De diplomatie rond Oekraïne kreeg na uren overleg in Moskou een forse dosis mist mee, omdat president Donald Trump het gesprek achteraf als redelijk noemde, maar tegelijk toegaf dat niemand nu met zekerheid kan zeggen welke stap hierna volgt. In Washington klonk het alsof er aan de Oekraïense kant al een werkbaar kader ligt, maar dat de uitkomst uiteindelijk afhangt van twee partijen die tegelijk moeten bewegen, waardoor zelfs een positief geluid uit het Kremlin nog geen routekaart oplevert.
Het Kremlin probeert de toon beheerst te houden en spreekt over een eerste directe uitwisseling waarin sommige Amerikaanse voorstellen bruikbaar werden gevonden en andere direct zijn afgevinkt als onaanvaardbaar, een aanpak die volgens Moskou past bij onderhandelen op de harde manier. Tegelijk liet een adviseur doorschemeren dat een echte middenweg nog niet is gevonden, en daarom schuift Rusland het dossier nadrukkelijk door naar expertniveau, met het argument dat resultaten eerst technisch moeten worden uitgewerkt voordat leiders opnieuw kunnen aanschuiven.
Aan Amerikaanse zijde blijft het traject lopen via pendeldiplomatie, waarbij dezelfde gezanten die in Moskou aan tafel zaten ook weer met Oekraïense vertegenwoordigers spreken om indrukken te delen en de volgende ronde vorm te geven. Het beeld dat naar buiten komt is dat er wel degelijk contact en tempo is, maar dat de kernvragen over veiligheid, gebied en garanties nog steeds zo zwaar wegen dat elk woord dat publiek valt meteen onderdeel wordt van de strijd om interpretatie.
In Kyiv wordt ondertussen herhaald dat vrede alleen waardig kan zijn wanneer Oekraïense belangen er niet uit worden gesneden, juist nu het land onder grote druk staat door gevechten aan het front en door politieke onrust rond een corruptieonderzoek dat tot zichtbare verschuivingen in de top heeft geleid. Die combinatie maakt de onderhandelingsruimte smaller, omdat elk signaal naar de buitenwereld tegelijk ook een signaal naar de eigen samenleving is, waarin vertrouwen in bestuur en rechtstaat niet mag afbrokkelen terwijl de oorlog doorgaat.
Op de achtergrond blijft bovendien het debat over conceptvoorstellen doorsudderen, nadat een uitgelekt Amerikaans raamwerk eerder voor nervositeit zorgde in Oekraïne en in Europese hoofdsteden, waarna Europa met een tegenlijn kwam en er opnieuw is gesleuteld aan een versie die volgens betrokkenen strakker en realistischer moet zijn. Moskou wijst die Europese inbreng juist aan als potlood dat de tekening verpest, en die botsing over wie het proces stuurt maakt duidelijk dat deze onderhandelingen niet alleen gaan over het einde van een oorlog, maar ook over de machtsbalans in de veiligheidsorde van het continent.
