Het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid (VWA) presenteert de financiering van de opleiding Neonatale Intensive Care Unit (NICU) Verpleegkunde als een grote stap vooruit voor de gezondheidszorg in Suriname. Het initiatief klinkt veelbelovend, gespecialiseerde verpleegkundigen opleiden om de zorg voor kwetsbare pasgeborenen te verbeteren. Maar achter deze mooie aankondiging schuilt een veel groter probleem dat het ministerie lijkt te negeren, Suriname kampt niet alleen met een tekort aan opgeleide verpleegkundigen, maar vooral met een tekort aan verpleegkundigen die bereid zijn om hier te blijven werken. Het ministerie denkt met een nieuwe opleiding een structureel probleem op te lossen, maar lijkt voorbij te gaan aan de oorzaak van de crisis. Suriname heeft geen gebrek aan mensen die verpleegkundige willen worden. Het EFS College COVAB heeft jarenlang bewezen dat het in staat is om honderden studenten op te leiden tot gekwalificeerde verpleegkundigen. Het probleem begint echter na de opleiding.
Veel afgestudeerde verpleegkundigen werken slechts enkele maanden in de zorg voordat zij vertrekken. Niet omdat zij geen passie hebben voor hun beroep, maar omdat de realiteit hard is, de salarissen en arbeidsvoorwaarden houden geen gelijke tred met de verantwoordelijkheid, werkdruk en internationale mogelijkheden. De braindrain in de zorg wordt daarmee niet veroorzaakt door een gebrek aan opleidingen, maar door een gebrek aan perspectief. Een NICU-verpleegkundige draagt een enorme verantwoordelijkheid. Het gaat om de zorg voor pasgeborenen die letterlijk tussen leven en dood staan. Daarvoor zijn kennis, ervaring en toewijding nodig. Maar gespecialiseerde professionals behouden vraagt meer dan alleen een diploma. Het vraagt waardering, fatsoenlijke beloning en een werkomgeving waarin mensen toekomst zien. De eerste groep van twintig studenten die op 20 april 2026 is gestart met de 18 maanden durende NICU-opleiding, verdient alle steun. Deze verpleegkundigen worden opgeleid volgens een curriculum dat met ondersteuning van de Pan American Health Organization (PAHO) tot stand is gekomen.
Maar wie garandeert dat deze specialisten over enkele jaren nog in Suriname werken? Het ministerie investeert in de voorkant van het systeem, maar vergeet de achterkant. Het opleiden van personeel zonder beleid om personeel te behouden is als een kraan vullen terwijl de afvoer open blijft staan. Jaar na jaar worden nieuwe zorgprofessionals opgeleid, terwijl anderen vertrekken naar landen waar hun kennis en inzet beter worden beloond. De neonatale zorg staat inderdaad onder druk. Migratie van zorgprofessionals en een groeiende vraag naar intensieve zorg maken gespecialiseerde verpleegkundigen noodzakelijk. Maar migratie is geen natuurverschijnsel, het is vaak het gevolg van jarenlange beleidskeuzes. Wanneer een verpleegkundige na jaren studeren en zware diensten draaien nauwelijks rondkomt, moet de overheid zich afvragen waarom mensen vertrekken. Een sterke gezondheidszorg wordt niet gebouwd met alleen opleidingen en mooie beleidsstukken. Het wordt gebouwd met mensen. En mensen blijven waar zij zich gewaardeerd voelen. De NICU-opleiding is een positieve ontwikkeling, maar het ministerie moet wakker worden voor de echte uitdaging. Zolang lage lonen en slechte arbeidsvoorwaarden de motor blijven achter de braindrain, blijft elke nieuwe opleiding slechts een tijdelijke oplossing. Suriname heeft niet alleen meer verpleegkundigen nodig. Suriname moet ervoor zorgen dat de verpleegkundigen die het heeft, blijven.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
