over economische samenwerking, landbouwontwikkeling, toerisme en sociale hervormingen. Maar achter de diplomatieke glimlach schuilt vooral een pijnlijke realiteit, Suriname zoekt dringend externe oplossingen voor problemen die het intern al jaren niet onder controle krijgt. De aangekondigde gesprekken met Brazilië tonen dat glashelder aan. Suriname wil goedkopere levensmiddelen importeren via een verkorte scheepsroute en betere luchtverbindingen. Dat klinkt pragmatisch, maar tegelijk is het een impliciete erkenning dat de eigen voedselvoorziening en logistiek structureel tekortschieten. Een land met enorme landbouwpotentie moet nu kijken naar importconstructies om de bevolking betaalbaar eten te bieden. Ook de exportdroom richting Mercosur verraadt dezelfde onzekerheid. Suriname wil rijst via Brazilië naar Zuid-Amerikaanse markten krijgen, maar de vraag blijft waarom deze regionale integratie pas nu serieus op tafel ligt.
Jarenlang bleef economische diversificatie steken in beleidsnota’s en conferenties, terwijl de afhankelijkheid van grondstoffen en import alleen maar groter werd. Op sociaal vlak lijkt Paramaribo eveneens inspiratie van buitenaf nodig te hebben. President Simons toont interesse in het Braziliaanse Bolsa Família-programma, het bekende sociale vangnet van president Luiz Inácio Lula da Silva. Dat systeem heeft miljoenen Brazilianen geholpen uit extreme armoede te komen. Maar het succes ervan was niet alleen gebaseerd op uitkeringen, het steunde op sterke registratie, controlemechanismen en institutionele discipline, precies de elementen waarmee Suriname traditioneel worstelt. De vraag is dan ook of Suriname werkelijk bereid is de noodzakelijke hervormingen door te voeren of opnieuw slechts op zoek is naar een politiek aantrekkelijk model dat goed klinkt in toespraken. Ook in de landbouwsector wordt opnieuw naar buitenlandse expertise gekeken. Brazilië moet ondersteuning bieden bij opleidingen, agrarische ontwikkeling en zelfs bij de aanpak van de cassaveziekte.
Daarmee erkent de regering impliciet dat Suriname, ondanks decennia van politieke beloften over landbouw als motor van ontwikkeling, nog steeds onvoldoende eigen kennisinstituten en slagkracht heeft opgebouwd. Misschien het meest opvallend is dat zelfs grensbeveiliging en luchtruimbescherming onderdeel worden van de gesprekken. Volgens president Simons is er heel wat beweging over de grens met Brazilië. Dat is diplomatieke taal voor een probleem dat al langer bekend is, gebrekkige controle over grensgebieden, smokkelroutes en illegale activiteiten in het binnenland. Dat Suriname nu nadrukkelijk Braziliaanse assistentie zoekt voor veiligheid en luchtruimbescherming onderstreept hoe beperkt de eigen capaciteit is geworden. Het bezoek aan de Dominicaanse Republiek heeft een ander karakter, maar dezelfde ondertoon. Suriname kijkt bewonderend naar de toeristische successen van het Caribische land en hoopt investeerders aan te trekken om de eigen toerismesector eindelijk van de grond te krijgen. Daarmee legt de regering opnieuw een pijnpunt bloot. Suriname bezit unieke natuur, cultuur en biodiversiteit, maar slaagt er al jaren niet in daar een volwassen toeristische industrie rond op te bouwen. Gebrekkige infrastructuur, beperkte promotie, dure vliegtickets, bureaucratie en een tekort aan opleidingen blijven de sector afremmen.
President Luis Abinader en Dominicaanse toerismebedrijven zouden interesse hebben in samenwerking. Dat kan kansen bieden, maar buitenlandse investeerders komen niet uit liefdadigheid. Zij investeren alleen wanneer beleid stabiel is, regelgeving voorspelbaar blijft en basisvoorzieningen functioneren. Dat zijn precies de voorwaarden waar Suriname nog steeds moeite mee heeft. De regering probeert deze buitenlandse missies te presenteren als strategische samenwerking. In werkelijkheid tonen ze vooral hoe afhankelijk Suriname is geworden van externe kennis, externe investeringen en externe oplossingen. Van voedselzekerheid tot sociale zorg, van landbouw tot veiligheid en toerisme, bijna elk belangrijk dossier vereist nu hulp van buitenaf. De cruciale vraag blijft daarom onbeantwoord, wanneer ontwikkelt Suriname eindelijk een consistente langetermijnvisie die niet telkens leunt op buitenlandse voorbeelden, maar op eigen uitvoering, discipline en politieke continuïteit?
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
