Beleidsverslag Sandhia Boedhoe legt noodzaak van betere coördinatie bloot, maar daadwerkelijke bescherming van slachtoffers vraagt om concrete maatregelen en controleerbare resultaten. Huiselijk geweld blijft een hardnekkig maatschappelijk en veiligheidsprobleem dat niet kan worden opgelost met goede bedoelingen, beleidsdocumenten of incidentele samenwerking alleen. De bescherming van slachtoffers vereist een professionele, samenhangende en daadkrachtige aanpak, waarbij verantwoordelijkheden duidelijk zijn vastgelegd en betrokken instanties daadwerkelijk op elkaar aansluiten. Tegen deze achtergrond heeft onderinspecteur van politie Sandhia Boedhoe een beleidsverslag aangeboden aan de minister van Justitie en Veiligheid over de meerwaarde van de functie van Landelijk Coördinator Huiselijk Geweld (LCHG) binnen de Onderzoekseenheid Huiselijk Geweld van het Korps Politie Suriname. Het verslag richt zich op een belangrijk knelpunt in de bestrijding van huiselijk geweld, de noodzaak van landelijke coördinatie tussen politie, justitiële instanties, de gezondheidszorg, maatschappelijke organisaties en opvanginstellingen. Wanneer deze organisaties onvoldoende op elkaar zijn afgestemd, dreigt de aanpak van geweld versnipperd te raken.
Slachtoffers kunnen daardoor geconfronteerd worden met onduidelijke procedures, gebrekkige doorverwijzing en vertraging in de hulpverlening. Juist bij huiselijk geweld, waar dreiging en afhankelijkheid vaak nauw met elkaar verweven zijn, kunnen dergelijke tekortkomingen ernstige gevolgen hebben. De voorgestelde functie van Landelijk Coördinator Huiselijk Geweld moet bijdragen aan betere samenwerking, een eenduidige werkwijze en een sterkere landelijke aanpak. Dat is een relevante beleidsrichting, maar de werkelijke meerwaarde van de functie zal afhangen van de bevoegdheden, de beschikbare middelen en de ruimte om betrokken instanties daadwerkelijk tot samenwerking te bewegen. Een coördinator die uitsluitend overleg organiseert en aanbevelingen formuleert, zal weinig veranderen aan structurele tekortkomingen. De functie moet daarom meer omvatten dan het verbinden van organisaties. Er is behoefte aan duidelijke afspraken over verantwoordelijkheden, vaste procedures voor informatie uitwisseling binnen de wettelijke kaders, tijdige doorverwijzing en opvolging van risicovolle situaties. Ook moet duidelijk zijn welke instantie verantwoordelijk blijft wanneer een slachtoffer van de ene naar de andere organisatie wordt verwezen.
Zonder zulke afspraken bestaat het risico dat coördinatie een bestuurlijke laag wordt zonder aantoonbare verbetering voor de mensen die bescherming nodig hebben. In het beleidsverslag wordt aandacht besteed aan de bescherming en begeleiding van slachtoffers, de aanpak van plegers en de samenwerking tussen politie en hulpverleningsinstanties. Die onderdelen moeten in de praktijk één geheel vormen. Een aangifte of politieonderzoek mag niet het eindpunt zijn van de hulpverlening. Slachtoffers kunnen ook na een melding te maken krijgen met intimidatie, herhaald geweld, financiële afhankelijkheid en druk vanuit hun directe omgeving. Een effectieve aanpak vraagt daarom om tijdige risico inschatting, veilige opvang, passende begeleiding en een betrouwbare opvolging van meldingen. Daarbij moet rekening worden gehouden met de bijzondere omstandigheden van slachtoffers, waaronder kinderen die rechtstreeks of indirect met geweld worden geconfronteerd. Tegelijkertijd mag de aanpak van plegers niet onderbelicht blijven. Handhaving, strafrechtelijk onderzoek en waar passend begeleiding of andere interventies moeten bijdragen aan het voorkomen van herhaling. De bescherming van slachtoffers mag niet afhankelijk zijn van de bereidheid van de pleger om mee te werken. Het initiatief van Boedhoe biedt een aanleiding om de landelijke aanpak van huiselijk geweld kritischer te beoordelen en structureel te versterken.
De minister van Justitie en Veiligheid en de politieleiding staan daarbij voor de opgave om beleidsvoornemens te vertalen naar uitvoerbare maatregelen. Dat vereist voldoende personeel, gespecialiseerde opleiding, een duidelijk mandaat voor de coördinator en structurele samenwerking met hulpverleningsinstanties. Daarnaast zijn periodieke evaluaties noodzakelijk. De voortgang moet onder meer zichtbaar worden in de snelheid waarmee slachtoffers hulp krijgen, de kwaliteit van de opvolging van meldingen, de samenwerking tussen instanties en het voorkomen van herhaald geweld. Ook transparante verantwoording is van belang. Zonder concrete doelstellingen en controleerbare resultaten blijft het moeilijk vast te stellen of de nieuwe functie daadwerkelijk bijdraagt aan betere bescherming. De aanstelling of inrichting van een Landelijk Coördinator Huiselijk Geweld mag dan ook niet worden beschouwd als een oplossing op zichzelf. De functie kan een belangrijk instrument zijn, maar alleen wanneer zij wordt ondersteund door voldoende capaciteit, heldere verantwoordelijkheden en een overheid die toeziet op de uitvoering. Uiteindelijk telt niet het beleidsverslag, maar de bescherming die slachtoffers daadwerkelijk ervaren. Een landelijk gecoördineerde aanpak heeft pas betekenis wanneer instanties sneller handelen, verantwoordelijkheid niet op elkaar afschuiven en slachtoffers niet tussen organisaties verloren raken. De bestrijding van huiselijk geweld vraagt daarom niet alleen om samenwerking op papier, maar vooral om aantoonbare resultaten in de praktijk.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK en Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
