Er wordt binnen de overheid al jaren gesproken over de noodzaak om de menselijke capaciteit te versterken. Het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Internationale Handel en Samenwerking werkt daarom samen met de ECLAC aan een meerjarig trainingsprogramma voor ambtenaren van verschillende ministeries. Sinds februari 2026 volgen deelnemers cursussen in onder meer beleidsanalyse, data-analyse, cost-benefit analyse en het schrijven van projectvoorstellen. Recent werd een nieuwe workshop data-analyse afgetrapt. Op papier klinkt dit als een belangrijke stap richting modernisering, beter beleid en efficiëntere besluitvorming. In werkelijkheid roept het echter ook serieuze kritische vragen op. Want waarom is deze versterking pas nu zo intensief in gang gezet, terwijl de nood aan degelijk onderbouwd beleid en data-gedreven besluitvorming al jaren bekend is?
Het feit dat fundamentele vaardigheden zoals beleidsanalyse en cost-benefit analyse nog steeds via externe trajecten moeten worden aangeleerd, wijst eerder op structurele zwaktes binnen het ambtelijk apparaat dan op vooruitgang. Dat maakt de vraag onvermijdelijk of er niet te lang is gewacht met het serieus aanpakken van deze problemen. Hoe diep deze trainingen werkelijk ingrijpen in de dagelijkse praktijk van ministeries. Trainingen kunnen kennis bijbrengen, maar veranderen zelden vanzelf de manier waarop beslissingen worden genomen. Als de bestaande werkcultuur, hiërarchische structuren en politieke beïnvloeding intact blijven, bestaat het risico dat nieuwe vaardigheden nauwelijks worden toegepast. In dat geval blijft de impact beperkt tot individuele medewerkers, zonder dat het systeem als geheel verbetert. Ook de koppeling met de Duurzame Ontwikkelingsdoelen (SDG’s) klinkt ambitieus, maar blijft vaag zolang niet duidelijk is hoe deze trainingen leiden tot concrete, meetbare beleidsverbeteringen.
Zonder duidelijke indicatoren en opvolging dreigt het SDG-kader vooral een communicatief instrument te worden in plaats van een echte leidraad voor beleidsverandering. Verder roept de looptijd van het programma tot 2027 vragen op. In een context waarin beleidsproblemen en uitvoeringsachterstanden direct invloed hebben op de samenleving, is een meerjarig traject relatief traag. Dat roept op of de urgentie van de problemen wel voldoende wordt weerspiegeld in de snelheid van de aanpak. Snellere, meer ingrijpende institutionele hervormingen zouden mogelijk meer effect kunnen hebben dan langdurige trainingsprogramma’s alleen. Is dit werkelijk een structurele hervorming van de overheid of vooral een capaciteitsproject dat bestaande zwaktes probeert te compenseren zonder ze fundamenteel aan te pakken? Capaciteitsversterking is zonder twijfel noodzakelijk, maar zonder zelfkritiek op het systeem dat deze tekorten heeft laten ontstaan, dreigt het vooral een vorm van symptoombestrijding te blijven in plaats van duurzame verandering.
Volg Ko’W’ Checking voor nieuws, data en meer gesprekken over samenleving, ondernemerschap, leiderschap en ontwikkeling, op de Facebookpagina, TIKTOK and Youtube kanaal. Voor alle nieuws uit Suriname en de wereld check: www.kowchecking.com
