De tijd van mooie woorden over de waardering van verpleegkundigen moet voorbij zijn. Minister André Misiekaba van Volksgezondheid, Welzijn en Arbeid (VWA) heeft tijdens de begrotingsbehandeling in De Nationale Assemblée opnieuw benadrukt dat verpleegkundigen eindelijk beter beloond moeten worden. Maar de grote vraag blijft, wanneer worden deze plannen werkelijkheid? Suriname heeft de afgelopen jaren te vaak gezien dat belangrijke hervormingen blijven steken in aankondigingen, werkgroepen en politieke beloften. Terwijl er wordt gesproken over verbetering, gaat de realiteit in de gezondheidszorg steeds verder achteruit. Ziekenhuizen kampen met personeelstekorten, de werkdruk blijft stijgen en ervaren zorgprofessionals vertrekken naar het buitenland. Volgens de minister moet de financiële herwaardering van verpleegkundigen de hoogste prioriteit krijgen binnen de hervorming van de gezondheidszorg. Een nieuwe loonreeks van een speciale werkgroep stelt voor om het startsalaris van verpleegkundigen te verhogen naar een niveau tussen US$ 700 en US$ 1.000, afhankelijk van het ziekenhuis waar zij werkzaam zijn.
Dat klinkt als een noodzakelijke stap, maar Suriname heeft geen behoefte aan nog een voorstel dat maanden of jaren op papier blijft liggen. De zorgsector heeft nu actie nodig. Een plan dat pas na technische en financiële beoordelingen rond augustus aan de regering wordt voorgelegd, moet niet opnieuw verdwijnen in bureaucratische vertraging. Niemand komt aan mijn verpleegkundigen. Een krachtige uitspraak, maar woorden alleen houden verpleegkundigen niet in het land. Respect voor zorgpersoneel wordt niet alleen uitgesproken in vergaderzalen, het wordt bewezen door betere arbeidsvoorwaarden, veilige werkomstandigheden en een salaris waarmee mensen waardig kunnen leven. De minister erkent terecht dat verpleegkundigen jarenlang structureel zijn ondergewaardeerd. Zij stonden tijdens de COVID-19-pandemie in de frontlinie en hebben de gezondheidszorg draaiende gehouden onder moeilijke omstandigheden. Toch verloor Suriname tussen 2020 en 2025 volgens de minister meer dan duizend verpleegkundigen aan landen zoals Nederland, België en Sint Maarten. Deze braindrain is geen verrassing, het is het directe gevolg van jarenlange achterstand in waardering en beleid.
Het is daarom tijd om niet langer steeds terug te kijken naar fouten van vorige regeringen. Elke nieuwe regering krijgt de verantwoordelijkheid om het beter te doen. De volksgezondheid kan niet blijven wachten op excuses over het verleden. De vraag is niet wie de schuld draagt, maar wie vandaag de problemen oplost. Ook het voorstel om niet alleen toelagen te verhogen maar structureel de loonstructuur aan te passen, verdient aandacht. Een tijdelijke financiële tegemoetkoming lost het probleem niet op. Verpleegkundigen hebben behoefte aan zekerheid, loopbaanperspectief en een systeem waarin hun kennis en verantwoordelijkheid worden erkend. Daarnaast zijn plannen zoals volledige overheidsfinanciering van COVAB-opleidingen vanaf 2027 en afspraken om afgestudeerden tijdelijk in Suriname te behouden belangrijke stappen. Maar ook hier geldt, plannen moeten worden uitgevoerd en gecontroleerd. Anders blijft het slechts beleid op papier. De gezondheidszorg is geen sector waarin men eindeloos kan wachten. Iedere verpleegkundige die vertrekt, betekent meer druk op de mensen die achterblijven en minder zekerheid voor patiënten. Suriname moet stoppen met het beloven van verandering en eindelijk beginnen met het leveren ervan. Onze verpleegkundigen hebben geen applaus meer nodig, zij hebben recht op concrete waardering.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
