De Surinaamse veeteeltsector staat voor grote veranderingen. Tijdens een recente werkbespreking met het personeel van het Directoraat Veeteelt van het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) presenteerde waarnemend directeur Gerald Tjon A San, een scherpe analyse van de huidige stand van zaken en die cijfers laten weinig ruimte voor onverschilligheid. Uit de presentatie bleek dat vooral de rundveesector zwaar onder druk staat. Waar Suriname in 2017 nog kon rekenen op een veestapel van zo’n 50.000 tot 55.000 runderen, is dat aantal in de periode 2020–2025 drastisch teruggelopen naar slechts 35.000 tot 40.000 dieren. Prijsontwikkelingen en toenemende schaarste blijken de voornaamste boosdoeners. Tegelijkertijd is er ook opvallend nieuws uit andere subsectoren. De varkenshouderij zit juist in de lift. De productie steeg van gemiddeld 25.000 tot 28.000 dieren naar maar liefst 30.000 tot 35.000 dieren.
Een lichtpuntje in een sector die het verder moeilijk heeft. Minder rooskleurig is de situatie bij de kleine herkauwers, waarvan de populatie daalde van ongeveer 12.000 dieren in 2017 naar zo’n 10.000 in 2025. De pluimveesector bleef daarentegen verrassend stabiel. Al sinds 2008 schommelt de productie rond de 10 tot 12 miljoen dieren, met in 2025 opnieuw een niveau van circa 12 miljoen. Het meest verontrustende cijfer kwam echter uit de hoek van de melkproductie. In nauwelijks tien jaar tijd kelderde de productie van zo’n 6 miljoen liter per jaar naar amper 1 miljoen liter. Ook het aantal melkveebedrijven dat rauwe melk levert, stortte in, van ongeveer 1.000 bedrijven in 2008 naar slechts 100 in 2024. Een dramatische terugval die grote gevolgen heeft voor de voedselzekerheid. Daarbij komt een zorgwekkende praktijk binnen de rundveesector, jaarlijks worden naar schatting 1.000 tot 1.200 runderen geslacht, wat het herstel van de veestapel ernstig belemmert.
Verder groeit de afhankelijkheid van import binnen de pluimvee en varkensproductie, terwijl landbouwgronden steeds verder worden verkaveld voor andere doeleinden. Toch klonk tijdens de bijeenkomst niet alleen alarm, maar ook hoop. Er liggen kansen voor export, ondersteund door het operationele Animal Health Information System en samenwerkingen met landen die beschikken over sterke veeteeltexpertise. De weg vooruit vraagt echter om stevige keuzes. Belangrijke uitdagingen zijn het ontwikkelen van lokale veevoeders, het verhogen van efficiëntie en concurrentiekracht, betere bewustwording rond dierziekten, doordachte ruimtelijke ordening en de opzet van praktijkgericht veeteeltonderwijs, vooral op lager niveau. Het Directoraat Veeteelt zal deze analyse nu inzetten als fundament voor nieuw beleid en gerichte interventies. Een duidelijk standpunt is, de Surinaamse veeteelt staat op een beslissend moment in haar geschiedenis. De komende jaren zullen bepalen of de sector verder afglijdt, of juist een krachtige heropleving doormaakt.
Voor inspiratie, nieuws, data en Community Building, volg de Facebookpagina en Youtube kanaal.
